KLEM ZITTEN TUSSEN BEPERKINGEN/MOGELIJKHEDEN EN EISEN

KLEM ZITTEN

De situatie op mijn werk dreigt uit de hand te lopen. Was het de afgelopen jaren zo dat ik regelmatig de rem moest zetten op mijn gedrevenheid omdat ik teveel deed of wilde doen, ik had zelfs mijn baas en mijn collega’s gevraagd om als ze dat zagen me hierbij te willen helpen.

Nu is het omgedraaid. Ik wil nog steeds veel maar mijn lijf is er simpelweg mee gestopt. Nu zit echter mijn baas samen met de bedrijfsarts me in de nek te hijgen dat ik terug moet naar 36 uur. De bedrijfsarts zei letterlijk bij mijn vorige bezoek aan hem dat de mensen die hij ooit heeft afgekeurd inmiddels allemaal al dood zijn. Aangenaam dreigement hé?

Mijn behandelaar heeft in overleg met mij besloten dat ik drie fysiooefenuren per week heb, op maandag, woensdag en vrijdag, om mijn lijf zo te houden dat het stabiel blijft. Dit samen met een Chemokuur op donderdag. Dat is de afgelopen jaren redelijk goed gegaan. Behalve als ik door mijn werk niet kon gaan zwemmen. Als ik nl. ben gaan zwemmen ben ik zo moe dat ik daarna niet kan werken maar enkele uren nodig heb om bij te komen. Ga ik wel werken dan word dat erg onveilig en kan ik niet goed functioneren.

Verder is het enige wat duidelijk en helder is bij Poli Myositus is dat forceren betekent dat wat er geforceerd is definitieve schade oplevert en niet meer hersteld. Zie het resultaat van de afgelopen dikke zes jaar sinds mijn diagnose. Ik ben qua lichamelijke vermogens ernstig achteruit gegaan. Het resultaat van en door mijn ziekte, het te lang op mijn tenen lopen en de giga portie pijnstillers en ontstekingsremmers.

Ik ben nu de afgelopen vier weken weer aan de slag gegaan en heb gemerkt dat drie a vier uur per dag redelijk te doen is. Nu willen zowel mijn baas als de bedrijfsarts dat ik ga opklimmen naar 36 uur en dat houd in dat ik me moet gaan forceren. Mijn baas zegt dat ik dat zwemmen en de fysio niet nodig heb, en daarmee doet ze alsof ze weet hoe het is om in mijn lijf te zitten. En ze doet zich voor als dokter. Ik denk dat het wel mogelijk is om vier dagen van vier uur te doen, maar ik moet de gelegenheid hebben om te gaan zwemmen. De andere fysio uren heb ik kunnen verzetten van half elf ’s morgens naar 09.00u dus dat kan ik wel combineren met mijn werk.

Ook het voorstel om de poli te gaan ontlasten en beter bereikbaar te maken is zo van tafel geveegd, terwijl ik daar in mijn eigen echte werk ook echt zinvol bezig zou kunnen zijn. Zowel met de triage van patiënten maar ook de bereikbaarheid van de poli die al jaren belazerd is al te gaan verbeteren.

Ik weet nog niet hoe dit verder zal gaan maar verdere druk op me betekent achteruitgang.

Tot zover. Hier was ik vannacht mee bezig, en benam me de kans om goed uit te rusten.

Gegroet.

CONFLICT op WERK

Sinds 24 december 2012 heb ik een conflict met mijn direct leidinggevende in het ziekenhuis.
In de avond van Kerstavond deed ik even mijn postvak open om te kijken of er al een rezctie was op een vraag die ik aan de dienstlijstmaker had gestelt. Dit bleek niet het geval. Wel zag ik een mailtje van mijn direct leidinggevende over een open vakje op de medicatie lijst die ik over het hoofd zou hebben gezien. Het ging over een open vakje waak i.e.b. zou hebben moeten staan, en het ging over een aambeien zalfje wat iemand in eigen beheer heeft. Ik dacht 't zou kunnen, maar had ernstige twijfel omdat ik daar al sinds dat ik aan de medicatie zit zelf heel secuur op ben en medicatie terstond afteken. Toen ik op 30 december in de medicatie map keek bleek dat de direct leidinggevende een fout had gemaakt. Op die betreffende vrijdagavond was er tussen 18.00 en 22.00u een nieuwe medicatie lijst gekomen en er was dus op twee verschillende lijsten afgetekend.
Ik heb hiertegen geprotesteerd, en kreeg op 4 januari toen mijn direct leidinggevende haar verlof erop had zitten zachtjes te horen dat zij verkeerd had gekeken. Een waarschuwing werd zo voorkomen.
Wat schetst mijn verbazing dat op 27 januari, een zondagavond die ik werkte met een vrouwelijke leerling collega dat ik rond overdrachtstijd 's avonds even naar boven moest om iemand die een ongelukje had gehad moest helpen bij het verschonen van haar bed. Ik kwam op de weg naar boven iemand tegen die al enkele avonden vergeten was zijn medicatie te komen halen op het bestemde tijdstip en heb hem daarop gewezen en hem doorgestuurd naar mijn collega beneden. Zij heeft hem zijn Selektine verstrekt, heeft snel overgedragen aan mijn nacht collega, en toen ik om 23.00u beneden kwam om mijn bijzonderheden over te dragen was de overdracht al voorbij en mijn avond collega al naar huis. Ook de medicatie mappen waren al door de nacht collega gecontroleerd en er waren geen lege vakjes geconstateerd. De volgende morgen om 07.00u is mijn leidinggevende komen controleren en die heeft wel een leeg vakje kunnen vinden. nl. bij de door avond collega verstrekte Selektine. De dag hierop, de 29ste januari kregen zowel de avond collega als ik van direct leidinggevende een waarschuwing voor in ons dossier. Zo'n waarschuwing komt in je personeelsdossier en meerdere waarschuwingen kunnen ontslag tot gevolg hebben.
Ik heb direct een gesprek aangevraagd met leidinggevende en gevraagd waarom een individuele verantwoording plotsklaps een gezamenlijke verantwoording blijkt te zijn terwijl mijn avond collega gewoon heeft toegegeven dat zij het pilletje heeft verstrekt en vergeten is af te tekenen. Ook de nacht collega heeft aangegeven te hebben nagekeken en het lege vakje over het hoofd te hebben gezien.
Ik voel me zeer onterecht aangesproken op iets waar ik geen enkele invloed op had en heb dat ook met verhefte stem tegen mijn leidinggevende gezegd, en gevraagd waar dat in het protocol staat, en heb de waarschuwing in boosheid verscheurd. Hierop verliet mijn leidinggevende het kantoor. De volgende dag hadden we werkoverleg en heb ik nogmaals in bijzijn van mijn collega's gevraagd waar in het protocol dat zou staan. Wederom verliet zij de vergadering. Dit was 6 februari.
Ik heb Personeel & Organisatie gevraagd wat ik nu nog kon doen en zij adviseerden een gesprek met de directrice van onze locatie. Die bleek bereid tot een gesprek en daar had ik een goed gesprek mee, maar er kwam geen reactie op mijn vraag over het protocol. Wel kreeg ik te horen dat mijn leidinggevende me als dreigend had ervaren door mijn grote voorkomen en mijn harde stem. Dat er omgekeerd ook sprake was van grote dreiging voor mijn werk veilig- en zekerheid, en dat deze waarschuwing ook een aanslag is op mijn integriteit kwam niet ter sprake. Ze snapte die overigens wel. Kortom de waarschuwing bleef staan. Wel wees ze me op de mogelijkheid om een weerwoord met mijn mening over de waarschuwing toe te voegen tot mijn personeelsdossier, en ze adviseerde me om dit samen te maken met de P&O medewerker op onze locatie. Zo gezegd zo gedaan, en sinds afgelopen donderdag, de 14e maart 2013 is dat weerwoord ook deel van mijn personeelsdossier. 
Ook heb ik een cc'tje van dit weerwoord aan mijn direct leidinggevende en de directeur gestuurd.
Het is vandaag de 17de maart en ik ben dus nog in afwachting van hun reactie  Ik heb overigens benadrukt in het briefje naar de direct leidinggevende en de directeur dat ik mijn huidige werkrelatie niet in gevaar wil brengen en heb de samenwerking zoals die verloopt zoals afgelopen maand als voorbeeld gesteld. Heb daarin ook gesteld dat je het niet verplicht over alles eens hoeft te zijn om samen te kunnen werken.
Ik heb echter wel het gevoel dat ik op eieren loop en vind dit protest doodeng, zeker in deze tijd, maar ik heb het weloverwogen en zie werkelijk niet in dat ik een waarschuwing verdiend zou hebben en die onrechtvaardigheid zet me aan tot dit protest en deze actie.
Zeker in deze tijd van groeiende werkeloosheid, en ook in mijn positie als chronisch zieke op de werkvloer slokt dit een portie energie op en voel ik me extra kwetsbaar, toch merk ik aan de slapeloze nachten dat ik er iets aan moet doen. Ik voel ook veel steun, en hoor ook bewondering van collega's over het feit dat ik het aan durf om voor mij/onszelf op te komen, maar blijf het doodeng vinden. Stel dat ze dit als reden aanpakken om me er eerder uit te mikken. Ik moet uiteindelijk nog veertien jaar en met mijn chronische ziekte zullen ze me nergens anders aannemen!