Weer een ervaring achter me,

Ik kan voor mijn Curriculum Vitae weer een ervaring bijschrijven.

Ik zit ondertussen halverwege bladzijde vijf.

Een bijna onbeschrijflijke belevenis.

De inloop zat vol na het eten tussen de middag. Zowel uit de lijstenmakerij, de houtwerkplaats, de textiel, het IPB, de Horeca, en het kantoor, bijna iedereen was erbij.

Moet je nagaan, ik was er pas sinds eind januari, en het voelde als een warm bad, waar ik nu, te vroeg naar mijn zin uitgekomen ben.

Ik kreeg een toespraakje van Laura, een relaxpakketje uit de Wereldwinkel, een prachtig schrijven van Belinda, wat ik hier ook even neer zal schrijven:

       Lieve Jeroen

       Veilig, betrouwbaar, vriendelijk en nog 

veel meer kortom een  fijn persoon om mee om 

te gaan en om mee samen te werken

       Na een paar maanden bij ons een grote 

steun en toeverlaat  en fijne collega te zijn

       Kwam het bericht dat je ergens anders je 

horizon gaat verbreden.

       Want de toekomst is belangrijk en daar 

moet jij aan denken (terecht) maar we 

zullen je niet snel vergeten.

       Jij hebt een indruk achtergelaten bij een 

ieder van  ons en het was altijd weer fijn 

je binnen te zien komen en om even  fijne 

gesprekken te hebben.

       Maar we weten dat jij als het even kan 

toch wel een bakkie komt doen

       Maar desondanks zullen we je zeker 

missen, maar er is een tijd van komen 

en gaan

       En hier gaar de deur(niet helemaal) 

dicht maar ergens anders is er weer 

een deur opengegaan.

       Jeroen vergeten doen we je niet. 

Bij mij wel wat verdriet, maar voor jou 

misschien wel een mooie toekomst 

in het verschiet

       Bedankt Jeroen voor alles wat je voor 

ons hebt gedaan.

       Belinda

Ik kreeg ook nog een gefiguurzaagd houten boekje met daarin van bijna alle aanwezigen een boodschap en/of een groet. Op de kaft was het MAC uitgezaagd. Heel leuk.

Vervolgens veel knuffels, handen en de nodige tranen. Ik heb alle aanwezigen ook bedankt en gezegd dat ik regelmatig zal komen eten of een bakkie doen. Ik leverde vervolgens mijn sleutel in en ben bepakt en gezakt , met een gevoelige keel van het vele slikken naar huis gegaan. Raar.

Vol goede herinneringen.

Thuisgekomen Rose op de hoogte gebracht en samen even gaan stemmen.

Dat gaf ondanks het feit dat ik niet echt een heldere keus had toch een goed gevoel.

Nu stap ik zo op de scoot om naar de mondhygiëniste te gaan in Rotterdam. Op dat ding is het nu redelijk lekker met deze hitte.

Groetjes, en morgen weer een nieuwe dag op mijn nieuwe werk.

Ik zit nog erg vol met emoties.  Hot

Future-ahead

Maandagmorgen de 20^ste januari alweer, vanmorgen geen fysio, want mijn fysiotherapeut en zijn vrouw staan op de ski’s in Oostenrijk. Volgende week maandag weer.

Vanmorgen besloten Rose en ik samen naar het werk te gaan en ben ik voor het eerst in de scoot naast haar gegaan met Jesse aan mijn stoel vast. Rose dacht dat zal niet gaan, maar het tegendeel was waar. Jesse is inmiddels aan dat grote lompe vierwielige apparaat gewent, en loopt keurig zonder te blaffen naast ons mee, zowel in slakkegangpositie als in de hazenstand(14km per uur). Bij het werk gekomen namen we afscheid van elkaar en ging ik naar Judith om te kijken welk werk er voor mij is vandaag.

Daar hoorde ik tot mijn ontsteltenis dat een heel aardige patiënte die ik regelmatig help via facebook om uit bed te komen en zo vaak tweemaal daags contact mee heb, via de politie was aangemeld wegens een tentamen suïcide, oftewel een zelfmoordpoging met pillen. Nu hebben Rose en ik natuurlijk al drie weken geen verbinding en is ons vaste contact ritueel daarmee ook doorbroken.

Ik zal ook zeker niet de aanleiding zijn maar het deed me wel even ernstig schrikken, want de persoon in kwestie is me in de loop der jaren erg dierbaar geworden. Ik zag direct nog een aanmelding, en ja hoor nog een bekende die helaas ernstig is terug gevallen ondanks zijn zgn. beschermde woonvorm.

Ik ben na heel even langs de afdeling te zijn geweest naar mijn werkplek gelopen en ben wat noodzakelijkheden begonnen. Nu ben ik beland op een punt dat er eigenlijk weinig of geen werk voor mij te zijn deze maandagmorgen. Overal om mij heen zijn mensen druk aan het werk.

Ik bedacht mezelf een mooie gelegenheid om alvast een blog te schrijven.

Ik voel mezelf een stuk beter dan een paar weken geleden. De Situatie is niet echt veranderd, maar ik ben er achter dat hetgeen ik de afgelopen tijd het meeste miste, dat dit helemaal niet meer bestaat. Ik zal het uitleggen. 

De afdeling zoals die tot ongeveer twee jaar geleden was, waar kwaliteit van zorg nog hoog in het vaandel stond en waar je omdat nog niet alles stuk was bezuinigd nog echt wat kon betekenen voor de patiënten en waar ook voldoende personeel aanwezig was om therapieën te doen, wandelingen te maken, individuele gesprekken te voeren, goede behandelplannen te maken en bijvoorbeeld te oefenen met verlof, te helpen bij maatschappelijke problemen, schulden, eenzaamheid, vrijwilligerswerk, schuldhulpverlening, sociale vaardigheden en dergelijke is er al een hele tijd niet meer. Ik wil hier niet mee zeggen dat ik de laatste jaren niks goed meer heb kunnen doen, nee, dat is flauwekul, maar zelf op mijn tenen lopende en proberen het zo goed mogelijk te doen leverde niet echt meer op wat ik wil. Eigenlijk is er zelfs al voor het vertrek van een aantal collega’s een eind gekomen aan de kwaliteit.

Dat maakt het nu een stuk gemakkelijker te accepteren dat teruggaan naar de afdeling niet meer tot mijn mogelijkheden behoort. Het feit dat ik nu vier uur werk, en dat dit werk niet bepaald is waar ik voor gekozen heb of waar ik voor in de wieg gelegd ben, wat maakt het uit. Het doorbreekt en vult de dag, ik kan het aan, en ja we gaan er uiteindelijk financieel door achteruit. Ach, rijk worden werd ik met sociotherapeut/begeleider/ of verpleegkundige zijn ook niet. We moeten de prioriteiten wat anders leggen. Ik weet wel dat het langdurig op mijn tenen lopen ook geen mogelijkheid meer was want mijn lichaam gaf niet voor niks zijn grenzen aan.

Verder zie ik om me heen allerlei mensen, vorige week nog een collega van 46, hun pensioen niet eens halen, en ja ik ben ziek, en heb beperkingen, maar ik ben er nog wel, en Rose en ik hebben het over het algemeen goed met elkaar, samen met Jesse, onze katten en ons lekkere huis. Ik heb hobby’s, genoeg te doen voor de beperkte energie die ik heb, dus waarom zou ik zo somber zijn.

Ook met Rose gaat het redelijk goed, ja, we hebben allebei onze gebruiksaanwijzingen en die worden er niet korter op, en ja we worden ouder, en soms helpt de lamme, de blinde, of de zieke en omgekeerd, maar dat geeft ook een hoop lol.

We hebben in de afgelopen weken door de slechte service van Tele2 toch wel weer het een en ander herontdekt, en dat is maf. Doordat we zo afhankelijk geworden zijn van bijvoorbeeld de computer, heb je nieuwe gewoontes gekregen die je pas door hebt als ze je ontnomen worden. Kijk nog maar eens hoe ik er tegenop zag om de auto de deur uit te doen, en welk plezier we inmiddels met het OV kunnen hebben.

Ik denk dat ik ga afronden, want anders word dit zo’n blog waar je wel aan begint maar te lang word om uit te lezen. Ik ga vanmiddag thuis een leuke foto hierbij zoeken en plaats het dan ook. Lezers, gegroet.

Een hoofd vol dubbele gevoelens en muizenissen.

NIEUWE STRUCTUUR

Het is zaterdagmorgen. Ik heb Rose naar de Wereldwinkel gebracht met Jesse, ben boodschappen gaan doen, ben op de terugweg bij Rose en haar collega Goran langs geweest en heb daar even lekker koffie gedronken. Het gebruikelijke ritueel.
Ik was voor het eerst weer buiten want ik ben aan het bijkomen van een heftige griep. Ondanks de griepprik die ik standaard neem sinds mijn weerstand zo is aangetast.
Je zou denken dat het langzamerhand wat rustiger word in mijn hoofd nu ik ander en minder werk heb, maar het tegendeel is het geval.
De structuur die Rose en ik hadden de afgelopen jaren sinds werkhervatting was een hele vaste. Vroeg opstaan, rondje hond, douchen ontbijt, boodschappen, fysio, zwemmen, en vrij veel samen tot 12.00u, dan naar bed tot 13.30, en werken tot 23.00u. Slapen.
Nu nog vroeger eruit. Fysio moet voor werk, werken, maar niet het werk wat ik al die jaren met zoveel plezier deed, maar administratief werk. Geen gesprekken, geen contacten, alleen concentreren op juiste cijfers en gegevens invoeren op juiste plaats in juiste systeem. Nu kom ik rond 14.00u thuis, ben doodmoe en ga slapen.
Waar ik absoluut wel aan wennen kan is de weekenden en de avonden vrij. Meestentijds hartstikke gezellig met Rose, wat computeren, wat tv, wat meer muziek, heerlijk.
Toch heb ik thuis maar minimaal energie, en wil veel, maar dat kan door dichtvallende ogen, pijn, en weet ik veel, toch niet. Gevoel oude man te zijn. Is er een kwaaltje opgelost, nu krijg ik weer een MRI van mijn knie. Meer dan een half uur lopen met Jesse is onmogelijk, al is ze zielsgelukkig met de scootermobiel waarnaast ze heerlijk rennen kan, en waar ik gelukkig na wat heftige avonturen ook weer op durf.
Na het advies van mijn behandelaar en mijn huisarts bleek het ROG plus wat de WMO uitvoert voor de gemeente een scootermobiel als pure luxe te zien. Toch ben ik na in het begin heel aarzelend en terughoudend te zijn geweest erg blij dat ik zo'n duur ding heb aangeschaft. Anders is buitenkomen helemaal een crime. Toch is het ook niet goed voor mijn zelfbeeld.
Verder mis ik mijn werk. Ik mis het contact met patiënten, en ik mis het doen waar ik zo goed in was. Het is een feit dat nu ik geen acht uur meer aankan ze op de afdeling natuurlijk niks meer aan me hebben, maar dat ik ook op de poli niet kan worden ingezet om die een stuk bereikbaarder te maken en waar ik bijvoorbeeld vragenlijsten en gesprekken met patiënten zou kunnen voeren gedurende vier dagdelen per week vind ik onbegrijpelijk en oh zo jammer.
Moet ik nu de komende 13-14 jaar achterstallige registraties gaan invoeren? 
Allemaal dingen waar mijn hoofd mee vol zit.
Natuurlijk kunnen Rose en ik wel wennen aan een nieuwe structuur in ons leven maar het zou mooi zijn als het ook nog het gevoel van zinnig en of prettig werk zou zijn. Dan kom ik ook mogelijk iets tevredener thuis.
Ik kan me nu thuis nog maar moeilijk ontspannen.

Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan.

Ik hou jullie op de hoogte.

Nurse Rose

Net nadat ik afgelopen donderdag op het werk had afgesproken om as maandag morgen 4 uur te komen bijspringen, en vrijdag nog naar de afscheidsborrel van Douwe en Angela ben geweest alvorens heerlijk te gaan drummen op mijn djembé  met mijn vaste clubje, had ik in de nacht van vrijdag op zaterdag weer een hevige terugval. Heftig transpireren, hartkloppingen, duizeligheid, zware spierpijn aan schouders, schouder bladen en mijn nek, en gelijk weer verhoging, nu op zondag opgelopen naar boven de 38. Mijn lief Rose, hier op een foto toen ze 21 jaar oud was, en toen ik haar dus nog helemaal niet kende, vangt me weer op, terwijl ze net als ik dit gesukkel toch ook behoorlijk zat zal zijn. Vanmorgen ging ze met Jesse de grote wandeling maken en liet mij heerlijk liggen om zo snel mogelijk weer op te knappen. Rose vertelde me dat ze zichzelf toen helemaal niet mooi vond en ik zou ook toen al direct verliefd op haar geworden zijn. Toen ik haar bijna tien jaar later leerde kennen had ze deze oranje glazen niet meer in haar bril, maar zoals jullie zullen zien in verdere stukjes over de vele gedaantes is dit pas een eerste echte kennismaking.

Blog 94 eerder 25-2-2007

Leren Genieten

Ik was door mijn vrouw Rose, toen nog vriendin uitgenodigd in een restaurant in Sonsbeek Park, de Boerderij genoemd. We waren al vele malen langs de Boerderij gekomen, maar naast iets te drinken met de kinderen, hadden we er nooit iets genuttigd omdat de prijslijst ver boven ons budget uitkwam.  

Gezamenlijk kwamen we er binnen en buiten het gevoel dat ik erg graag wilde gaan genieten, had ik toch ook het gevoel dat kunnen we toch eigenlijk niet maken, om hier zoveel geld uit te gaan geven. In het eerste half uur van ons bezoek kregen we dus ook prompt ruzie hierover, en het resultaat van die ruzie is geweest dat ik voor het eerst van mijn leven, verplicht ben gaan genieten en die zorgenknop op instigatie van Rose heb uitgezet. Geld uitgeven en er daaropvolgend niet van genieten dat is pas zonde. Zo gezegd, zo gedaan, vervolgens hebben we nog zeker een uur of vier genoten van de selecte hapjes, en gangen, drankjes en desserts die voorbij kwamen, en omdat we aan het einde van de avond de smaak goed te pakken hadden en ook de alcoholische versnaperingen hun tol vroegen hebben we ons per taxi laten vervoeren naar een café in de buurt van ons huis in de spijkerbuurt, en hebben nog tot de vroege uurtjes doorgenoten.

Deze avond is de eerste van vele geworden waarop genieten van het hier en nu, op dat moment, en heeft er voor gezorgd dat ik beter mijn eigen grenzen heb leren kennen. Het lijkt wel of jezelf wegcijferen voor een ander of schaamte om geld uit te geven en daar dan ook nog van mogen genieten iets is wat je noemt een dubbele spagaat. Dit is mij met de paplepel ingegoten en het afleren is een kunst. Genieten is als het ware een spier, als je die niet gebruikt, sterft hij af.

Blog 46, eerder 21-12-2006