TRANEN

TRANEN                   

Vanmorgen was de zoveelste dag

dat ik wakker werd

van pijn.

Lag te wachten 

op de wekker

Ik durf er niet eerder uit te gaan,

want kom ik er eerder uit,

dan trek ik het weer niet,

tot de volgende gift.

Ik wil me er niet door laten leiden,

want dan hou ik mijn structuur niet.

Hou ik mijn structuur niet, 

dan verlies ik mijn afleiding,

mijn humeur,

mijn beweging,

mijn loon,

mijn collega's,

mijn relatie,

en

is 

er 

nog

veel meer

om

over 

te 

JANKEN.

Ik wil er niet ZUUR van worden, dat tekent mijn gezicht, maar ik wordt er bijna wanhopig van.

Ik heb me vorige week eenmaal geforceerd.

Ik moest eenmaal een stukje rennen,

en daar deed ik goed aan,

in ieder geval

voor mijn gevoel.

De persoon waar ik het voor deed was blij en dankbaar dat ik haar redde,

maar eigenlijk kan ik zoiets niet meer.

Ik herstel niet.

Forceren

geeft definitieve terugslag

KLOTE

30 april 2013 Koninginnedag // Kroningsdag

Vroeger, en dan bedoel ik vanaf 1966, het jaar dat we in

Defilé Soestdijk 1971

Hilversum kwamen wonen, waren mijn ouders en ik gewoon om op 30 april de verjaardag van Koningin Juliana, vroeg met de fiets naar Soest te fietsen, en dan zo vroeg mogelijk met krukjes, en ik geloof ook met een klein trappetje een goede plek aan de dranghekken te zoeken zodat we een mooi plekje kregen om het Defilé met al zijn pracht en praal en festiviteiten goed te kunnen zien. Dat was hartstikke leuk. Jaren later werd de verkennersclub waar ik lid van was uitverkozen om de bloemen en cadeautjes aan te pakken voor de Koningin, en die werden achter Paleis Soestdijk niet achter de Rododendrons gegooid maar in klaarstaande busjes en vrachtwagens verdeeld om daarna naar tehuizen, weeshuizen en dergelijke gebracht te worden. Ook de enorme hoeveelheden etenswaren, koek, zelfgebakken zaken en vooral ook bloemen werden op die manier verdeeld. Ik

Defilé Soestdijk 1971

vond het in mijn uniformpje een grote eer om daar aan mee te mogen werken. Het was ook spannend. Dicht bij de Koningin, de Prins, Dick Passchier, de Camera's, de muziek en dergelijke te kunnen zijn en ik weet nog wel dat ik me heel belangrijk voelde. 

Wij gingen vanuit Hilversum ook heel vaak wandelen naar Lage Vuursche waar Prinses Beatrix Claus en hun kinderen inclusief de vandaag tot koning gekroonde Willem Alexander woonden. Dat kleine kasteel Drakestein is nu ook de plek waar de huidige prinses Beatrix haar oude dag wil gaan doorbrengen. In de weekeinden gingen we vaak de Marechaussees een beetje pesten die daar de wacht hielden. Die mochten niks zeggen en ook niet bewegen, en wij probeerden hen pepermuntjes aan te bieden of te verleiden tot een praatje. Soms lukte dat toch. Ook kreeg je soms met moeite een blik op de bewoners te zien. Vaak gingen we ook een Pannenkoek eten in Lage Vuursche.

Danny Kaye met Koningin Juliana en Prins Bernard 1966

Tussen Hilversum en Soest lag ook een prachtige golfbaan en ik kan me herinneren dat ik daar ooit Danny Kaye en sommige leden van het Koninklijk huis daar tegenkwam die daar aan het golven waren.

Vandaag met de abdicatie van de Koningin en de inhuldiging van Koning Willem Alexander kwamen de gedachten daaraan wel weer een beetje terug. Ik heb helemaal niet zoveel met het Koningshuis maar werd toch wel erg getroffen door het gebeuren van vandaag. De beelden zijn spectaculair en Nederland is weer eens even op een positieve manier een middelpunt van de belangstelling op deze aardkloot. 

De gebeurtenissen van vandaag zijn ook werkelijk niet te vergelijken met 1980,

23-2-1981  ontruiming Piersonstraat Nijmegen

toen ook ik betrokken was bij de protesten tegen de krankzinnige bezuinigingen van Lubbers, en ook vlak daarna bij de protesten tegen de sloop van 14 net gerenoveerde woningen in Nijmegen die plaats moesten maken voor een parkeergarage. Die (Pierson)rellen waarbij het echt oorlog was met de politie en de Marechaussee en waarbij ook doden vielen hadden een verschrikkelijke sfeer en maakten de vorige troonsafstand tot een totaal ander soort gebeurtenis. Die Oranje rook maakten de sfeer wel tot een totaal ander gebeuren.

afscheidsdiner Beatrix Rijksmuseum

Hoe ziet mijn werkdag er zo ongeveer uit?

Iedere werkdag is voor mij van 14.30 tot 23.00u. We beginnen met een overdracht, waarbij hoort dat we de medicatie afteken lijsten controleren op lege vakjes. Een leeg vakje betekent een waarschuwing. Twee of meer waarschuwingen kunnen tot ontslag leiden. Verder bespreken we iedereen. Wij hebben vrijwel altijd 20 patiënten. Soms ook nog een overbed op de roeskamer. Die 20 patiënten zijn verdeeld over twee huiskamers van 10 patiënten. Iedere patiënt heeft een eigen kamer met douche. De patiënten zijn door de weeks verplicht bij de maaltijden te zijn. Daarnaast zijn de therapiebijeenkomsten verplicht. De eerste week dat mensen bij ons zijn moeten ze over het algemeen binnen blijven. Uitzonderingen zijn mogelijk, maar moeten altijd besproken worden met de leiding. Ook krijgen de mensen bij binnenkomst of Librium of Oxazepam als vervanging voor de producten waar ze verslaafd aan zijn. Meestal is dat drank, maar ook cannabis of hash verslaving behandelen we evenals medicatieverslaving. Heroïne en Cokeverslaving doen we niet omdat dit een heel andere patiëntengroep behelst.
Verplichte opnames doen we niet want dan zijn mensen ook niet gemotiveerd. Aangezien wij maximaal met zijn tweeën zijn kunnen wij niets met ongemotiveerde mensen. In het weekend staan we net als in de nacht alleen en dan is het helemaal een stevige klus die je volkomen opslokt. Mensen mogen bij ons wel op verlof via een opbouwschema, maar mogen geen nachten thuis zijn. In het weekend krijgen we vaak ook tussen de twee en de vijf mensen extra bij het eten. Weekenden zijn voor eenzame mensen vaak erg moeilijk en om de kans op terugval te verkleinen zijn ze dan voor een aantal uren bij ons welkom, zowel voor een bak koffie/thee, voor een maaltijd en voor een babbel. Daarnaast komen er op een gemiddelde avond de nodige telefoontjes binnen van meestal ex patiënten die het moeilijk hebben en die we trachten positief te beïnvloeden en voor terugval te behoeden.
Voor de rest is geen enkele dienst hetzelfde. Wij pogen de structuur te handhaven zonder politieagent te zijn. Verder sturen we mensen aan om iets van een vervanging te vinden voor hun normale vaak ingesleten gewoontes. Vaak zijn de inmiddels nuchtere opgenomen hartstikke toffe mensen, en vaak ondersteunen ze ook elkaar. In het rookhok komen veel ervaringen, verliezen, pijn en dergelijke ter sprake, maar ook de manier waarop ieder daar individueel mee omgaat of omgegaan is. We wijzen mensen zo nodig op het feit dat ze geen overlast naar elkaar moeten verzorgen. Niemand is er uiteindelijk voor zijn lol en de meesten zijn al helemaal niet gewent aan het feit dat ze hier met zijn twintigen zijn. Soms maken mensen het elkaar ontzettend lastig en dan moet ik of mijn collega zorgen dat alles weer op zijn pootjes terecht komt.
Vaak zijn er nieuw opgenomenen en die zijn vaak erg insult gevoelig. Ik loop dan ook vrijwel standaard met een zakje stesolid(vloeibare diazepam/valium) op zak voor het geval iemand een insult krijgt.
Als zo'n insult voorkomt dan is dat vaak een enorme schrik voor de anderen. Degene die 'm krijgt weet er meestal niet veel van maar de omstanders des te meer. De rest van zo'n dienst en vaak ook nog de daaropvolgende is dat regelmatig het gesprek van de dag. Zeker als er ook nog familie of bezoek bij aanwezig zijn.
Verder zorgen we zelf voor de therapie bijeenkomsten als thema, of sociale vaardigheden, corvee, dagnabesprekingen, spelletjesavond, dat er een fatsoenlijke maaltijd op tafel komt en dat iedereen genoeg krijgt en dat de sfeer zo goed mogelijk blijft. We hebben veel individuele gesprekken, want na jaren van gevoelens wegstoppen m.b.v. drank, drugs of medicatie komen prompt bij ons ineens al die gevoelens en pijn naar voren. Als je lang geblowd hebt bijvoorbeeld ga je na verloop van tijd weer dromen. Je moet uiteindelijk normaliter 's nachts je gevoelens verwerken. Vaak geef ik daarvoor een kladblok mee naar boven zodat als ze wakker worden of angstig zijn hun gevoelens even van zich af kunnen schrijven. Dan is dat vaak gelijk een mooie ingang voor een volgend gesprek. Verder is iedereen die bij ons werkt ook persoonlijk begeleider van een stuk of vier patiënten en daarvoor maak je een behandelplan, verpleegplan, evaluaties, behandelplanverslagen, je doet de nodige controles, Pols, Tensie, Temperatuur, eventueel vocht en innamelijst, soms hou je bloedsuikerspiegels bij door 5x daags een prikje in de vinger e.d.
Vaak maken we ook nog een wandeling 's avonds met patiënten die daar zin in hebben. Dat zijn vaak net fijne momenten om mensen op een wat meer ontspannen manier te kunnen spreken. Helaas gaan die wandelingen steeds minder vaak door omdat we vaak moeten bijspringen op de gesloten afdeling waar de bezetting ook is teruggebracht tot vrijwel onverantwoordelijk lage bezetting. Aan het einde van de dienst moeten we vanzelfsprekend over iedere aanwezige digitaal rapporteren. Medicatie verstrekken en niet te vergeten aftekenen en overdragen. Pauzeren zit er niet bij dus werken we automatisch een half uur onbetaald.

Ik heb het zojuist even teruggelezen en denk redelijk op papier te hebben gezet wat een dienst bij ons op de afdeling zo'n beetje inhoud.

Tijd voor de zomer, niet voor zomertijd!!

Ik hoorde vandaag terwijl ik enkele witte vlokken zag vallen en net mijn winterjas uittrok na naar mijn werk gelopen te zijn samen met Rose en Jesse dat dit weekend de zomertijd ingaat. Ik vind dat zo'n raar idee. Het is er mijns inziens nog helemaal de tijd niet voor.

Toch de dagen worden wel langer en de zon, als ie er is dan voel je 'h ook gelijk, dus volgens de tijd klopt het ook wel en het valt mooi samen met het begin van onze minivakantie.
Oh, wat heb ik er een zin in.

Nog een hele dag............................Vakantie

Droom droom. Oh wat kijk ik uit naar mijn komende minivakantie. Vandaag had ik wat je noemt een echte klote chemo dag. Het viel totaal verkeerd en ik heb er de gehele dag al last van, en uitgerekent vandaag is de derde en laatste donderdag dat de dienstlijstmaker me door een misverstand heeft ingeroosterd op mijn werk. Nou kan afleiding geen kwaad en de dag gaat met misselijkheid sneller voorbij als ik werk dan dat ik niets doe, maar ik was ook duizelig vanmorgen en bepaald onvast op mijn benen. Al het is nu Goede Tijden Slechte Tijden tijd en de misselijkheid is er nog wel maar het slechte evenwicht is weg.
Ook het vooruitzicht om nog maar een dag te werken is erg prettig. Daarna ben ik er negen vrij en dat is heerlijk. En ik moet in gedachten terug naar eind vorig jaar om te bedenken hoe dat was.
De spanning hier op het werk al sinds de 24ste december maakt het er hier ook niet echt gezelliger door. Ook het feit dat ik een baas heb die niet achter me staat maar zich nu al dik drie maanden tegen me verzet brengt ook wel spanningen met zich mee. Er gaat ook energie in zitten die ik eigenlijk niet voorradig heb, en waardoor ik naar mijn gevoel ook moe blijf. Verder is de verkpoudheid van november verleden jaar ook nog steeds niet helemaal weg, en met de nagevolgen van de longontsteking uit februari samen ben ik dus bepaald nog niet in superconditie.
De vakantie zal me dus vast even goed doen.

Rose heeft er ook al ongelooflijke zin in, en we gaan natuurlijk ook haar verjaardag vieren. Leuk want ik heb een buitengewoon leuk cadeau voor haar gekocht. Daarover later meer.
Vanavond kregen mijn collega en ik nog een extra karweitje. We moesten voor vanavond laat een nachtdienst versieren. Ik had vlak voor het avondeten Selena aan de telefoon, de vrouw van een van mijn collega's en die vertelde me dat haar man vanavond niet kon komen omdat hij zo ziek was en koorts had. Nu was ik afgelopen maandagavond al verbaasd dat hij was komen werken want ook toen al zat zijn hoofd verstopt en weas hij zo verkouden dat hij nauwelijks nog kon praten. Gelukkig hebben we de collega die morgen zou komen zover dat ze nu een avond eerder kan komen en dan mogen ze morgen proberen via het flexbureau nog een collega te vinden die haar dan voor 1 nachtje kan opvolgen.
Nu is het verder vrij ontspannen op de afdeling. Het is een groep die veel met elkaar optrekt en elkaar ondersteund. Schaamte hoeven ze naar elkaar niet binnen te houden en dat maakt het ook tot een veilige omgeving. Ik moet nu wel weer gewoon verder met wat er nog ligt en ga mijn stukje van vanavond beëindigen.

######

Waardevol afscheid

Arminiuskerk Buitenkant

Vanmorgen vroeg Jesse even kort uitgelaten, en daarna snel ontbeten. Ik wilde om 09.45u bij de Arminiuskerk in Rotterdam Centrum zijn waar een bijeenkomst werd gehouden om afscheid te nemen van Cokky. Cokky een collega, maar ook vriendin die 38 jaar bij Joris oftewel GGZ Delfland gewerkt heeft.
Ik was er om 9.30u al, en zag hoe een witte cadillac Cokky bracht. Er werd een stijlvolle kist uitgehaald en naar boven gedragen door 6 zo te zien vrienden. Ik zag de mw. van Matrice de boel lijden. Matrice is een uitvaartonderneming die tegenwoordig gevestigd is in het oude therapiegebouw van GGZ Delfland gelegen aan het Sterrebos in Schiedam en zichtbaar vanaf mijn werk. Wel heel toepasselijk hoor.
Ik heb haar de laatste tijd te vaak gezien. Cokky is vandaag de laatste van een reeks dit jaar van huisgenoten, patiënten, kennissen en vrienden wiers afscheid ik bijwoon.

Cokky was ziek de laatste jaren maar was een moedige en veelzijdige vrouw en dat kon je aan deze herdenking ook merken. Haar agenda was altijd overvol en ze hield zich bezig met van alles en nog wat. Zingen, verplegen, verzorgen, lezen, leren, bemoedigen, genieten, uitwaaien, filosoferen, presenteren enz, enz.
In de bijeenkomst waarbij de kerk helemaal vol was, werden stukken gezongen door een operagroep waarvan ze deel uitmaakte, maar ook door een vrouwelijke A Capellagroep, er was een saxofoniste, een violiste, een pianist, haar pleegdochter zong een prachtig lied van Bette Middler, er waren sprekers, spreeksters, vrienden, vriendinnen, patiënten, collega's, de vrijwel completen Ondernemingsraad en veel oud leden, de voorzittter v d Raad van Bestuur, en natuurlijk haar eigen filosoof en vriend Henk. Het was een warme bijeenkomst waardoor ik meermaals niet droog hield. Ook werd er een stuk harde muziek gedraaid waarvan ik nu even de naam kwijt ben, maar waarvan Cokky enorm hield en waarbij ze lekker kon ontspannen, iedereen klapte op het ritme van de muziek mee. De koude rillingen liepen over mijn lijf. Verder werden er mantra's te gehore gebracht, ik denk Tibetaanse, waarbij Cokky altijd afwaste, en allerlei andere dingen deed. Ja een erg indrukwekkend afscheid. 

Arminiuskerk Binnenkant

Ik ben erg blij dat ik haar 11 jaar geleden heb mogen leren kennen en een tijd intensief met haar ben opgetrokken, meegereist, en heb moge genieten van haar erg aangename vrolijke persoonlijkheid. Ik zal haar niet snel vergeten.

Na afloop kreeg ik een lift van een collega die geparkeerd stond in de Blunderput, de duurste parkeergarage van het land, onder het museumpark en ben bij thuiskomst eerst Jesse nu wat langer gaan uitlaten, en zit nu even bij te komen.

22 maart 2013

Zo, toch weer eens even tijd voor een stukje. Ik zag vanmiddag oud collega F, en die zei dat ze mijn stukjes mistte.
Dus, hier ben ik weer. Gelukkig even mijn laatste dienstje voor een heel WE vrij. Ik ben er enorm aan toe. Ik heb erg veel gewerkt en ik heb het qua energie helemaal gehad. Ik ga dan ook naast het afscheid van oud collega C.K. morgen helemaal niets doen. Ik vind het nog steeds zo raar om te bedenken dat ik morgen definitief afscheid ga nemen van een leeftijdsgenoot met wie ik samen in de Ondernemings Raad kwam. Ik heb veel met haar heen en weer gereist naar Delft en vice versa en we hebben samen veel onderwijs genoten, gepraat, gedronken, ervaringen uitgewisseld en elkaar zo nu en dan wanneer het nodig was gesteund. Ze zat zo gruwelijk vol energie en levenslust en kon zich helemaal opzwepen en laten gaan in de zaken waar ze enthousisat van werd. Mede door haar ging ik met familieparticipatie op onze eigen Detox afdeling aan de slag en nam haar vaak als voorbeeld. Soms zelfs een beetje jalours op het gemak waarmee zij bijvoorbeeld een congres bij elkaar praatte en presenteerde. Fantastisch. Ze ondersteunde me ook toe ik ziek werd en mede door de medicijnen de concentratie verloor om de Ondernemings Raad nog langer te kunnen volgen. Ik heb me toen uiteindelijk niet meer verkiesbaar gesteld en zij ging ondanks verliezen, tegenslagen en moeilijke periodes, eigen ziektemomenten onvermoeibaar door. Ze gaf me soms de moet door te zeggen je laat je niet kisten hé!! en zie nu, nu is haar leven sinds afgelopen zaterdagmorgen vroeg plotsklaps over.
Het viel me zwaar deze week om gewoon door te gaan, te blijven werken, en ook voor haar partner en dochter zal het een ongelooflijk verlies zijn, evenals voor de collega's van Detox Delft, de collega's van de OR. Tja het leven heeft soms niets eerlijks.

Ik heb vanavond op verzoek van de Klacht en Bezwarencommissie mijn klacht nog eens schriftelijk ingediend, nu voorzien van een aantal gegevens die ze nog nodig hadden en van mijn handtekening.

Ik merk nu dat ook dat geval met die idiote waarschuwing me de afgelopen tijd ontzettend veel energie gekost heeft en bepaald niet in de kouwe kleren is gaan zitten. Het is wel prettig als er nu een aantal buitenstaanders als bemiddelaar onafhankelijk naar gaan kijken en hun oordeel zal ik ook aanvaarden. Het feit dat ik me niet laat slachtofferen omdat iemand mijn verhaal niet wil horen geeft al een soort van vrede.

Ik merk toch dat schrijven, van me af schrijven lang een goede gewoonte is geweest die ik misschien maar weer gewoon moet oppakken. Ik zie wel.

Wat ook ontzettend leuk was om vanmiddag even mijn gemistte oud collega te zien en uitgebreid bij te praten. Ook zij zit vol ontwikkelingen en weer midden in een ontwikkelingsproces. Was tof. Voor nu ga ik afronden. Gegroet.