Wat gaat de tijd snel zeg!

Ik ben alweer midden in mijn derde week op het dagactiviteitencentrum. Gisteren leek het wel of het stormde. Er gingen een aantal mensen behoorlijk tegen elkaar tekeer, en dat is iets waar je direct op moet inspringen, want verbale onrust zorgt voor anderen voor een razend onveilig gevoel. Kortom, gisteren uiteindelijk met vier mensen uitgebreid gepraat over de onwenselijkheid van dit gedrag, en dat was goed uitlegbaar. Vooral ook omdat de betrokkenen gelijk zagen dat er mensen waren die wilden vertrekken omdat ze erg van deze onrust geschrokken waren. Ook die hebben we gelukkig binnen kunnen houden.

Het is wel maf, dat ik me nu veel beter kan voorstellen hoe het moet zijn om als je angstig bent op een afdeling binnen te komen waar het onrustig is. Waar mensen vaak met verheven stem praten en bang zijn. Denk bij jezelf maar eens dat je in een situatie zit waarin je niet wilt zijn, je vaak ook niet weet hoe te reageren. Gevolg paniek, en vaak ook communicatieproblemen. Vervolgens zie je bijvoorbeeld iemand die zichzelf niet meer onder controle heeft door het personeel afgevoerd worden naar de afzonderingsruimte en dat maakt helemaal een heftige indruk. 

Dus in plaats van dat je je veilig voelt ga je je juist nog onprettiger voelen en allesbehalve veilig. Ik denk dat je als patiënt in zo’n situatie erg eenzaam en ongelukkig kan zijn. 

Je bent weg van je vertrouwde spullen, weg uit je huis, je zit tussen allerlei mensen die je niet of nauwelijks kent, maar vaak toch erg onrustig zijn. Anderen lopen er vaak bij als zombies omdat de medicatie die men krijgt een behoorlijk slaperige werking hebben.

Ik merkte gisteren dat vooral ook de mensen hier, die allemaal een psychiatrisch verleden hebben ontzettend kwetsbaar zijn en dat veiligheid een basis is die echt niet in gevaar moet komen, want dan komen ze gewoon niet meer. 

Ik merkte gisterenavond dat ik er ondanks dat ik verbale onrust heel erg gewend ben ik van die gesprekken toch behoorlijk vol zat, en dat ik moe was. Daardoor sliep ik wel als een roos vannacht.

Ook in de overdracht vanmorgen kwam de onrust van gisteren weer uitgebreid ter sprake. Het is leuk om vast te stellen dat je al heel snel signalen van anderen opvangt waar je echt iets mee moet doen, want anders hebben ze fikse gevolgen. Ik merkte gisteren ook dat mijn nieuwe collega en ik ook echt een waardevolle taak hadden en echt van invloed waren op het zo belangrijke klimaat hier binnen.

Het is in ieder geval toch heel wat anders dan formulieren invullen op de computer. Hier is het een kwestie, van erbij gaan zitten, even navragen hoe mensen zich voelen, en aandacht hebben voor kleine dingen.

Gegroet, ik ga bijslapen.

Diagnose HOT

Gisteren was het een heel spannende dag voor mij. Ik zou de uitslag krijgen van een hele reeks onderzoeken bij de Endocrinologisch Interniste. De onderzoeken en bloedtests waren 'n kleine 3 weken geleden, en ik was dus heel benieuwd, gezien het getob van de afgelopen maanden. Ik kreeg een andere dr. te zien dan vorige keer wegens zwangerschapsverlof, en de boel was ernstig uitgelopen dat Rose en ik van 16.00u tot 17.40u moesten wachten op onze beurt. Mw. de dr. had zich binnen enkele minuten ingelezen, en kon zo op het eerste gezicht niet tot conclusies komen, laat staan diagnose. Zo kreeg ik te horen dat mogelijkerwijs na enige studie in het farmaco therapeutisch kompas op internet dat mijn maagzuurremmer Losec, die ik al sinds een jaar of 10 slik na een door een geweldsincident ernstig vergrote middenrifbreuk, zonder enige klacht, de aanleiding zou kunnen zijn voor mijn verhoogde leverwaarden, maar tegelijkertijd zou die waarde al sinds 2000/2001 verhoogd zijn. (zonder daar door iemand ooit op gewezen te zijn, zelfs niet door de bloedbank waar ik maandelijks kom) Verder zou mijn verhoogde spierafbraak en spierpijn te verklaren zijn door het bespelen van de djembé , wat ik sinds 3 maanden doe. De koortsaanvallen, vermoeidheid en dergelijke, had mw. geen antwoord op. Ik kreeg een recept voor een andere maagzuurremmer mee, en een afspraak voor over royaal een maand. Zowel Rose als ik waren in eerste instantie te verbluft om nog te reageren. Gedurende de avond en de nacht was ik aan het piekeren  wat ik hier nu toch mee moest en hoe, en wat ik kon vertellen tegen m'n baas, en tegen de bedrijfsarts waar ik vrijdag as. een afspraak heb. Kortom een klote avond en nacht, met nog meer muizenissen  in het hoofd dan ikzelf al verzonnen had. Blij dat er niks ernstigs gevonden was, maar kwaad over hetgeen de dr. gezegd had. Vanmorgen vroeg om 08.00u kreeg ik het lumineuze idee om m'n huisarts te bellen, en hem het verhaal van gisteren te vertellen. De dr. had om 08.30u nog een gaatje en daar heb ik dus het idiote verhaal verteld. Deze dr. nam me serieus en bekeek de uitslagen ook en zag ineens perspectief. We doken gezamenlijk even het internet op en hij belde vervolgens een bevriende internist om z'n idee te checken en daarna een bevriende reumatoloog die zijn ideeën ook bevestigde. Resultaat van dik een half uur telefoneren en overleggen  is nu een spoedafspraak morgen bij een reumatoloog, die waarschijnlijk een biopt gaat nemen van mijn waarschijnlijk chronisch ontstoken spierweefsel. Niet dat ik er nu naar uit kijk om een biopt te laten weghalen, dit hele gesprek, en een mogelijkheid om misschien toch tot een diagnose te kunnen komen gaf aan mij een gevoel van rust in mijn buik, en dat is al heel wat.

blog 103 eerder 7-3-2007