dinsdag 4 maart 2014

Wat gaat de tijd snel zeg!


Ik ben alweer midden in mijn derde week op het dagactiviteitencentrum. Gisteren leek het wel of het stormde. Er gingen een aantal mensen behoorlijk tegen elkaar tekeer, en dat is iets waar je direct op moet inspringen, want verbale onrust zorgt voor anderen voor een razend onveilig gevoel. Kortom, gisteren uiteindelijk met vier mensen uitgebreid gepraat over de onwenselijkheid van dit gedrag, en dat was goed uitlegbaar. Vooral ook omdat de betrokkenen gelijk zagen dat er mensen waren die wilden vertrekken omdat ze erg van deze onrust geschrokken waren. Ook die hebben we gelukkig binnen kunnen houden.

Het is wel maf, dat ik me nu veel beter kan voorstellen hoe het moet zijn om als je angstig bent op een afdeling binnen te komen waar het onrustig is. Waar mensen vaak met verheven stem praten en bang zijn. Denk bij jezelf maar eens dat je in een situatie zit waarin je niet wilt zijn, je vaak ook niet weet hoe te reageren. Gevolg paniek, en vaak ook communicatieproblemen. Vervolgens zie je bijvoorbeeld iemand die zichzelf niet meer onder controle heeft door het personeel afgevoerd worden naar de afzonderingsruimte en dat maakt helemaal een heftige indruk. 

Dus in plaats van dat je je veilig voelt ga je je juist nog onprettiger voelen en allesbehalve veilig. Ik denk dat je als patiënt in zo’n situatie erg eenzaam en ongelukkig kan zijn. 
Je bent weg van je vertrouwde spullen, weg uit je huis, je zit tussen allerlei mensen die je niet of nauwelijks kent, maar vaak toch erg onrustig zijn. Anderen lopen er vaak bij als zombies omdat de medicatie die men krijgt een behoorlijk slaperige werking hebben.

Ik merkte gisteren dat vooral ook de mensen hier, die allemaal een psychiatrisch verleden hebben ontzettend kwetsbaar zijn en dat veiligheid een basis is die echt niet in gevaar moet komen, want dan komen ze gewoon niet meer. 

Ik merkte gisterenavond dat ik er ondanks dat ik verbale onrust heel erg gewend ben ik van die gesprekken toch behoorlijk vol zat, en dat ik moe was. Daardoor sliep ik wel als een roos vannacht.

Ook in de overdracht vanmorgen kwam de onrust van gisteren weer uitgebreid ter sprake. Het is leuk om vast te stellen dat je al heel snel signalen van anderen opvangt waar je echt iets mee moet doen, want anders hebben ze fikse gevolgen. Ik merkte gisteren ook dat mijn nieuwe collega en ik ook echt een waardevolle taak hadden en echt van invloed waren op het zo belangrijke klimaat hier binnen.


Het is in ieder geval toch heel wat anders dan formulieren invullen op de computer. Hier is het een kwestie, van erbij gaan zitten, even navragen hoe mensen zich voelen, en aandacht hebben voor kleine dingen.

Gegroet, ik ga bijslapen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen