De woensdag en hoe die verliep




De woensdag en hoe die verliep.

‘s Morgens hebben Rose en ik aan tafel ontbeten. Op dagen dat ik vrij ben is dit een goede gewoonte. Ik ben vanwege het minder bewegen naar twee goed belegde boterhammen gegaan. Tegelijkertijd maken we alle lekkernijen in huis langzaam op en ook neem ik zo nu en dan een pak koekjes of iets dergelijks mee naar mijn werk. Het is nu bijna op en we kopen niks nieuws meer. Dat is maar goed ook want anders blijf ik maar groeien, en Rose idem dito, al beweegt die veel meer.

Ik ben lekker wezen fysiozwemmen. Dat was drie weken geleden. Eenmaal had ik een afspraak met de bedrijfsarts, en eenmaal was de fysiotherapeut op vakantie. Nu was ik lekker aan het zwemmen en bijpraten met de zwemmaten en hoorde dat het zwembad twee weken dicht gaat wegens onderhoud. Grrrr. Weer pas over drie weken pas de volgende keer. Het is niet anders.

Bij thuiskomst kwam de spierpijn al langzaam op en toen ik om 15.00u mijn bed uitkwam was die al aardig heftig. Na een kop koffie ben ik richting het Vlietland ziekenhuis gegaan voor mijn driemaandelijkse afspraak bij dr. Gerards. De bloeduitslagen waren gunstig en volgens hem kunnen we verder gaan met de afbouw van de Cyclosporine. Drie maanden geleden ben ik van 300mg, naar 200 gegaan, en sinds vandaag zit ik op de 100mg. Mijn CK blijft heerlijk laag en dabetekent dat mijn spierontsteking stabiel laag is. De pijn in mijn schouders en de benauwdheid komt door de hoge spierspanning. Hij denkt dat ik te lang, teveel op mijn tenen gelopen heb en dat omdat mijn herstelfunctie bijna uitgeschakeld is het heel lang duurt om me weer beter te gaan voelen en dat het misschien wel zo blijft. Hij komt tot die conclusie omdat mijn hart goed blijkt en ook mijn longen. Mijn schildklier is gecheckt en heeft keurige waarden, dus die werkt ook niet te snel of te langzaam.

Waar ik dus al bang voor was blijkt ook zo te zijn. Gewoon mee leren leven. Op mijn vraag over de diëtist, zei hij, dat ik niet of nauwelijks ben aangekomen en dat ik vooral zoveel mogelijk moet blijven bewegen. Een diëtist is niet handig want dan moet ook de medicatie wee aangepast worden. Kortom mijn voorgedachten bleken gewoon te kloppen. Geen of weinig verwachtingen van dit gesprek kwam helemaal uit, zoals gewoonlijk. Over drie maanden terugkomen.

Zo kwam ik ook thuis. Al had ik wel een nieuwtje voor Rose. Tijdens het wachten op de dr. Had ik even mijn Googlepost doorgenomen en zag dat een redacteur van transportmobiel http://www.transmobiel.nl/  vroeg of hij mijn stuk over König van vijf dagen geleden mocht gebruiken. Ik heb het eerst even nagekeken en vooral ook of ik diegenen van wie de foto’s zijn genoemd heb en dergelijke, en heb vervolgens ja gezegd. Ik vind het een hele eer om gevraagd te worden hiervoor. En het is natuurlijk tegelijkertijd een mooie reclame voor meer kijkers en lezers van https://myntransportblog.com .

Ik ben zeer benieuwd hoe dat er uit gaat zien.

Meer nieuws heb ik niet, behalve dan dat mijn Chemodag vandaag redelijk verloopt. We maken er maar weer gewoon iets van. Groetjes.

Hot.

Family Hotrose dagboekblog

Weer eens even wat schrijven voor de family hotrose. Momenteel gaan blogjes schrijven over bussen en dergelijke me gemakkelijker af dan stukjes voor mijn dagboekblog.

Vaak denk ik in herhaling te vervallen. Bij teruglezing valt dat wel mee, al is het een tijd lang wel zo geweest.

Terugkijkende naar het afgelopen weekend had ik zaterdag een hele goede dag. Betrekkelijk weinig pijn en ’s avonds zelfs het voorstel om zondagmorgen zonder scootmobiel naar het Sterrebos te gaan met Rose en Jesse, net zoals een week eerder toen ik goed in staat bleek met Dick en Marieke bij Oostvoorne een behoorlijk lange wandeling te maken. Nou daar kwam niks van terecht. Zondagmorgen werd ik met heel veel pijn wakker en was nauwelijks in staat het huis te verlaten. Het kostte me al grote moeite om überhaupt mee te gaan met Rose en Jesse. Achteraf was het wel goed, want anders zou ik het gehele weekend bijna binnen gezeten hebben. Nu bleek het toch echt een uitje. Ik heb ook nog even op volle snelheid een fikse ronde met Jesse gedaan. Die loopt dan in volle galop achter of voor me en bepaald de weg. Ze kijkt dan regelmatig om en vind het te gek dat ik volg. Ze heeft dan dikke pret en ik kreeg er ook wel plezier in.

Degene die me deze scootmobiel verkocht heeft, heeft zijn werk eigenlijk niet goed gedaan. Ik zou eigenlijk net een iets grotere en zwaardere moeten hebben. Ten eerste gaat die iets sneller, heeft betere vering en kan iets meer tillen, waardoor ik Rose zo nu en dan een lift zou kunnen bieden waardoor de actieradius voor ons beide wat groter zou worden. Ik heb mezelf voorgenomen om eens te kijken of ik ‘m eventueel nu deze nog zo nieuw is nog zou kunnen inruilen. Maar ik ben bang dat dit een kostbaar verhaal zou worden. Ik  wil in ieder geval kijken hoeveel en wanneer ik geld van de belasting terugkrijg i.v.m. de aanschaf van deze.

Het uitje zondagmorgen deed me toch wel goed en daardoor heb ik toch nog een redelijke zondag gehad. Ook maandag ging het wat moeizaam. Ik heb me wel heerlijk laten knaaien door Bert, mijn Fysiotherapeut, en dat was een goed begin van de dag. Daarna heb ik een van mijn mooiste blogs gemaakt. Over kromhout, een echt Nederlands motoren, bus en vrachtwagen bedrijf, wat helaas ook al een halve eeuw geleden gestopt is. Al heeft het qua motoren nog wel een vervolg gehad bij Wärtsilä zowel in Polen als in Nederland.

Verder was ik vanmorgen, dinsdagmorgen erg blij om van collega Emile te horen dat de patiënt die hem afgelopen vrijdag confronteerde met haar verdriet, en dat omzette in de hang naar suïcidaliteit. Ik was blij dat zowel de manier hoe hij daarmee was omgegaan, als de omgang die zijn cliënte ermee verder gegaan is goed gegaan zijn. Ik had het niet helemaal kunnen loslaten afgelopen WE.

Toch, al met al blijft mijn leven een doorgaande knokpartij. Nu ben en blijf ik een overlever,  maar het is niet gemakkelijk. Rose confronteert me er ook regelmatig mee dat hetgeen ik nu vaak doe om de dag door te komen ook wat obsessief lijkt, maar ik heb er nog steeds veel plezier mee, en kan ook steeds beter pauzeren. Ik merk wel dat mijn bewegen minder aan het worden is. Ik heb minder uithoudingsvermogen en ook minder adem. Gelukkig heb ik as. Woensdag een afspraak met mijn behandelaar, maar daar verwacht ik eigenlijk ook niets meer van.

Er zit dus weinig anders op dan me er bij neerleggen dat ik minder kan. Ik ben blij dat ik een heleboel nog wel kan, maar worstel met het feit dat ik beweeg als een oude man, en daardoor Rose ook regelmatig beperk in haar mogelijkheden. Zowel met bij het naar buiten gaan, maar ook qua vakanties en dergelijke. Ze maakt als het goed is ook een afspraak met Bert vandaag, want ze kamt ook met spanningen in haar lijf. Is wel naar een nieuwe Fysiotherapeut geweest en in eerste instantie leek die ook goed te helpen, maar hij blijft iedere bijeenkomst het zelfde doen en ook hetzelfde verhaal vertellen, en dus heeft Rose hem dat vertelt. Ze poogt nu weer bij ons vertrouwde adres een afspraak te maken. Ik hoop dat het lukt.

Ik kan in ieder geval morgen gewoon gaan zwemmen en heb ’s middags pas de afspraak bij mijn reumatoloog in het Vlietlandziekenhuis. Ben benieuwd of daar nog iets uit te melden valt. Zo ja dan schrijf ik daarin in mijn volgende blog.

Voor nu gegroet.

Hot

Midden in de week krabbel

Alweer midden in de week, mijn wekelijkse oefenzwemuur komt er zo weer aan. Dat houd in dat extra vroeg op staan, en extra vroeg beginnen, zodat ik mijn twee uur er om 10.30uur al op heb zitten. Om kwart voor Elf lig ik dan in het zwembad. Ik heb mijn zwembroek al aan want de Korsakov groep zwemt van 09.45 tot 10.45uur en die  hebben lang werk voordat ze aangekleed zijn. Daar komt bij dat er maar 4 hokjes zijn en die zijn naast erg klein meestal vol. Nu gooi ik mijn kleren in een kastje en ben gelijk klaar om onder de douche te gaan. 

En dan lekker een uurtje oefenen en baantjes zwemmen. En vanmiddag heb ik een afspraak bij Centrum Orthopedie Rotterdam voor mogelijk steunzolen.

Gisteren zijn Rose en ik voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts gegaan en die heeft me, ons weer goedgekeurd.

Verder ben ik weer druk aan het info verzamelen voor diverse blogjes waarmee ik aan het werk ben. In dit geval Gräf & Stift uit Oostenrijk, en een Carrosseriebouwer uit Hoogezand, die heel veel bussen gebouwd heeft.

Het is heerlijk om weer info te zoeken i.p.v. te herplaatsen en bij te werken, want dat is vrij saai. Net zoals het werk op mijn werk. Die Rom formulieren komen me de neus uit, en zijn op dit moment ook op. Dus ik gebruik mijn tijd wel nuttig met bijvoorbeeld wat werk voor Detox die volgende week weer gaan beginnen met therapieën op CRA gebied. Eindelijk. Jammer dat niet meer mee te maken.

 Die Therapieën gaan vanaf nu gegeven worden in het behandelgebouw voor de 12 patiënten en de 5 stoelpatiënten die alleen overdag naar de afdeling komen. Tegelijkertijd is het maar goed ook want meer als vier uur op een dag trek ik niet meer. Dan is mijn concentratie weg en moet ik hoognodig het bed in.

Ik vind het wel fijn dat het werk voor de collega’s mogelijk weer wat interessanter gaat worden en ook prettig voor de patiënten die weer wat meer aan hun opname gaan hebben.

Morgen heb ik het gesprek met mijn leidinggevende en de leidinggevende van het Multicultureel Activiteiten Centrum. Ik heb alvast het een en ander gelezen als voorbereiding en heb ook even gekeken naar wat ze daar bieden en wat de doelstellingen zijn zodat ik niet direct met de mond vol tanden sta. Waar ik ook benieuwd naar ben is of ik dan ook in dienst kan blijven bij puur GGZ of dat ze willen dat ik een ander contract krijg. Over dat laatste zou ik niet enthousiast zijn en daar wil ik dan eventueel ook onze rechtsbijstandsverzekering naar laten kijken. Trouwens ik wil eerst de kans krijgen eens rustig rond te kijken naar wat en hoe aldaar.

Rose was vandaag van plan naar Blijdorp te gaan, om te gaan fotograferen, en dus hebben zij en ik de fototoestellen nagekeken en de accu’s bijgeladen. Voor haar Rolleiflex heb ik gisterenmiddag nog even een nieuwe accu en oplader bijgekocht want die zat er niet bij. Wat dat betreft zal ik nooit meer een cursus doen, waar aan het einde van de cursus een digitale camera in het vooruitzicht gesteld werd.

Dat blijkt dan deze Rolleiflex te zijn van € 85,- terwijl we uiteindelijk een formidabel bedrag betaald hebben voor een enorm boekwerk, in tig delen.

Maar van dat dagje fotograferen vandaag kwam dus niets. Ik liep om 07.00u al buiten met Jesse, en het goot. Jesse wilde snel weer naar binnen. Wat dat betreft zag het er gisteren en eergisteren beter uit.

Ik ga me langzamerhand maar eens klaar maken om te gaan zwemmen. Heb er zin in. Voor nu de groeten en een fijne dag toegewenst.

Postitief en Negatief

Vandaag voor het eerst de wekker nog eens een kwartier eerder gezet, waardoor we toch een keer kunnen draaien met het licht aan. Dat maakte het wakker maken toch gemakkelijker. Dat is speciaal op woensdag nodig om toch half negen met werk te kunnen beginnen. Als ik dan begin ga ik twee uur later alweer weg en kan iedere woensdag toch zwemmen en kom aan mijn uren.

Er lag ook voldoende werk vanmorgen. Een aantal ROM’s en een aantal Demog’s, een lijst met basisinfo over opleiding, soort van leven, origine e.d. Voor donderdag ook genoeg.

Rose en Jesse brachten me naar het werk. Zelf op de scootmobiel zittende en Jesse daaraan vast blijkt uitstekend te gaan, en dan kunnen Rose en ik toch lekker starten. Ik kan dan om half elf met de scoot richting Huize Frankeland om te gaan zwemmen voor mijn oefenuur in warm water. Ik verheug me er nu al op.

Voor de rest lijkt het een gewone woensdag te worden met misschien een hoogtepunt: nl. het afkrijgen van de al eerder gemaakte blogjes.

Verder kijk ik met tevredenheid terug op de dag van gisteren, want ik heb de TV en de bijbehorende installatie zover dat nu ook de cd’s en dvd’s weer over de boxen komen en niet via de tv. Wat de kwaliteit van kijken plotsklaps weer enorm verbeterd.

Balen deed ik echter van BEN, waar we ons mobiele telefoon abonnement hebben lopen. Rose heeft de afgelopen maanden een hoge rekening wegens SMS’sen en MMS’sen gehad terwijl ze nog nooit zoiets gedaan heeft. Blijkt dat 8444 haar boodschappen stuurt die ze nooit krijgt maar wel betalen moet. Hoop dit nu te hebben blokkeren maar ben daar nog niet zeker van. De service van BEN is niet best en hun adviezen waren onuitvoerbaar, en dus heel frustrerend, zeker als je zoveel moet betalen. Bepaald geen reclame.

Ik hou het hierbij, de groetjes.

Dag voor onszelf

Druk voor ONSzelf Vandaag

Vandaag stond de wekker weer op 06.55 uur. Te vroeg naar mijn zin, en zo zo lieten we hem meermaals draaiend 3 x 9 min staan. Medicatie uitgezet, gedoucht, genietend van de extra harde en net iets warmere straal sinds dat onze nieuwe ketel geplaatst is. Heerlijk. Dan de deur uit met Jesse voor haar eerst ronde. 
Onderweg een Metro gehaald en liet nogmaals op me doorwerken dat de premies voor aanvullende verzekeringen van ouderen heftig omhoog gaan. Heerlijk een gevolg van de door de regering weg gegooide solidariteit en ingevoerde concurrentie binnen de zorg. Walgelijk. Alles wordt duurder behalve je inkomsten. Waar moeten we dat nu weer van betalen? 
Gelukkig mijn gedachten kunnen stoppen. Jesse deed alles wat we van ons Griekse Grietje verwachten. Daarna eindelijk de zo noodzakelijke koffie. Ons meditatiemoment, ons ontbijt. Rose had een eitje gekookt. Gesmuld en een boodschappenlijstje gemaakt. Na het eten wat administratie opgestuurd en weggewerkt tot dat we allebei de deur uit moesten. Rose met Jesse en een boodschappentas op wielen en ik richting Huize Frankeland alwaar mijn uur Fysiozwemmen om 10.45u start. 
Het is voor Rose minstens zo aan ons nieuwe patroon wennen als voor mijzelf. Normaliter gaan we minstens twee keer per week samen naar de markt. Jesse gaat mee, en samen beslissen we wat we gaan eten en dus wat we aanschaffen. Nu gaat dat van de ene op de andere dag niet meer en zijn dat onverwachts taken van haar. Dus samen bij 't ontbijt verplichtcommuniceren en lijstjes maken.
Na een heftige oefenpartij met de gebruikelijke maten in het zwembad kwam ik om 12.10 terug en vond daar een nog bijkomende Rose die ook net terug was. Samen hebben we koffie gedronken en hadden vanmorgen afgesproken onze berging te herinrichten nadat deze afgelopen zondag i.v.m. de ketel vervanging was leeg gehaald.

Veel Antennes op het dak

Zin hadden we niet maar ik wilde het ook niet uitstellen tot na ik gerust had, dus gingen we na brood met koffie aan de slag en hebben nu weer een goed ingedeelde en opgeruimde berging waar je alles kunt vinden wat je maar zoekt. We hebben alleen een ouderwets grote voorraad. En hebben in de zeldzame gevallen waarbij we dit doen ook wel het nodige van over de datum moeten weg gooien.
Daarna heb ik nog even snel het een en ander ingescand voor de VvE Beheerder, we hebben nl. naast de al aanwezige antennes op het dak plotsklaps een heel stel nieuwe erbij. Alles is vervangen maar ook vermeerderd, dus misschien zijn we wel aan een vernieuwd contract toe met de telefoonproviders.
Vervolgens ben ik gaan slapen voor een uurtje en nu lekker ontspannen tot de dag van morgen. Gegroet en tot morgen

We worden gemist!!

We worden gemist!!

Ik lag vanmorgen tussen half elf en kwart voor twaalf in het zwembad. Daar was ik twee weken niet geweest omdat ik de eerste woensdag moest werken en de tweede woensdag een drie/viermaandelijkse controle had bij mijn behandelaar in het Vlietlandziekenhuis. Een van de zwemmaten Wim zei toen hij me zag dat ik voor het laatst dinsdag de negende op HOTROSE geschreven had en ja hij had gelijk.

Rose en ik zijn beide druk. Rose met het dagelijks schrijven van een blog op haar nieuwe blog welk te vinden is op http://elsderoos.blogspot.com en ik moet zeggen dat blog ziet er goed en strak uit, en ze bouwd het iedere dag goed in haar structuur in.

Ik ben ook druk, druk met werken in het ziekenhuis, druk met karweitjes in en rond het huis. Als persoonlijk secretaris van de voorzitster van onze VvE ben ik druk met installateurs, cameracontroles, offertes, lampen vervangen, buren met wie het slecht gaat, maar ook met http://hottransport.net met stukjes als correspondent van Els. Jesse die ook regelmatig een ronde wil, post, administratie uitzoeken en opruimen etc. etc. Verder was ik werkelijk snip, maar dan ook snipverkouden afgelopen week. Wat is dat een vermoeiende bezigheid zeg. Dat was ik helemaal vergeten. Zelfs liggen op bed is wegens luchtgebrek lastig.

MIS !!

Toch gaat het goed. Ik ben door mijn behandelaar weer goedgekeurd voor de komende tijd. Ik heb er weliswaar nog een capsule Neoral bijgekregen in de hoop dat die verhoging zorgt voor een verdere verlaging van mijn spierenzym. Het is wel flink gezakt maar nog niet voldoende. Verder ben ik nog steeds koortsvrij en dat nu al bijna vier maanden. Ik begin er aardig aan te wennen. Heerlijk.

Deze week moet ik van de negen dagen er zeven werken, en oké, ik kom goed moe thuis en slaap nog beter, ik kan het goed aan. Ook met mijn baas tot as maart goede afspraken kunnen maken. Gisteren had ik ook een leuke drukke dag. Even een vergadering met het management waarin alle mogelijke veranderingen weer eens voorbij kwamen, en daarna een leuke spelletjesavond met zowel spelletjes als voetbal. Deze avond werden de hapjes verzorgd door twee Hindoestaanse patiënten. Het was een avond met veel gefrituurde bara's, lekkere groente balletjes, en andere onbekende zaken en het was erg lekker. Vorige week hadden we een Spaanse Tapasavond, ook erg lekker.

Rose moet werken in de WW vanmiddag, zomaar tussendoor en onverwacht, want ze moet voor iemand invallen, maar was dit bijna vergeten, gezien het feit dat ze normaliter alleen de zaterdagen werkt.

Ik ga nu een uurtje pitten. Ben moe van het zwemmen en heb net een lichte lunch op. Dan ben ik vanavond weer mens en kunnen we samen de dag verder tot een succes maken. Voor nu gegroet.

GGGggrrrr !!

Vanmorgen extra vroeg opgestaan na de avonddienst van gisterenavond. Die was top, maar heftig. Ik heb mijn collega directief naar de huisartsenpost moeten sturen nadat hij al vanaf binnenkomst om half drie er slecht uitzag en zich niet goed voelde. Hij vertelde toen al dat hij de dag ervoor plotseling flauw gevallen was en een harde klap om zijn laminaatvloer had gemaakt. Hij gaf aan hoofdpijn te hebben en daar iets voor genomen te hebben wat niet bleek te helpen. Hij liep naar de gesloten afdeling om te gaan zeggen dat hij niet kon lopen wanneer het alarm zou gaan. Kreeg daar een gesprek met een collega wiens vriend ook problemen met zijn gezondheid had waardoor hij nog witter werd dan bij vertrek daarnaartoe. Vervolgens hadden we een uurtje cursus prikvaardigheid, waaraan hij gewoon deelnam al was het niet op zijn normale humoristische wijze. Nog een uurtje later liet hij weten zich nog steeds belazerd te voelen en dat hij ook zijn moeder even gebeld had en dat zij gezegd had dat hij hulp moest gaan zoeken en zij herinnerde hem aan het feit dat zijn jongere broer aan hartproblemen gestorven was. Hierna was hij zo mogelijk nog witter. Voor mij was de maat vol want in diezelfde zin vertelde hij dat zijn bloeddruk al sinds dat hij weg was gegaan van de gesloten afdeling veel te hoog was. Ik belde in zijn bijzijn de huisartsenpost om zijn komst aan te kondigen en hij vertrok naar het Vlietlandziekenhuis, alwaar ze hem vertelden dat het heel goed was en dat hij geen moment te vroeg was gekomen. Hij heeft na onderzoek medicatie gehad waarna hij tot de werkzaamheid was ingetreden moest wachten voordat hij naar huis mocht rijden. Hij mocht alleen weg als hij voor vandaag een afspraak zou maken met een cardioloog. Gelukkig belde hij daarna de schrijver van dit stukje die blij was dat hij deze zeer geliefde maar tegelijkertijd ook zeer gedreven collega zo directief had aangepakt.

Het was op die manier wel een hele hectische en drukke avond, en ik heb die samen met leerlingcollega I prima afgerond.

Volgens Rose en de kalender moesten we de derde naar de tandarts. Ik me er bij neergelegd dat ik vandaag niet zwemmen kan. Een rondje in het donker met Jesse, snel aan de koffie, 10 minuutjes gemediteerd, gedoucht, ontbeten en vervolgens snel naar het Vlietland Ziekenhuis gelopen met Jesse door de eerste heftige bui om daar met zijn drieën de tram te pakken naar Woudhoek om stipt om 10.00u bij onze tandarts te kunnen zijn. 09.54u waren we daar en vervolgens verliet ongewoon op tijd een patiënte de stoel om 10.00u en zaten wij klaar. Buiten was het gaan gieten en aangezien Jesse daar zat hoorden we haar luid schelden. Dit doet ze maar zelden, maar nu was het echt K weer. Het klonk hartstikke gezellig in de behandelkamer. Een hoop gegiechel van de tandarts en een hoop herrie van haar kleinkind en dochter en gerinkel van kopjes etc. Maar geroepen worden ho maar. Jesse bleef blaffen en dat maakte me nog onrustiger dan ik al was. We zeiden dat Jesse ons ongeduld verwoorde. Om 10.24u riep de tandarts een patiënte op, en het was duidelijk dat wij dat niet waren. Rose naar binnen, en wat bleek we hebben morgen pas een afspraak. GGRrrrrr. Zitten we daar voor niks, en Jesse voor niks in de regen en de wind buiten. Ggrrr. Ons snel aangekleed en richting de tram om terug naar huis  te gaan. We kwamen er achter dat Jesse door en door nat, en dat ze graag afgedroogd wilde worden, maar we waren voorlopig nog niet thuis.

Op de terugweg nog even naar de apotheek want Rose was door haar amitriptyline heen, en wat bleek, de volgende zending voor drie maanden bleek klaar te liggen. Om 11.17u eindelijk thuis. Jesse afgedroogd, en ons natte goed opgehangen en een lekker bakkie pleur genomen om op te warmen. Vervolgens weer een reeks aan verplichtingen en telefoontjes, en na een kort blogje mijn bed in als voorbereiding op de tweede avonddienst deze week.

Dat Blog plaatsen zat er voor het werk niet meer in. Dan maar een poging vanaf het werk, al is het daar wederom knap druk. Op een kort verloren moment.

Gegroet

Woensdag de 26ste - FINISHED -

Rose en ik zijn klaar, klaar met de klussen, moe en tevreden kijken we nu naar onze keuken, die eindelijk eigen geworden is. Met een nieuwe koelkast, oven, een alluminium wand met planken, een snijblok op hoogte is er in ons kleine keukentje plotsklaps toch wat meer werk en opbergruimte, en het ziet er allemaal ook profi, bruikbaar en kek uit. Idem met de gang. Die had al sinds 27mei 2009 toen we hier zijn komen wonen lelijk behang, was donker, onafgewerkt en kaal. Weliswaar hadden Damy en ik het kattenplafond al opgehangen, maar nu is deze ook ingericht, geschilderd en af. De katten waren afgelopen vrijdag al blij en nog voor de beide wegen naar hun kattenetage weer aangebracht waren kwamen ze van bovenaf al kijken wat we nu toch allemaal aan het doen waren. Zelfs Ziggy Babe, oftewel Zzzz, heeft er de afgelopen nachten geslapen ondanks dat haar eigen mandje in de badkamer staat 's nachts. Vanmorgen de finishing touch. Rose heeft gestofzuigd en ik heb met was de vloer weer netjes gemaakt. Als je met gips gewerkt hebt en aan het schuren bent geweest en gelatext hebt dan zie je vaak zo'n grauwsluier, die er ondanks dweilen en schoonmaken niet afgaat, nu ziet ook de vloer er weer beter uit.

Er was wel een telefoontje vanmorgen vroeg waar ik even van schrok. Ik kreeg m'n French Sister aan de telefoon die verdrietig en vol pijn vertelde niet te kunnen komen de komende week. Ze heeft zich geblessert aan haar rug en vergaat van de pijn, daarnaast heeft ze momenteel een heftige buikgriep die haar aan huis gebonden houd, en aan haar toilet. Ze was hoorbaar verdrietig want ze had zich net als ons er helemaal op ingestelt en verheugd. Tja, het is niet anders.

Zo hebben we onverwachts ons mooi opgeknapte en schoone huis voor onszelf. We zijn allebei blij dat ondanks frustraties, tegenvallers en vermoeidheid de kluswerkzaamheden er op zitten en we nu nog vijf dagen vakantie hebben. We hebben al plannen. We willen onze nieuwe oven gaan uitproberen, en ook andere zaken staan op ons verlanglijstje, maar het is aan het weer en onze mood of die ook gerealiseerd gaan worden.

Walnoten, Dadel Couscous Taart

Het geeft wel een heel tevreden gevoel dat we nu eindelijk de mogelijkheid hadden om wat achterstallig onderhoud/verfwerk/verbouwwerkzaamheden te doen waar ik al die tijd geen greintje energie voor had. Ik vind het een goed teken dat nu ik eindelijk de koorts kwijt ben ik ook weer wat meer energie heb voor zaken naast mijn werk. TOP.

Inmiddels een walnoten, dadeltaart met couscous in de oven staan. Nog 45minuten. Ben benieuwd. Leuk en lang geleden om te bakken. We hadden al die tijd geen oven die groot genoeg was en nu eindelijk wel. En leuk om het ook werkelijk te doen. Yoeghee!!

Jesse was net naast Rose gaan zitten. Zij is helemaal gek op walnoot, en dat is ook ongeveer het enige wat ze niet naar binnen schrokt, maar echt proeft en heel langzaam naar binnen werkt. Het is een leuk gezicht. Rose kraakt en maakt schoon en Jesse wacht heel geduldig tot ze een stukje krijgt zonder echt te bedelen.

Ik heb vanmorgen tussen alle werkzaamheden door ook nog even gezwommen, tegen de spierpijn.

Dit was het wel. De groetjes.

UPDATE

Wow, wat een drukke dag. Vroeg eruit. Met Jesse een rondje en een krant gehaald, gemediteerd, gedoucht, ontbeten, een mail naar de huisarts voor wat verwijskaarten, een mail richting installateur over de mogelijk nieuwe cv, gezwommen, dat was heerlijk overigens, en al lang geleden ook omdat ik alle drie de woensdagen en vrijdagen hiervoor gewerkt heb. Toen naar huis. Er was al reactie van Feenstra, die doorgestuurd naar alle bewoners, want we zullen nu toch snel een keuze moeten gaan maken willen we niet in de kou terecht komen komende winter. Vervolgens was Knul heftig aan het niesen en zaten de ramen en Knul zelf plotsklaps helemaal onder de snot. Dierenarts gebeld en voor de tweede keer deze week, eerst met Z beest en nu met Knul, Wijfie en Jesse en de nieuwe bolderkar naar de dierenarts. Er bleek weinig ernstig, maar we moeten ze in de gaten houden. Alleen Knul had koorts, en nu we er toch waren heeft Jesse gelijk haar injectie gehad en heeft ze even een
 


Fiat 666 Menarini from 1947



tandvlees, en tandcontrole gehad en is ze even gekeurd. Wel weer een dure grap. Vervolgens wilde ik een blog maken over een busmerk uit Italië, uit Bologna om preciezer te zijn. http://hottransport.blogspot.nl/2012/09/bussen-bredamenarini-bologna-italie.html Ik dacht eerst wat een saai merk, maar vond gelukkig nog wat oude bussen van het oorspronkelijke merk Menarini die ik kon gebruiken om de boel te verfraaien.

Ik heb dat nogal grote hoofdstuk af gekregen, en had toen de tijd om even wat achterstallig werk te doen en wat agressie meldingen te verwerken. Vervolgens liepen we tegen een onverwachts probleem aan. Rose wilde mijn hulp bij haar nog te beginnen eigen blog. Wat bleek, dat ik bij het openen dat gedaan had met mijn eigen google adres en niet het hare, en daar vervolgens anderhalf uur mee bezig geweest om mezelf als beheerder eruit te krijgen en Rose de hoofdbeheerder te maken. En nu ben ik doodmoe. Ik ga er ook mee kappen. Vanavond met de benen omhoog voor de TV. Groetjes allemaal.

Nieuwe dag nieuwe kansen

Na een dag met allerlei tegenslagen gisteren, er vandaag weer stevig tegenaan.
Gisteren vrijwel de gehele dag bezig geweest met de internetverbinding. Eerst dachten we afgetapt te worden van onze linksys draadloze verbinding, maar dat bleek uiteindelijk gisterenavond om 22.00u toch niet het geval.
Een tijd met de kabel verbonden geweest, en toen bleek inderdaad dat we dat linksys WAP geval al sinds 2007 in huis hebben en dat de garantie al lang verlopen is, en dat we dat ding ook nog eens nooit geregistreerd hadden.
Tot en met de telefoonnummers om technische ondersteuning te krijgen waren veranderd, en uiteindelijk heb ik het apparaat gereset, een nieuwe naam en wachtwoord gegeven en opnieuw ingesteld, maar wat een frustrerende business.

Vanmorgen schrok ik wederom even, want ik had niet direct verbinding, maar dat bleek een simpel knopje. Kortom dit beloofd een wat normalere dag te worden. Ik ben vanmorgen ook gewoon gaan zwemmen en dat voel ik nu tevens behoorlijk. Ook poogde ik gisteren een goeie manier te vinden om de bijna terrabite aan muziek die we afgelopen WE hebben gekregen fatsoenlijk en zo gemakkelijk mogelijk op DVD schijfjes te branden.

Dat is ook nog niet gelukt. Ik wilde eerst het systeem van I Tunes gebruiken omdat dat het gebruikers vriendelijkst is, maar dan moet je de muziek op de computer hebben. Ook Media player is lastiger dan verwacht. Het zijn allemaal van die karweitjes die gemakkelijk klinken maar een heleboel tijd vergen om uit te zoeken. Als iemand die dit leest goeie ideeën heeft hoor ik die graag.

Ik had ook een mailtje van mijn baas, dat ze verwacht dat ik na het weekend weer 100% ga werken. Ik ga eerst de komende drie dagen eens proberen en zie daarna wel verder. Ik weet wel dat ze de druk in tegenstelling tot de afspraken weer aan het opvoeren is. Ik zet al meer dan genoeg druk op mezelf, en dus heeft ze nog steeds niet begrepen wat de bedrijfsarts haar uiterst duidelijk heeft uit proberen te leggen.

Maar ik ga me daar nu nog niet druk over maken.

Ik ga nu eerst maar eens slapen en daarna een dag ontspannen. Voor nu gegroet.

Wederom goed doorstaan

Een altijd moeilijke herdenkingsdag zijn we weer goed doorgekomen. Zowel het werk, als het samenzijn, en het op deze dag toch extra denken aan Erwin hebben we weer gehad. Dit jaar was er ook de vraag of we de grafrechten nog even wilden verlengen. Ja, wat doe je met zo'n vraag? Persoonlijk zit hij in mijn hart en zowel Rose als ik komen er nauwelijks, maar het is een ander verhaal voor zijn broer Merlijn en vooral zijn kinderen. Ook zijn vader en een aantal andere familieleden schijnen er nog met enkele regelmaat te komen. Kortom we hebben het voor 10 jaar verlengd en dat is een goede reden om de eerste de beste keer dat we in de buurt van Moskwa komen ook weer eens even te gaan kijken hoe het er bij ligt.

Ik had natuurlijk afleiding tijdens mijn werk, wat nog steeds lastig verloopt omdat ik zo kortademig ben. Wat ik ook nog steeds lastig vind is het feit dat ik niet als extra aanwezig ben maar als volledig mee moet draaien. Ga ik dan tegen 20.00/20.30u naar huis ga, dan staat mijn collega de rest van de tijd alleen. Dat gebeurd mij ook regelmatig, maar het is toch een zware dobber om twintig patiënten in je eentje te (bege)leiden en te structureren. Ik denk niet dat dit is wat de bedrijfsarts in zijn hoofd had toen hij het had over halve dagen werken.

Ik ben intussen wel weer helemaal van de Diazepam afgebouwd die ik nodig had tegen de trillingen veroorzaakt door de Neoral.

Ik heb nog geen uitslag van de huisarts, wel van het bloed, maar niet van de Röntgenfoto, waarop hij wil bepalen wat ik nog als hulpmiddel mag gaan gebruiken voor mijn kortademigheid. Kijken of er vandaag wat daar vandaan komt.
Ik ben zojuist ook een uurtje wezen zwemmen. Heerlijk is dat in het water, en dan voel ik nauwelijks dat mijn spieren qua kracht afnemen. Daarna echter wel. Rose zette zojuist een lekker bakkie koffie voor me neer en daarna ga ik even bijpitten om vanmiddag weer te kunnen werken.

Voor de rest is er niet veel nieuws. Het is warm en benauwd, maar dat is het voor iedereen. Gisterenavond kregen we via facebook enkele mooie en toepasselijke woorden naar ons toe van Lizzie Ann, die we als vriendin van een van de kinderen van Sheila op hun bruiloft in Engeland hebben leren kennen. Ik ga ze even met jullie delen.

I carry the things that remind me of you
In loving memory of
The one that was so true
Your were as kind as you could be
And even though you're gone
You still mean the world to me

We waren er beiden even stil van, en hadden nog even een waardevolle communicatie met Lizzie Ann.

Nu genoeg, ik ga slapen, gegroet.