Verhuizing

van

https://fanilyhotrose.blogspot.com

naar

https://elsderoos.blogspot.com

Ik kwam vanmorgen na mijn fysiobehandeling op mijn werk, doe de deur van het slot, en warempel er zit iemand te werken op onze kamer. Bleek dat op het planbord bij de receptie stond dat deze kamer vandaag te gebruiken was als flexkamer. Ik ben dus noodzakelijkerwijze maar naar de kamer ernaast gegaan en ben daar wat zaken gaan doen. Post lezen, nieuwe indeling maken in mijn postvak. Lenie mijn voorganger heeft ook met de mensen met wie zij veel contacten heeft ieder een eigen vak gegeven zodat ze de communicatie gemakkelijk in een postvak kan vinden. Verder heeft ze ook een opbergsysteem van alle gemaakte documenten, zowel word documenten als pdf’s. Ik ga dat rechtstreeks overnemen voorlopig, want het lijkt gemakkelijk te werken, en als ik eenmaal helemaal gewend ben zou ik het allemaal nog kunnen veranderen als ik wil, maar ik denk niet dat ik dat wil.

In dit geval kan ik gemakkelijk profiteren van de jaren ervaring die Lenie hier al mee heeft en het wiel is dus al voor mij uitgevonden.

Verder heeft Rose me gevraagd vanaf vandaag geen stukken meer te plaatsen in https://familyhotrose.blogspot.com maar rechtstreeks op haar blog https://elsderoos.blogspot.com . Ergens vind ik het wel zonde want family hotrose doen we nu al een dikke zeven jaar achter elkaar. Eerst op weblog.nl, ook nog een tijdje op wordpress, en ook al weer een tijd op blogspot.com maar je kunt terug tot het moment van mijn diagnose oktober 2006.

Groetjes

Hot

Toch heb ik ja gezegd. De eerste tijd doe ik het even allebei, zodat de vaste lezers van family hotrose de mogelijkheid hebben om els haar blog op te zoeken, en er blijft vanzelfsprekend een linkje daar naar het verleden.

Toch vond ik het een leuke naam en heb ik goede herinneringen aan het delen van uitjes, etc. etc.

Qua moment om het te doen komt het wel mooi uit nu ik morgen ook nog naar een ander kantoor verhuis.

Terugkijkende

Zoals gebruikelijk aan het einde van het jaar kijk je terug en ook een beetje vooruit.
Tijdens de ronde Sterrebos met Jesse raakten Rose en ik aan de praat over die gedachten.
Ik vertelde haar over het gesprek met Goran gisteren waarin hij vroeg heb je nog goede voornemens voor komend jaar?
Ik zei dat ik het voornemen heb om dag voor dag te kijken en te nemen.
Waarom?
Omdat als ik veel verder kijk ik groen en geel word van de zorgen.
Het is niet anders, anders word ik giga depressief.

Zo ook vanmorgen. Rose vroeg gisterenavond al of ik zin zou hebben om even naar Hoek van Holland te gaan met Jesse. Eigenlijk had ik helemaal geen zin of moed maar zei dit nog niet. Ik zei, laat ons even wachten om te kijken hoe ik me morgenochtend voel.
Vanmorgen hoorde en zag ik aan Rose dat ze na een dag in Utrecht en een dag in de Wereldwinkel flink last had van spierpijn en last van haar voeten dus was ik blij dat ze zelf niet naar HvH wilde. 
Wat me zorgen baart is dat ik na een kleine activiteit zo moe ben dat ik nergens meer zin of energie voor heb.
Ik zie mezelf groter en dikker dan ik ooit wilde en beweeg wel, maar niet voldoende.
Ik zie en hoor mezelf kortademig zijn terwijl ik inmiddels al 18 jaar gestopt ben met roken en altijd hyperactief was.
We hebben een museumjaarkaart, maar komen er bijna nooit.
We hebben een voordeelurenkaart voor de trein, maar halen 'm er meestal niet uit, de laatste jaren.
Er komt na een jaar ziekteverzuim een korting van 30% loonsverlaging aan, en zo nog veel meer, dus naar voren kijken maakt me nog grijzer dan ik al ben.
Het plezier wat ik altijd op mijn werk ervoer is weg, nu kan ik me helemaal niet meer verheugen op dat administratieve werk wat er voor me gevonden is. Het is puur een slaapverwekkend tijdverdrijf.
Beter dus om niet te ver naar voren te kijken en het bij de dag te houden.

Kortom daar zitten we dan in onze mooie luxueuze woning als een stel oude en krakkemikkige lieden die ons inkomen zienderogen achteruit zien gaan en steeds nuttelozer worden. Niet bepaald het vooruitzicht wat ik in petto had een tijd terug. Het enige wat we kunnen doen is accepteren. Maar doe ik dat met de pretoogjes die ik tot korte tijd geleden had, neen.

Nu is er gelukkig niemand die je daartoe verplicht maar samen depressief zijn is helemaal een en al ellende, dus dan maar zien te genieten van de kleine dingetjes die op onze weg komen.

Hot

Een hoofd vol dubbele gevoelens en muizenissen.

NIEUWE STRUCTUUR

Het is zaterdagmorgen. Ik heb Rose naar de Wereldwinkel gebracht met Jesse, ben boodschappen gaan doen, ben op de terugweg bij Rose en haar collega Goran langs geweest en heb daar even lekker koffie gedronken. Het gebruikelijke ritueel.
Ik was voor het eerst weer buiten want ik ben aan het bijkomen van een heftige griep. Ondanks de griepprik die ik standaard neem sinds mijn weerstand zo is aangetast.
Je zou denken dat het langzamerhand wat rustiger word in mijn hoofd nu ik ander en minder werk heb, maar het tegendeel is het geval.
De structuur die Rose en ik hadden de afgelopen jaren sinds werkhervatting was een hele vaste. Vroeg opstaan, rondje hond, douchen ontbijt, boodschappen, fysio, zwemmen, en vrij veel samen tot 12.00u, dan naar bed tot 13.30, en werken tot 23.00u. Slapen.
Nu nog vroeger eruit. Fysio moet voor werk, werken, maar niet het werk wat ik al die jaren met zoveel plezier deed, maar administratief werk. Geen gesprekken, geen contacten, alleen concentreren op juiste cijfers en gegevens invoeren op juiste plaats in juiste systeem. Nu kom ik rond 14.00u thuis, ben doodmoe en ga slapen.
Waar ik absoluut wel aan wennen kan is de weekenden en de avonden vrij. Meestentijds hartstikke gezellig met Rose, wat computeren, wat tv, wat meer muziek, heerlijk.
Toch heb ik thuis maar minimaal energie, en wil veel, maar dat kan door dichtvallende ogen, pijn, en weet ik veel, toch niet. Gevoel oude man te zijn. Is er een kwaaltje opgelost, nu krijg ik weer een MRI van mijn knie. Meer dan een half uur lopen met Jesse is onmogelijk, al is ze zielsgelukkig met de scootermobiel waarnaast ze heerlijk rennen kan, en waar ik gelukkig na wat heftige avonturen ook weer op durf.
Na het advies van mijn behandelaar en mijn huisarts bleek het ROG plus wat de WMO uitvoert voor de gemeente een scootermobiel als pure luxe te zien. Toch ben ik na in het begin heel aarzelend en terughoudend te zijn geweest erg blij dat ik zo'n duur ding heb aangeschaft. Anders is buitenkomen helemaal een crime. Toch is het ook niet goed voor mijn zelfbeeld.
Verder mis ik mijn werk. Ik mis het contact met patiënten, en ik mis het doen waar ik zo goed in was. Het is een feit dat nu ik geen acht uur meer aankan ze op de afdeling natuurlijk niks meer aan me hebben, maar dat ik ook op de poli niet kan worden ingezet om die een stuk bereikbaarder te maken en waar ik bijvoorbeeld vragenlijsten en gesprekken met patiënten zou kunnen voeren gedurende vier dagdelen per week vind ik onbegrijpelijk en oh zo jammer.
Moet ik nu de komende 13-14 jaar achterstallige registraties gaan invoeren? 
Allemaal dingen waar mijn hoofd mee vol zit.
Natuurlijk kunnen Rose en ik wel wennen aan een nieuwe structuur in ons leven maar het zou mooi zijn als het ook nog het gevoel van zinnig en of prettig werk zou zijn. Dan kom ik ook mogelijk iets tevredener thuis.
Ik kan me nu thuis nog maar moeilijk ontspannen.

Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan.

Ik hou jullie op de hoogte.

MOE

Vandaag is een rare dag. Vanmorgen zoals nu wel moet bij het eerste geluid van de wekker om kwart voor zeven er uit. Medicatie uitzetten, gauw douchen, een rondje met Jesse, daarna koffie, even mediteren, dan ontbijten, en vervolgens met zijn drietjes richting mijn werk. Daar al om half negen aanwezig. Vervolgens hoorde ik van Ju dat een patiënt die vorige week was overleden vandaag begraven werd en dat collega Br er naartoe ging. Het gebeld dat ik graag mee wilde om mijn laatste respect aan hem te bewijzen. 

Ik had de nieuwe telefoon van Rose bij me die na veel geklooi gisterenavond toch niet wilde werken. Iets wat oh, zo frustrerend werkt, en ik had gisteren ook al tijden gepoogd de simkaart er weer uit te krijgen. Ik had afgelopen nacht een idee. De monteurs van ICT zijn op mijn werk Wifi aan het aanleggen. Beter laat dan nooit denk ik dan maar, en ik dacht dat die lieden vast wel specialistisch gereedschap bij zich zouden hebben om de simkaart er uit te kunnen halen. En jawel na een tijdje gepiel bleek een van hen met een ongelooflijk dun pincet het voor elkaar te krijgen. Ik al lang blij. Weer een stap verder.

Vervolgens aan het werk getogen met de registratie verrichtingenlijsten, maar bij het zien van die lijsten waren mijn ogen al snel weer aan het draaien, alsof ik niet thuis was geweest na de dag van gisteren. Even wat anders gedaan. Binnen de kortste tijd was het kwart voor twaalf en zijn Br + ik naar Rotterdam Zuid gereden. We moesten op de Zuiderbegraafplaats zijn en uiteindelijk na flink wat gesjees van Br lukte dit net op tijd. De kist was al uit de auto en het handje vol familie stond al op ons te wachten. Het was een natte bedoening en na een kort woordje van de Dela medewerker en een gedicht was het afscheid alweer achter de rug. Gelukkig geen gezwijmel of gezwets.

Vervolgens hebben we de honden van Br even uitgelaten en heeft hij me thuisgebracht. Ik wilde gelijk gaan slapen maar op de een of andere manier was het druk in mijn hoofd en waren er een aantal zaken die afgewerkt moesten worden. Zo moest de simkaart met behulp van een te halen adapter toch weer de telefoon in, en dan wil je toch ook weten of het werkt. Gelukkig dat ging goed. Toen een mailtje aan groupdeal dat de telefoon niet compleet geleverd was etc. Het was 16.00u voordat ik mijn bed zag.

Nu blijkt ook dat het uploaden van foto's naar blogger niet meer kan, zowel op de vernieuwde computer van Rose niet als op die van mij niet. Foto's die eerder gebruikt zijn zijn wel naar stukjes te brengen, maar nieuwe niet. GGrrrrrrrr.

En nu gaan we lekker eten.

Rose heeft er wat lekkers van gemaakt en mijn maag rommelt, maar al die klusjes en dat eindeloze geadministreer op mijn werk maken me moe. Misschien wel vermoeider dan de patiëntenzorg deed. Officieel zou ik nu weer uitgerust moeten zijn maar ho maar.

Voor nu vind ik het welletjes. Goh toch nog gelukt dit stukje.

22 maart 2013

Zo, toch weer eens even tijd voor een stukje. Ik zag vanmiddag oud collega F, en die zei dat ze mijn stukjes mistte.
Dus, hier ben ik weer. Gelukkig even mijn laatste dienstje voor een heel WE vrij. Ik ben er enorm aan toe. Ik heb erg veel gewerkt en ik heb het qua energie helemaal gehad. Ik ga dan ook naast het afscheid van oud collega C.K. morgen helemaal niets doen. Ik vind het nog steeds zo raar om te bedenken dat ik morgen definitief afscheid ga nemen van een leeftijdsgenoot met wie ik samen in de Ondernemings Raad kwam. Ik heb veel met haar heen en weer gereist naar Delft en vice versa en we hebben samen veel onderwijs genoten, gepraat, gedronken, ervaringen uitgewisseld en elkaar zo nu en dan wanneer het nodig was gesteund. Ze zat zo gruwelijk vol energie en levenslust en kon zich helemaal opzwepen en laten gaan in de zaken waar ze enthousisat van werd. Mede door haar ging ik met familieparticipatie op onze eigen Detox afdeling aan de slag en nam haar vaak als voorbeeld. Soms zelfs een beetje jalours op het gemak waarmee zij bijvoorbeeld een congres bij elkaar praatte en presenteerde. Fantastisch. Ze ondersteunde me ook toe ik ziek werd en mede door de medicijnen de concentratie verloor om de Ondernemings Raad nog langer te kunnen volgen. Ik heb me toen uiteindelijk niet meer verkiesbaar gesteld en zij ging ondanks verliezen, tegenslagen en moeilijke periodes, eigen ziektemomenten onvermoeibaar door. Ze gaf me soms de moet door te zeggen je laat je niet kisten hé!! en zie nu, nu is haar leven sinds afgelopen zaterdagmorgen vroeg plotsklaps over.
Het viel me zwaar deze week om gewoon door te gaan, te blijven werken, en ook voor haar partner en dochter zal het een ongelooflijk verlies zijn, evenals voor de collega's van Detox Delft, de collega's van de OR. Tja het leven heeft soms niets eerlijks.

Ik heb vanavond op verzoek van de Klacht en Bezwarencommissie mijn klacht nog eens schriftelijk ingediend, nu voorzien van een aantal gegevens die ze nog nodig hadden en van mijn handtekening.

Ik merk nu dat ook dat geval met die idiote waarschuwing me de afgelopen tijd ontzettend veel energie gekost heeft en bepaald niet in de kouwe kleren is gaan zitten. Het is wel prettig als er nu een aantal buitenstaanders als bemiddelaar onafhankelijk naar gaan kijken en hun oordeel zal ik ook aanvaarden. Het feit dat ik me niet laat slachtofferen omdat iemand mijn verhaal niet wil horen geeft al een soort van vrede.

Ik merk toch dat schrijven, van me af schrijven lang een goede gewoonte is geweest die ik misschien maar weer gewoon moet oppakken. Ik zie wel.

Wat ook ontzettend leuk was om vanmiddag even mijn gemistte oud collega te zien en uitgebreid bij te praten. Ook zij zit vol ontwikkelingen en weer midden in een ontwikkelingsproces. Was tof. Voor nu ga ik afronden. Gegroet.

I.M. Erwin 1977-1982

Zomerdag '82.

De zon scheen toen mijn zoontje stierf

hij was slechts vijf

en liet me alleen.

Een verloren, kostbare edelsteen

gevat in een zetting van alledaagsheid.

Ik voel me geamputeerd.

Zal ik hem ooit weerzien?

De zon scheen toen mijn zoontje stierf.                     Rose 6-9-1983

   

Handjes

Twee handjes hield ik vast,

de ene wat groter dan de ander.

't Kleine handje ging

't Grote bleef bij mij?

Wat kun je zo'n klein handje,

toch zó missen.                                                        Rose begin 1983

 

Blog 135 eerder in groot verdriet op 30-7-2007

Luxe Scheepsbouw 15-7-2007

Vanavond in het NOS journaal zaten allerlei prachtschepen. Waarom, nu de economie in Nederland aantrekt, maken onze relatief hoge uurlonen ineens niet meer uit, en stromen opdrachten binnen en kunnen de scheepswerven bijna niet aan de vraag voldoen. Zo werd oa. getoond een schip in aanbouw in Krimpen, alleen waren de foto's duidelijk vanaf de kant geschoten. Nu een paar foto's geschoten toen Rose en ik gisteren een uitje naar Dordrecht hadden met de vrijwilligers van "de Wissel" uit Schiedam. Vlak nadat we een aantal wachtenden hadden opgepikt bij halte Krimpen a/d IJssel kwamen we dit enorme schip in aanbouw tegen:   Men vertelde in het nieuws dat dit schip meerdere garages krijgt waarin ook weer schepen en jet-ski's zitten. Oa. een schip van 12m lang om fatsoenlijk mee aan wal te komen, want dit schip is te groot om in een normale haven af te meren. Iets dichter in de buurt van Dordrecht kwamen we het volgende jachtje tegen. Ik zei nog tegen Rose, zonde dat we net ons zakgeld opgemaakt hebben.   Het hieronder staande schip heeft vandaag overigens zijn eerste proefvaart gemaakt en is vervolgens afgespoeld met speciaal water, omdat kraanwater mogelijkerwijs de lak zou beschadigen. 

Blog 130 eerder 15-7-2007

Carnaval 1978

Vanmorgen een temp van 36.4 reden om lekker met Rose en Jesse naar het sterrenbos te gaan, en haar voor het eerst weer los te laten. Ze deed het redelijk goed, en was heerlijk aan het rennen springen en vechten. Bij thuiskomst was ze als van ouds moe, en dat deed ons goed. Aan het eind van de morgen naar de Ondernemingsraad afgereisd, en de vergadering was de moeite waard, alleen na drie dagen koorts wel vermoeiend. Vanavond aan het experimenteren geweest met een ontwerp voor een nieuwe kopfoto, en ik denk dat Rose mijn ontwerp wel mooi zal vinden. Na deze opgeslagen te hebben onderuitgezakt, een soepje gegeten met brood, en daarna ontspannen naar CSI Miami gekeken. Gisteren kreeg ik een mailtje uit Venray van Sandra, een vrouw die ik heb leren kennen tijdens carnaval in 1978. Ik had toen een vriendin Karin, en tijdens die avond carnaval klikte het enorm met Sandra, en hier groeide een tijd een relatie uit die me daarna verlokte tijdens een vakantie in Zuid Frankrijk om haar ten huwelijk te vragen. In dat mailtje van gisteren herinnerde Sandra me aan dit verhaal, en dat was naar aanleiding van een logje wat ik vorige week schreef over het feit dat carnaval niet zo mijn ding is. Ze mailde me overigens ook een foto van Carnaval uit 1978, die ik jullie hier met Sandra's toestemming laat zien. Zoals te zien is was van veel verkleden geen sprake, maar het was wel een leuke avond waarop onze relatie van start ging. Sandra blijkt ook nog contact te hebben met Karin, die ik omdat ik korte tijd later uit Venray verhuisde helemaal uit het oog verloren ben. Ik ben benieuwd wat voor verrassingen qua foto's ze nog meer voor me in petto heeft.

Blog 97 eerder 27-2-2007