Weer een ervaring achter me,

Ik kan voor mijn Curriculum Vitae weer een ervaring bijschrijven.

Ik zit ondertussen halverwege bladzijde vijf.

Een bijna onbeschrijflijke belevenis.

De inloop zat vol na het eten tussen de middag. Zowel uit de lijstenmakerij, de houtwerkplaats, de textiel, het IPB, de Horeca, en het kantoor, bijna iedereen was erbij.

Moet je nagaan, ik was er pas sinds eind januari, en het voelde als een warm bad, waar ik nu, te vroeg naar mijn zin uitgekomen ben.

Ik kreeg een toespraakje van Laura, een relaxpakketje uit de Wereldwinkel, een prachtig schrijven van Belinda, wat ik hier ook even neer zal schrijven:

       Lieve Jeroen

       Veilig, betrouwbaar, vriendelijk en nog 

veel meer kortom een  fijn persoon om mee om 

te gaan en om mee samen te werken

       Na een paar maanden bij ons een grote 

steun en toeverlaat  en fijne collega te zijn

       Kwam het bericht dat je ergens anders je 

horizon gaat verbreden.

       Want de toekomst is belangrijk en daar 

moet jij aan denken (terecht) maar we 

zullen je niet snel vergeten.

       Jij hebt een indruk achtergelaten bij een 

ieder van  ons en het was altijd weer fijn 

je binnen te zien komen en om even  fijne 

gesprekken te hebben.

       Maar we weten dat jij als het even kan 

toch wel een bakkie komt doen

       Maar desondanks zullen we je zeker 

missen, maar er is een tijd van komen 

en gaan

       En hier gaar de deur(niet helemaal) 

dicht maar ergens anders is er weer 

een deur opengegaan.

       Jeroen vergeten doen we je niet. 

Bij mij wel wat verdriet, maar voor jou 

misschien wel een mooie toekomst 

in het verschiet

       Bedankt Jeroen voor alles wat je voor 

ons hebt gedaan.

       Belinda

Ik kreeg ook nog een gefiguurzaagd houten boekje met daarin van bijna alle aanwezigen een boodschap en/of een groet. Op de kaft was het MAC uitgezaagd. Heel leuk.

Vervolgens veel knuffels, handen en de nodige tranen. Ik heb alle aanwezigen ook bedankt en gezegd dat ik regelmatig zal komen eten of een bakkie doen. Ik leverde vervolgens mijn sleutel in en ben bepakt en gezakt , met een gevoelige keel van het vele slikken naar huis gegaan. Raar.

Vol goede herinneringen.

Thuisgekomen Rose op de hoogte gebracht en samen even gaan stemmen.

Dat gaf ondanks het feit dat ik niet echt een heldere keus had toch een goed gevoel.

Nu stap ik zo op de scoot om naar de mondhygiëniste te gaan in Rotterdam. Op dat ding is het nu redelijk lekker met deze hitte.

Groetjes, en morgen weer een nieuwe dag op mijn nieuwe werk.

Ik zit nog erg vol met emoties.  Hot

Vertrek en aanvang

Mijn vertrek van het MAC komt steeds dichterbij. Het is vandaag mijn een na laatste dag hier. En aanstaande donderdag is het echt de laatste werkdag. De rest van de dagen ga ik vullen op mijn oude werkplek, samen met degene die ik op ga volgen. 

Nu heb ik al wel gezien dat die dame die zich deze functie zelfstandig heeft ingevuld en aangeleerd, zeer gestructureerd werkt. Zo heeft ze gelukkig ook alle adressen, maar ook de formulieren en hun invulinstructies zowel in als naast de computer staan. En zeker met nog 8 a 10 dagen samenwerking en kennismaking met de bewindvoerders, de tussenpersonen, de schuldhulpverleners en nog veel meer mensen met wie ik in de toekomst ga samenwerken, zal het uiteindelijk wel gaan. Ik laat het maar gewoon op me afkomen, en leer wel wanneer het nodig is.

Vandaag is het wel vreemd hier, er kwamen de nodige mensen voor me op bezoek. En ik loop van het ene contact naar het andere. De relaxtheid van het werk hier zal ik wel missen en ik zal moeten aanleren om bijtijds pauze te nemen.

Zo heb ik mijn brood tussen de middag gezellig opgegeten en ging om 13.00 richting huis. Doodmoe. Buiten kwam ik een oude vriendin tegen, die overigens ook collega is geweest en we hebben nog een half uurtje bij staan praten. Ook haar leven is heel wat fases verder. Een hartstikke leuk kind, maar daarnaast ook een vriend met een ziekte en een gebruiksaanwijzing. Het was fijn haar even te zien, maar ook bij hen is het een kwestie van het hoofd met moeite boven houden en de moed erin houden is dan vaak lastig.

Ik ga nu weer even mijn bed opzoeken, want ik ben ondanks niet zoveel gedaan te hebben doodmoe.

Gegroet

Hot

Emoties spetteren

Wat een dag weer. Het de boodschap op mijn huidige werk brengen gaat door. Ik probeer zoveel mogelijk mensen individueel in te lichten over mijn komend vertrek. Ik heb ook besloten om woensdagmorgen naar de Kerngroep vergadering te komen om zelf mijn vertrek ook daar met de leidinggevende van Doel te kunnen aankondigen.

Bij het aankondigen van mijn vertrek staan bij sommigen en mijzelf de tranen nader dan het lachen. In veel gevallen, bijvoorbeeld vanmorgen bij mijn baas bleek dat ze stiekem toch nog wel minstens een jaar op me rekenden, en komt mijn vertrek volkomen uit heldere hemel. In veel gevallen ervaren de mensen hier mijn aanwezigheid als een extra veiligheid en als een soort van vader figuur die de nodige structuur met zich mee brengt. Het is goed voor mijn eigenwaarde en streelt mijn gevoel, maar maakt het niet gemakkelijker.

Zo had ik vijf minuten geleden Lenie aan de lijn, de vrouw die ik uiteindelijk ga vervangen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat haar laatste werkdag de 20^ste van de zesde is en dat de tijd tot dan de tijd is waar we het inwerken en leren zullen moeten doen. Kortom mijn tijd hier kon mogelijk morgen, woensdag al wel eens de laatste tijd hier kunnen zijn. GGrrrr, dat is snel. Hoe moet ik dat nu handelen?

De mensen hier zijn over het algemeen blij voor me, en vinden het fijn dat ik het ze zelf vertel, maar zeggen stuk voor stuk hoe ze me gaan missen en ook wat ze zo gaan missen en dat is tof maar ook hard. Stiekem zou ik willen wat meer tijd te hebben.

Wat kan je je toch ontzettend snel gaan hechten aan een familiaire, warme omgeving, waar je zo welkom bent, en dat ook zo voelt. Wat dat betreft zal het ook wel een gigantische verandering inhouden. Heel veel werk alleen op een kamertje, met alleen de verantwoording, maar ook zonder directe collega’s. Gelukkig echter wel in kliniek I waar ook sinds vandaag mijn oud collega’s van de verslavingsafdeling naartoe verhuizen. Kortom ik kom er wel veel bekende gezichten tegen. Nu zit Lenie nog in het behandelgebouw, maar ze krijgt nog gedurende haar periode bij het ziekenhuis te maken met de verhuizing waar ze zolang om heeft gevraagd. Ik krijg dus te maken met een werkplek op een prettigere, en vertrouwde plek.

Ik merk aan alles, en hoofdzakelijk ook aan mijn spieren dat ik uit mijn normale doen ben. De spierspanning die normaal al heftig is, staat nu nog meer op topstand, en de pijn hierbij is groot, daar zijn de pijnstilling en de tramadol niet tegen opgewassen. Er is een vreemd gevoel in mijn maag, verdriet en nieuwsgierigheid vechten binnen in me met elkaar. Emoties spelen een grote rol, en ik voel me erg moe.

Ik kom naast het gesprekken voeren gisteren en vandaag tot weinig. Gelukkig heb ik mijn werkzaamheden, het invoeren van de patiënten die nog niet in Horizon zaten, inmiddels vrijwel achter de rug, want van veel werk zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer komen. Ik heb al geluk als ik zo nu en dan nog een paar uurtjes op het activiteitencentrum zal kunnen zijn en dan zal het hoofdzakelijk uit gesprekken en contacten bestaan.

Nu is het belangrijk dat ik zo cool als mogelijk blijf, me hier niet door moet laten meeslepen of van het pad moet laten voeren. Goed slapen, en de ene dag rustig na de andere nemen.

Ik ben net thuis, heb Rose even bijgepraat en ga eerst ten minste anderhalf uur slapen.

Gegroet

Hot

Afscheid doet pijn

Vandaag ondanks de afwezigheid van mijn direct leidinggevende toch maar verteld over mijn snel komend vertrek. Sommigen reageerden wat emotioneel, en ondanks dat ik het niet tentoonspreidde was ik dat ook wel. Ik merk dat als je ergens met veel plezier welkom bent geheten en er op warme wijze hebt kunnen werken het lastig is om te vertellen dat je gaat verdwijnen. Ze gunnen het me allemaal en snappen dat als ik de redenatie ten opzichte van mijn toekomst en de veiligheid die deze keuze met zich meebrengt vertel dat ik eigenlijk geen keuze heb. Toch weet ik nu wat ik heb en nog niet wat ik krijg. Niet dat ik spijt heb, maar de onzekerheid of ik het wel kan speelt ook weer op.

Ik heb gelukkig ook enkele mensen kunnen geruststellen, maar  ja als het zo klikt met mensen dan doet een afscheid ook pijn.

Wanneer het zover is is nog niet duidelijk, zo gauw als ik het weet schrijf ik het. Wel weet ik dat ik as. Donderdag een arbeidsmogelijkheden onderzoek heb.

Tot zover

Gegroet

Hot

Alweer een nieuwe uitdaging voor de boeg.

Afgelopen vrijdagmorgen had ik mijn tweewekelijkse evaluatie met mijn baas. Dat is heel gewoon geworden want dat hebben we sinds het begin van mijn ziektewet periode eind september vorig jaar. We bepraten dan hoe het gaat, wat goed gaat, wat slecht, of er uitbreiding van uren mogelijk is, hoe het bevalt op de plek waar ik ben, zoals eerst op het Secretariaat en nu op het dagactiviteiten centrum. Soms is er nog iemand bij bijvoorbeeld mijn direct leidinggevende aldaar of zoals op vrijdagmorgen iemand van Personeelszaken die vanaf nu mijn contactpersoon is omdat mijn oude contactpersoon ander werk is gaan doen. Ik heb haar eerst op verzoek verteld waarom ik in de ziektewet zit, en in welke fase, hoe het zit met de rapportage, de verslaglegging, de onderzoeken, welke keuzes er gemaakt zijn en in welke fase van mijn re-integratie ik me bevind. Vervolgens begon mijn leidinggevende over het feit dat het werk bij het activiteitencentrum natuurlijk maar tijdelijk was. Ik wist dat ergens van binnen wel maar dat was niet eerder hard op gezegd en inderdaad ergens wist ik het wel. Ik ben ook vrijwel aan het einde van het werk wat ik op me genomen heb, het in de computer stoppen van iedereen die op het activiteitencentrum komt, zodat voor de verzekeringsmaatschappijen aan de eisen voldaan is en er voor iedereen geld binnenkomt. Ik heb zelfs al dagen bewust wat anders gedaan als dat uit kwam omdat ik anders mogelijk werk te kort zou komen. Nu vertelde mijn leidinggevende dat er iemand weg gaat die de afgelopen jaren verantwoordelijk was voor het aanvragen van CIZ verklaringen en de contacten tussen diverse plaatsingsinstituten. De medewerker Patiënten Logistiek. En of ik interesse had voor die open gekomen positie die precies is voor het aantal uren wat ik nu werk, nl. 18 tot twintig uur per week.

Ik heb zonder twijfel ja gezegd, zelfs zonder overleg met Rose, omdat het werken in deze functie veiligheid met zich mee brengt, en helaas het werk op het activiteiten centrum niet, en ik natuurlijk officieel nog 13 jaren door moet tot mijn pensioen. Dit werk is heel belangrijk voor de financiering van de patiënt en dus ook voor het ziekenhuis, waar inmiddels alles om geld draait.

Nu ondertussen zondag is mijn onzekerheid naast het eerste enthousiasme ook tevoorschijn gekomen, plus het idee, dat het werk met de fijne collega’s en cliënten op het activiteiten centrum op zijn eindje komt/is, en ik daar afscheid moet nemen.

Verder is de vraag opgekomen of ik dit werk wel aan kan? Eigenlijk denk ik van wel, er komt eerst nog een inwerk en naast werk periode en ik ken al veel van de mensen met wie ik zal gaan werken. Het aantrekkelijke is ook dat het op of bij mijn oude werkplek is en dat het dus ook vlak bij is en dat het een zelfstandige functie is. Wanneer heb ik deze bijbehorende onzekerheid niet gehad is eerder de vraag.

Kortom er ligt alweer een nieuwe fase van mijn / ons leven voor de deur. Ik ben heel benieuwd, en ook dit zal voors en tegens hebben.

Ik hou jullie allen op de hoogte.

Groetjes

Sorry, eerder al gebubliceerd bij Rose op elsderoos.blogspot.com

Hot

Gloomy Sunday

Deze titel heb ik gevonden door het lezen van het stukje met dezelfde titel op Het blog van Rose vandaag. Het zegt veel over mijn gevoel van vandaag, en de laatste dagen.
Vanmorgen reed ik op mijn scoot met Jesse naast Rose en we hadden het over het geluk dat het gesprek met de cardioloog 11 dagen dichterbij is gekomen. De uitslag is nu as. donderdagmiddag. In mijn gedachten loop ik al op die uitslag vooruit. Ik denk dat er uitkomt dat er wat kalk in mijn hart zit en misschien krijg ik daar een extra medicament voor voorgeschreven. Ik ben al lang blij dat ik geen hartverlamming heb gehad. Maar naast die blijheid zit er iets gelatens in me. Iedere twee jaar worden er longfoto's gemaakt, iedere twee jaar word er naar mijn osteoporose gekeken door een zogenaamde dexascan. Dan kijken ze naar mijn botdichtheid, en mijn lengte. Rose drong vanmorgen i.v.m. mijn kortademigheid aan op extra longfunctieonderzoek, maar ik denk eigenlijk dat ik me bij de gewone onderzoeken wil houden. Overal word naar gekeken, maar waarschijnlijk moet ik het gewoon doen met wat ik momenteel heb. Dat er bij neerleggen is moeilijk te accepteren, maar ik heb gewoon weinig tot geen herstelvermogen meer en dan is dat me er bij neerleggen misschien maar het beste.

Tegelijkertijd ben ik van de zuchtende. Ik zucht soms heel diep en Roos vraagt dan regelmatig. Is er wat? Ja, wat is er? Ik weet het niet. Gisterenmorgen na het ontbijt kreeg ik via Facebook even contact met een oude vriend waar ik vroeger veel mee uitging, en ik besloot direct nadat ik Rose even naar de Wereldwinkel had begeleid even bij hem langs te gaan. Ik dacht ook, als ik het uitstel dan komt het er weer niet van, dus ik met mijn scoot doorgereden en even een kop koffie bij hem en zijn vriendin, en hun zoon gedronken. Die vriendin is ook een oud collega van me en zij heeft deze vriend op een feest bij ons thuis leren kennen. Hun leven is ook giga veranderd. En ook hij tobt met het hervinden van zichzelf na behoorlijk ziek te zijn geweest. Ook financieel zit het net als bij ons ook niet meer zo goed, want sociaal gezien zijn de omstandigheden in Nederland niet meer wat ze twintig jaar geleden waren.

In ieder geval bracht dit heerlijke weerzien me ook weer aan het denken. Hoofdvraag, Wat als ik het nu gewoon moet doen met de situatie zoals die nu is en er geen verbetering qua luchtinhoud of uithoudingsvermogen in zit? DAN MOET IK HET DAAR GEWOON MEE DOEN.

Het is een lastig dilemma. Gisteren had ik mijn broer aan de telefoon om hem te condoleren met het verlies van zijn schoonpapa. 85.jaar oud. En natuurlijk kwam ook mijn conditie even ter sprake en hij zei, heb je niet gewoon te lang onder te grote spanning gewerkt? Wederom een goede vraag. Ook hier heb ik geen antwoord op. Misschien wel. Ik kan er nu toch niks meer aan doen, en ook al is het zo dan moet ik dat maar gewoon voor waar aannemen. Deze week hadden we nog een dode in ons appartementencomplex. Hij heeft zaterdagmorgen de 5e april een kaart aan ons medebewoners geschreven die sinds afgelopen vrijdag in de hal hangt. Beste medebewoners, ik heb me vandaag, de elfde laten cremeren. Ik wens jullie nog een goed leven toe. Dag. Na het schrijven van die kaart is hij gestorven. Hij was sinds de dood van zijn vrouw een jaar of zeven geleden al ongelukkig en vond het leven toch wel erg moeilijk en lang duren. Rose en ik hebben hem dan ook alleen maar als brombeer leren kennen.

Ik denk dat het uiteindelijke gelaten gevoel maar over me heen moet laten komen en trachten er met de huidige beperkingen zo goed als het mogelijk is maar wat van gaan maken. Het is al jaren zo dat er beperkingen zijn, en ik er ben uiteindelijk goed in geworden om toch van kleine dingetjes te genieten. Gelukkig zijn Rose en ik al sinds het verlies van Erwin gaan pogen van dag tot dag te leven, en meestentijds gaat ons dat redelijk af.

Ik wil echter ook geen brombeer worden, of een niet te genieten mens. Maar dat kost soms grote moeite. Het van je af schrijven is dan een troost. Mensen die dit lezen die krijgen het dan recht voor hun raap. Het is niet anders.
Ik heb zeker de afgelopen twee weken wel gemerkt dat medeleven en steun toch ook veel voor me betekent. Strenge Rose zorgt er op moeilijke momenten voor dat ik desalniettemin ook weer buiten kom en ook Jesse speelt met de katten haar en hun rol.

Ik ga nu even slapen, gedachten maken moe. Tot ziens, horens of sprekens.

Gegroet  Hot.

Terugkijkende

Zoals gebruikelijk aan het einde van het jaar kijk je terug en ook een beetje vooruit.
Tijdens de ronde Sterrebos met Jesse raakten Rose en ik aan de praat over die gedachten.
Ik vertelde haar over het gesprek met Goran gisteren waarin hij vroeg heb je nog goede voornemens voor komend jaar?
Ik zei dat ik het voornemen heb om dag voor dag te kijken en te nemen.
Waarom?
Omdat als ik veel verder kijk ik groen en geel word van de zorgen.
Het is niet anders, anders word ik giga depressief.

Zo ook vanmorgen. Rose vroeg gisterenavond al of ik zin zou hebben om even naar Hoek van Holland te gaan met Jesse. Eigenlijk had ik helemaal geen zin of moed maar zei dit nog niet. Ik zei, laat ons even wachten om te kijken hoe ik me morgenochtend voel.
Vanmorgen hoorde en zag ik aan Rose dat ze na een dag in Utrecht en een dag in de Wereldwinkel flink last had van spierpijn en last van haar voeten dus was ik blij dat ze zelf niet naar HvH wilde. 
Wat me zorgen baart is dat ik na een kleine activiteit zo moe ben dat ik nergens meer zin of energie voor heb.
Ik zie mezelf groter en dikker dan ik ooit wilde en beweeg wel, maar niet voldoende.
Ik zie en hoor mezelf kortademig zijn terwijl ik inmiddels al 18 jaar gestopt ben met roken en altijd hyperactief was.
We hebben een museumjaarkaart, maar komen er bijna nooit.
We hebben een voordeelurenkaart voor de trein, maar halen 'm er meestal niet uit, de laatste jaren.
Er komt na een jaar ziekteverzuim een korting van 30% loonsverlaging aan, en zo nog veel meer, dus naar voren kijken maakt me nog grijzer dan ik al ben.
Het plezier wat ik altijd op mijn werk ervoer is weg, nu kan ik me helemaal niet meer verheugen op dat administratieve werk wat er voor me gevonden is. Het is puur een slaapverwekkend tijdverdrijf.
Beter dus om niet te ver naar voren te kijken en het bij de dag te houden.

Kortom daar zitten we dan in onze mooie luxueuze woning als een stel oude en krakkemikkige lieden die ons inkomen zienderogen achteruit zien gaan en steeds nuttelozer worden. Niet bepaald het vooruitzicht wat ik in petto had een tijd terug. Het enige wat we kunnen doen is accepteren. Maar doe ik dat met de pretoogjes die ik tot korte tijd geleden had, neen.

Nu is er gelukkig niemand die je daartoe verplicht maar samen depressief zijn is helemaal een en al ellende, dus dan maar zien te genieten van de kleine dingetjes die op onze weg komen.

Hot

MOE

Vandaag is een rare dag. Vanmorgen zoals nu wel moet bij het eerste geluid van de wekker om kwart voor zeven er uit. Medicatie uitzetten, gauw douchen, een rondje met Jesse, daarna koffie, even mediteren, dan ontbijten, en vervolgens met zijn drietjes richting mijn werk. Daar al om half negen aanwezig. Vervolgens hoorde ik van Ju dat een patiënt die vorige week was overleden vandaag begraven werd en dat collega Br er naartoe ging. Het gebeld dat ik graag mee wilde om mijn laatste respect aan hem te bewijzen. 

Ik had de nieuwe telefoon van Rose bij me die na veel geklooi gisterenavond toch niet wilde werken. Iets wat oh, zo frustrerend werkt, en ik had gisteren ook al tijden gepoogd de simkaart er weer uit te krijgen. Ik had afgelopen nacht een idee. De monteurs van ICT zijn op mijn werk Wifi aan het aanleggen. Beter laat dan nooit denk ik dan maar, en ik dacht dat die lieden vast wel specialistisch gereedschap bij zich zouden hebben om de simkaart er uit te kunnen halen. En jawel na een tijdje gepiel bleek een van hen met een ongelooflijk dun pincet het voor elkaar te krijgen. Ik al lang blij. Weer een stap verder.

Vervolgens aan het werk getogen met de registratie verrichtingenlijsten, maar bij het zien van die lijsten waren mijn ogen al snel weer aan het draaien, alsof ik niet thuis was geweest na de dag van gisteren. Even wat anders gedaan. Binnen de kortste tijd was het kwart voor twaalf en zijn Br + ik naar Rotterdam Zuid gereden. We moesten op de Zuiderbegraafplaats zijn en uiteindelijk na flink wat gesjees van Br lukte dit net op tijd. De kist was al uit de auto en het handje vol familie stond al op ons te wachten. Het was een natte bedoening en na een kort woordje van de Dela medewerker en een gedicht was het afscheid alweer achter de rug. Gelukkig geen gezwijmel of gezwets.

Vervolgens hebben we de honden van Br even uitgelaten en heeft hij me thuisgebracht. Ik wilde gelijk gaan slapen maar op de een of andere manier was het druk in mijn hoofd en waren er een aantal zaken die afgewerkt moesten worden. Zo moest de simkaart met behulp van een te halen adapter toch weer de telefoon in, en dan wil je toch ook weten of het werkt. Gelukkig dat ging goed. Toen een mailtje aan groupdeal dat de telefoon niet compleet geleverd was etc. Het was 16.00u voordat ik mijn bed zag.

Nu blijkt ook dat het uploaden van foto's naar blogger niet meer kan, zowel op de vernieuwde computer van Rose niet als op die van mij niet. Foto's die eerder gebruikt zijn zijn wel naar stukjes te brengen, maar nieuwe niet. GGrrrrrrrr.

En nu gaan we lekker eten.

Rose heeft er wat lekkers van gemaakt en mijn maag rommelt, maar al die klusjes en dat eindeloze geadministreer op mijn werk maken me moe. Misschien wel vermoeider dan de patiëntenzorg deed. Officieel zou ik nu weer uitgerust moeten zijn maar ho maar.

Voor nu vind ik het welletjes. Goh toch nog gelukt dit stukje.

Waardevol afscheid

Arminiuskerk Buitenkant

Vanmorgen vroeg Jesse even kort uitgelaten, en daarna snel ontbeten. Ik wilde om 09.45u bij de Arminiuskerk in Rotterdam Centrum zijn waar een bijeenkomst werd gehouden om afscheid te nemen van Cokky. Cokky een collega, maar ook vriendin die 38 jaar bij Joris oftewel GGZ Delfland gewerkt heeft.
Ik was er om 9.30u al, en zag hoe een witte cadillac Cokky bracht. Er werd een stijlvolle kist uitgehaald en naar boven gedragen door 6 zo te zien vrienden. Ik zag de mw. van Matrice de boel lijden. Matrice is een uitvaartonderneming die tegenwoordig gevestigd is in het oude therapiegebouw van GGZ Delfland gelegen aan het Sterrebos in Schiedam en zichtbaar vanaf mijn werk. Wel heel toepasselijk hoor.
Ik heb haar de laatste tijd te vaak gezien. Cokky is vandaag de laatste van een reeks dit jaar van huisgenoten, patiënten, kennissen en vrienden wiers afscheid ik bijwoon.

Cokky was ziek de laatste jaren maar was een moedige en veelzijdige vrouw en dat kon je aan deze herdenking ook merken. Haar agenda was altijd overvol en ze hield zich bezig met van alles en nog wat. Zingen, verplegen, verzorgen, lezen, leren, bemoedigen, genieten, uitwaaien, filosoferen, presenteren enz, enz.
In de bijeenkomst waarbij de kerk helemaal vol was, werden stukken gezongen door een operagroep waarvan ze deel uitmaakte, maar ook door een vrouwelijke A Capellagroep, er was een saxofoniste, een violiste, een pianist, haar pleegdochter zong een prachtig lied van Bette Middler, er waren sprekers, spreeksters, vrienden, vriendinnen, patiënten, collega's, de vrijwel completen Ondernemingsraad en veel oud leden, de voorzittter v d Raad van Bestuur, en natuurlijk haar eigen filosoof en vriend Henk. Het was een warme bijeenkomst waardoor ik meermaals niet droog hield. Ook werd er een stuk harde muziek gedraaid waarvan ik nu even de naam kwijt ben, maar waarvan Cokky enorm hield en waarbij ze lekker kon ontspannen, iedereen klapte op het ritme van de muziek mee. De koude rillingen liepen over mijn lijf. Verder werden er mantra's te gehore gebracht, ik denk Tibetaanse, waarbij Cokky altijd afwaste, en allerlei andere dingen deed. Ja een erg indrukwekkend afscheid. 

Arminiuskerk Binnenkant

Ik ben erg blij dat ik haar 11 jaar geleden heb mogen leren kennen en een tijd intensief met haar ben opgetrokken, meegereist, en heb moge genieten van haar erg aangename vrolijke persoonlijkheid. Ik zal haar niet snel vergeten.

Na afloop kreeg ik een lift van een collega die geparkeerd stond in de Blunderput, de duurste parkeergarage van het land, onder het museumpark en ben bij thuiskomst eerst Jesse nu wat langer gaan uitlaten, en zit nu even bij te komen.

22 maart 2013

Zo, toch weer eens even tijd voor een stukje. Ik zag vanmiddag oud collega F, en die zei dat ze mijn stukjes mistte.
Dus, hier ben ik weer. Gelukkig even mijn laatste dienstje voor een heel WE vrij. Ik ben er enorm aan toe. Ik heb erg veel gewerkt en ik heb het qua energie helemaal gehad. Ik ga dan ook naast het afscheid van oud collega C.K. morgen helemaal niets doen. Ik vind het nog steeds zo raar om te bedenken dat ik morgen definitief afscheid ga nemen van een leeftijdsgenoot met wie ik samen in de Ondernemings Raad kwam. Ik heb veel met haar heen en weer gereist naar Delft en vice versa en we hebben samen veel onderwijs genoten, gepraat, gedronken, ervaringen uitgewisseld en elkaar zo nu en dan wanneer het nodig was gesteund. Ze zat zo gruwelijk vol energie en levenslust en kon zich helemaal opzwepen en laten gaan in de zaken waar ze enthousisat van werd. Mede door haar ging ik met familieparticipatie op onze eigen Detox afdeling aan de slag en nam haar vaak als voorbeeld. Soms zelfs een beetje jalours op het gemak waarmee zij bijvoorbeeld een congres bij elkaar praatte en presenteerde. Fantastisch. Ze ondersteunde me ook toe ik ziek werd en mede door de medicijnen de concentratie verloor om de Ondernemings Raad nog langer te kunnen volgen. Ik heb me toen uiteindelijk niet meer verkiesbaar gesteld en zij ging ondanks verliezen, tegenslagen en moeilijke periodes, eigen ziektemomenten onvermoeibaar door. Ze gaf me soms de moet door te zeggen je laat je niet kisten hé!! en zie nu, nu is haar leven sinds afgelopen zaterdagmorgen vroeg plotsklaps over.
Het viel me zwaar deze week om gewoon door te gaan, te blijven werken, en ook voor haar partner en dochter zal het een ongelooflijk verlies zijn, evenals voor de collega's van Detox Delft, de collega's van de OR. Tja het leven heeft soms niets eerlijks.

Ik heb vanavond op verzoek van de Klacht en Bezwarencommissie mijn klacht nog eens schriftelijk ingediend, nu voorzien van een aantal gegevens die ze nog nodig hadden en van mijn handtekening.

Ik merk nu dat ook dat geval met die idiote waarschuwing me de afgelopen tijd ontzettend veel energie gekost heeft en bepaald niet in de kouwe kleren is gaan zitten. Het is wel prettig als er nu een aantal buitenstaanders als bemiddelaar onafhankelijk naar gaan kijken en hun oordeel zal ik ook aanvaarden. Het feit dat ik me niet laat slachtofferen omdat iemand mijn verhaal niet wil horen geeft al een soort van vrede.

Ik merk toch dat schrijven, van me af schrijven lang een goede gewoonte is geweest die ik misschien maar weer gewoon moet oppakken. Ik zie wel.

Wat ook ontzettend leuk was om vanmiddag even mijn gemistte oud collega te zien en uitgebreid bij te praten. Ook zij zit vol ontwikkelingen en weer midden in een ontwikkelingsproces. Was tof. Voor nu ga ik afronden. Gegroet.

I.M. Erwin 1977-1982

Zomerdag '82.

De zon scheen toen mijn zoontje stierf

hij was slechts vijf

en liet me alleen.

Een verloren, kostbare edelsteen

gevat in een zetting van alledaagsheid.

Ik voel me geamputeerd.

Zal ik hem ooit weerzien?

De zon scheen toen mijn zoontje stierf.                     Rose 6-9-1983

   

Handjes

Twee handjes hield ik vast,

de ene wat groter dan de ander.

't Kleine handje ging

't Grote bleef bij mij?

Wat kun je zo'n klein handje,

toch zó missen.                                                        Rose begin 1983

 

Blog 135 eerder in groot verdriet op 30-7-2007

Dokter en afscheidsborrel Dordie

Na alle stormachtige Wereldwinkel gebeurtenissen van donderdag en vrijdag sliep ik gisteren uit, en had ik aan Rose gevraagd de dokter even te bellen i.v.m. mijn bloeduitslagen. Ik kreeg van Rose te horen dat de dokter me liever even wilde spreken, want via de telefoon was het een lastig verhaal. 'S middags kreeg ik tot mijn verbazing te horen dat ik de ziekte van Pfeiffer zou hebben gehad. Ik persoonlijk zou niet weten wanneer, maar de diverse hectische gebeurtenissen in het afgelopen jaar zouden wel eens de verklaring kunnen zijn dat ik er gewoon mee doorgelopen en gewerkt heb. De leverwaarden waren te hoog en die duiden op een versnelde werking om dode spiercellen te verwerken, en op verhoogde spierafbraak, en dat duid er weer op dat ik langzaam aan het herstellen ben, wat samen zou gaan met vermoeidheid en spierpijn enz. Aangezien Pfeiffer ook wel de kusziekte word genoemd, riep dit weer een scala aan nieuwe vraagtekens op, maar gelukkig betekende deze uitslag tevens dat de maagscopie waar ik zo tegen op zag ook niet nodig was. Na dit verhaal ook aan mijn baas verteld te hebben heb ik me beter gemeld, onder voorbehoud van de verdere onderzoeken die nog zullen volgen. Gelukkig was ik daarna nog net in staat om even naar de afscheidsborrel te gaan wegens het afscheid van Dordie, een zeer gewaardeerde collega die na een jaar terugkeert naar het hoge noorden, waar ze een fantastisch huis heeft, en daarbij nu ook nog een heel goede en perspectiefvolle baan. Na een snelle Griekse hap ben ik daarna heerlijk gaan djembëen. Het was weer een rare hectische maar goede dag.

Blog 67 eerder 20-1-2007

Oude Bekenden

De afgelopen tijd is er in het leven van Rose en mijzelf veel gebeurd, heel veel afscheid moeten nemen van mensen die soms al vanaf je geboorte een grote rol spelen bij en in je leven. Dat afscheid nemen heeft soms grote consequenties, soms negatief, maar ook positief. Een van die positieve is dat door een rouw advertentie in de Limburger, kregen we o.a. een reactie uit Venray, waar ik ook een tijd gewoond heb met mijn ouders. Die reactie was van Sandra, een meisje wat ik op m'n 16de ontmoet heb en waar ik toen zo verliefd op was dat ik haar tijdens een vakantie in Zuid Frankrijk ten huwelijk heb gevraagd. Vanaf mijn 19de zijn zowel Sandra als ik onafhankelijk verder gegaan met een eigen leven, en eigen keuzes. Toch zijn we nu weer aan het corresponderen via brieven  , en dat blijkt erg geinig. Allebei natuurlijk onze eigen geschiedenis sindsdien, maar leuk om weer contact te hebben.

En vlak na het lezen van de leuke brief van Sandra had ik ook weer een fijn gesprek met een vriend met wie de contacten de afgelopen jaren een beetje op een laag pitje waren gezet aan de telefoon . Rose en ik kijken er al naar uit om hem ook snel weer te zien. Een voordeel van lang geen contact is tevens dat er weer meer dan genoeg gespreksstof is.

Blog 48 eerder 23-12-2006

ANNE II

Vandaag was een aparte dag, naast alle gewone drukte die de dagen voor Kerst kenmerken, hebben we vandaag afscheid genomen van Anne, op een hele mooie en gedenkwaardige manier. We waren bepaald niet alleen. Met zijn honderden hebben we elkaar ondersteunt en bedankt dat we deel konden zijn aan het leven van deze waardevolle man.

Blog 47 eerder 23-12-2006

ANNE

Ik hoorde gisteren dat een dierbare vriend van ons, Anne, is gestorven. Niet dat we elkaar vaak zagen, maar zodra dat wel het geval was, hadden we het gevoel dat het goed toeven was met elkaar.

Zodoende dat mijn gedachten op het volgende terechtkwamen. Wat gebeurt er na het doodgaan? Een aantal jaren geleden bedacht ik me dat geboren worden zo'n zelfde proces is. Zo stelde ik me voor dat toen ik nog in de buik van mijn moeder woonde en ongeveer 7 maanden oud was, dat er een wezen naar me toe kwam, en me van alles vertelde over het leven buiten de buik. Ik kon mij daarbij logischer wijze niets voorstellen en waarschijnlijk zou ik zoiets zeggen van "Waarom zou ik hier weggaan? Ik heb hier mijn natje en droogje, af en toe een baantje zwemmen. Niks mis mee". Sindsdien leef ik mijn leven meer in het het hier en nu.

Anne en ik werkten samen in "de Wissel", het ontmoetingscentrum, en wanneer ik daar langs liep en Anne was daar dan zie ik nog zijn slungelachtige arm naar mij zwaaien om me naar binnen te nodigen.

Blog 45, eerder 20-12-2006

Onwezenlijke gevoelens

Afgelopen donderdag was de eerste 7de December waarop ik veel bezig was met de verjaardag van mijn moeder terwijl zij er zelf niet meer is. Mijn beide ouders zijn afgelopen half jaar op de respectabele leeftijd van bijna 92 jaar gestorven, en ik heb ze dus lang gehad. Toch was afgelopen donderdag een onwezenlijke dag waarop ik in eens helemaal aangewezen was op de vele herinneringen aan haar, en ook de vele plekken, en momenten wanneer we haar verjaardag, zo vlak na sinterklaas vierden. Ook al was ze bijvoorbeeld vorig jaar niet helemaal 100% aanwezig meer, toch was het altijd een echt feest. Sinds dat mijn beide ouders er niet meer zijn zijn Rose en ik druk bezig de enorme hoeveelheid foto's uit hun nalatenschap in te scannen, en zo mogelijk te verbeteren. Het is voor mij een prettige manier om er aan te wennen dat ze er niet meer zijn, en er komen oude herinneringen boven, zowel goeie als minder prettige.  Ik kan het niet laten een gevonden foto te laten zien van 3 meiden, waarschijnlijk genomen in Brussel, op weg naar Zwitserland in 1947, waarvan de middelste mijn moeder is. Zo krijg je herinneringen erbij van een tijd waar je er zelf nog  helemaal niet bij was, en als mooie jonge meid kende ik haar nog niet. Het enige nog in leven zijnde familielid is oom Huub, en hem en ook nog een tante hebben we om hulp gevraagd om iets te kunnen vertellen over de oude foto's.

Rose en ik hebben de donderdagavond afgesloten met een borrel op de herinneringen. Proost Ma.

Blog 29 eerder 9-12-2006

Grote Tommie

Gisterenavond bereikte ons het trieste nieuws dat Tommie, een van de grootste en liefste honden van het Sterrebos, net iets jonger dan Jesse, een prachtige Braziliaans Fila Brazilero, als ik me niet vergis, na een lange en pijnlijke reeks ontstekingen naar de Hondenhemel vertrokken is.

Tom(mie) & razende roeland Jesse aan het spelen

Vroeger kwamen we elkaar dagelijks tegen en het laatste jaar alleen op zondagen, maar we waren met zijn drieën deel van zijn roedel. Ik kan me nog herinneren dat Rose een keertje viel en Tommie gelijk aanstalten maakten om haar te beschermen door over haar heen te gaan staan als bescherming. Het was een kanjer van een hond en als we het bos verlieten accepteerde hij ook met een versnelde tred een paar stukjes long. Ook Jesse en Tom hebben gespeeld, al was Jesse al gauw een tikje te druk voor Tom die met zijn grote lijf niet zo snel was.
We zullen hem missen, en wensen zijn baasjes heel veel sterkte bij het gemis.

Alles verandert en blijft hetzelfde

Eerder geplaatst op 22 december 2011 by hotrose en aangevuld in rood op 21 oktober 2012

Er wordt nu hard gewerkt aan onze laan. Er staan heel veel kastanjebomen en die zijn ziek, heel ziek. Er vallen spontaan takken naar beneden. Soms is daar geen storm voor nodig. Dus worden ze nu gerooid. Er had gekozen kunnen worden de stervende bomen weg te halen en dat daar nieuwe bomen worden geplant. Maar, zoals ik al schreef. Ze zijn allemaal ziek en dus worden ze gerooid. Allemaal tegelijkertijd en niet een voor een die dan word vervangen. Dan wordt het net een slecht gebitje met bomen op de verschillende hoogte en we wonen in een stad en niet in een bos of zo en dus staat dat dan niet esthetisch. Ook wordt dan de bodem omgewoeld en losgeschud zodat de nieuwe bomen lucht kunnen krijgen. Hebben we allemaal als levend wezen nodig. Er komen nieuwe parkeerplaatsen bij. Dit alles in afwachting totdat de huizen tegenover ons worden gesloopt. Volgens horen zeggen komt er dan een ondergrondse parkeergarage. Ook komt er een supermarkt. Leuk voor ons want we worden allemaal een dagje ouder en de supermarkt, hier in de buurt is duur, heel erg duur. Dus dat is mooi meegenomen. Ik ben benieuwd of al deze plannen, ondanks de recessie, doorgaan.

Onze wijk, de groene strook vanaf de pin links naar beneden is nu kaal

Onze buurt is een buurt van allerlei verschillende soorten en maten huizen. Wij wonen hier in het hoogste en modernste gebouw van de wijk. Alle huizen staan schots en scheef door elkaar en het uitzicht hier is en blijft altijd levendig. Een rechte weg, straat of laan is er niet. En om de kortste weg naar een bepaalde plaats te bepalen dat vergt inzicht en is en blijft lastig. Ik schets de weg naar mijn werk. Ik steek de laan waaraan wij wonen over, ga iets naar links, een kort straatje in ga dan vervolgens links af voor pak ‘m beet 20, 30 meter, dan naar rechts voor ongeveer 100 meter, dan weer links voor ongeveer 70m en daar ga ik weer rechts af. Dan ben ik bij het buurtcentrum en vandaar gaat er een redelijk rechte straat naar mijn werk toe. Alles bij elkaar 10 minuutjes lopen. Heerlijk dichtbij, maar in vogelvlucht zou het maximaal vijf zes minuten zijn. Dat kromme en bochtige komt omdat we tussen dijken zitten in polderlandschap en de dijken hier van oorsprong gewoon niet recht zijn. Ik persoonlijk vind dat hartstikke leuk.
De kaalslag op onze laan geeft me toch ineens een portie licht en helderheid. Ongelooflijk. Zelfs zonder blaadjes gaven die bomen een soort overdekkingsgevoel van gevel tot gevel, en aangezien het sinds de planting eind veertiger jaren geduurd heeft om zo te worden, zullen we zelfs na de�herbeplanting�van nieuwe bomen niet meer meemaken zoals dat was. Het is vreemd licht in de straat. Ik ben wel benieuwd hoe het gaat worden, want het is nu net alsof we verhuisd zijn, maar dan zonder adreswijzigingen en gesjouw.
We hebben al eens eerder een plaatje uit 1951 laten zien toen de bomen net gepland waren, maar die foto herplaatsen we toch nog maar eens.

We zitten nu op 2012-10-21. De bomen zijn gerooid, de parkeerhavens zijn vernieuwd en onze laan is vreemd kaal. Helemaal klaar voor de nieuwe aanplant. Dat gaat waarschijnlijk begin november gebeuren. Er schijnen wat oudere bomen terug te komen. Een jaar of 10 oud. We zijn er inmiddels aan gewend, aan die kaalte. De herfst heeft nu ook heftig toegeslagen, en ik vond het prachtig vanmorgen, toen we met Jesse naar het Sterrebos toeliepen. Ze heeft daar heerlijk gerent. Ze is inmiddels niet meer onstuitbaar. Na een klein uurtje is ze moe en wil dan graag naar huis. Je merkt dat ze ondertussen 7 is. Dat is bij mij hetzelfde. Ik had ook zin om richting ontbijt te gaan. We worden ook een dagje ouder.

De groeten.

Verdriet

AL 10 Jaar

 

Mijn broer overleed 2002-09-30.

Er zat flink leeftijdsverschil tussen ons.

Hij was toen net zo oud als ik nu.

Er was o.a. door dat leeftijdsverschil weinig waarin we op elkaar leken.

Toch leek ons gezin lange tijd hecht.

Dat bleek pure schijn.

 

Er kwam op dierendag 10 jaar geleden definitief een einde aan een gezin bestaande uit 2 ouders, 3 broers en een zus.

Mijn ouders verloren die dag twee zoons met hun gezinnen, en mijn zus en ik verloren 2 broers met hun gezinnen.

Soms kan ik het nog nauwelijks geloven.

Ik ben lange tijd naïef geweest, en zag het niet eens aankomen.

 

Ik wist wel dat we op feestdagen en gedurende telefoontjes en etentjes hypocriet deden of alles goed was, maar dat mijn ouders, mijn zus + gezin en ik + gezin zo slecht waren dat we volledig werden afgestoten, is me nog steeds een raadsel.

Het was pijnlijk, en bij momenten nog steeds, vooral als tijdens hypocriet herstelde contacten met de nog levende broer soms wantrouwen of minachting wederom de overhand nemen.

Ik doe er t.o.v. hem ook nauwelijks meer moeite voor, voor zijn kinderen ligt dat m.i. toch weer anders. Daar sta ik nog steeds open voor.

 

De worsteling die dat mijn zus en mij oplevert kunnen we gelukkig bij tijd en wijle wel delen, en daar ben ik dan toch wel erg blij mee. Ook met Rose kan ik er vrij en openlijk over praten, ook omdat bij haar gezin ook niet alles over "rozen", verliep en zij ook ervaring heeft met verlies

 

Qua verliezen(dood) zijn we wel erg "ervaren" geworden.

 

Pa de R, Erwin, Jan, Joop, Ma de R, Ma H en Pa H, Trude en dan heb ik het alleen nog maar over heel dichtbij. Het rare is soms dat zelfs zonder de dood verlies hard kan aankomen.

De gang is af

Kattenverdieping-etage voordat ie af was,
nu is deze nog veel mooier!!

Zo, we zijn weer drie dagen verder en hebben allebei veel werk verricht. De eerste week vakantie zit er bijna op, maar we zijn ondanks al het werk tevreden en moe. Onze hal, gang en kattenverdieping zijn waanzinnig opgeknapt en mooier dan ooit tijdens onze bewoning, nu inmiddels alweer 3 en een half jaar. Toch verkijk je je er iedere keer weer op hoeveel werk zo'n karwei(tje) is. Foeh, uitruimen, behang verwijderen, plafond eruit tillen, opbergen, schuren, plamuren, drogen, schoonmaken, plamuren schuren, schoonmaken en uiteindelijk tenminste tweemaal verven. Toch ligt het karwei achter ons en het is mooi geworden. De katten kunnen weer naar hun verdieping en lekker op hun kussentjes boven slapen. Ze waren verontwaardigd dat hun lekkere stekkie door ons was weggehaald en dat ze gewoon op de grond(op kussentjes hoor) moesten slapen.

We hebben nu ook echt weer een echte kapstok, en het holle van de afgelopen week is totaal verdwenen. Zelfs Merlijn hangt weer zoals hij als eenjarige geschilderd werd op een geheel eigen plek. Leuk, vandaaruit kijkt hij gezellig de woonkamer in.

We hebben heerlijk kunnen samenwerken en naast de gang is ook onze keuken en een paar plekjes in de huiskamer aan bod geweest. Lang liggende karweitjes zijn eindelijk uitgevoerd en ik had er voldoende energie voor, een wonder.

Ik heb eerder in de avond ook Jesse naar Hans en Mieke gebracht. Zij logeert daar tot zondagmiddag op de Excelsior. Wij hebben een heerlijk dagje uit naar Brugge. Met drie bussen gaan we met collega's en aanhang daarnaartoe en ik moet zeggen dat ik er zin in heb. Verslag volgt. We nemen allebei onze fototoestellen mee en hebben er overdag vrij om te doen wat we willen. Daarna eten we met zijn honderdveertigen en gaan weer terug richting Schiedam.



Vlaanderen Delft, Beestenmarkt

Vandaag had ik ook een afspraak met dr Shaikhani, anestesioloog-pijnspecialist om eens te kijken wat hij kon doen aan mijn eeuwig durende stekende pijn links onderaan mijn ribbenkast na vier gebroken en drie gebroken ribben na een geweldsincident een jaar of vijftien/achtien geleden bij de BAVO op de Poortmolen in Capelle a d IJssel. Een "dame" die totaal uit haar plaat ging gaf me hangende in een deuropening met beide voeten een trap waarbij ik van alles hoorde kraken en vervolgens na de separatie dubbel klapte. Na een uitgebreid intake gesprek met een pijnconsulente gaf hij mij gelijk een behandeling met verdovingsvloeistof in injectievloeistof op de bestemde plek en ik ben inderdaad vanaf 09.15u behoorlijk pijnvrij geweest tot een half uurtje geleden, en het is hoe je het ook went of keert minder dan normaliter. Afwachten maar.

Gisteren had ik in de middag een vergadering van de Agressie Opvang groep in Delft en aansluitend hebben we ook mijn afscheidetentje gehad bij Restaurant Vlaanderen http://www.vlaanderen.nl/ in Delft. Was erg gezellig en lekker. De andere afscheid nemende collega was er echter niet. Die had een anti GGZ avond en liet de boel de boel. Jammer maar helaas. Ik heb het etentje er niet minder om laten smaken.

Chefs menu
Een thema menu met een amuse en drie gangen € 42,50
elk bestaande uit drie kleine gerechtjes. U hoeft niet te kiezen, alle gerechtjes worden als een proeverij geserveerd op één bord per gang.
Amuse
met een glas cava of prosecco.
Voorgerecht (3 gerechten met vis en schaaldieren)
Sashimi van tonijn met wasabi en gerookte sesam Gefrituurde kroepoekgarnaal met Dashi Japanse bouillon Oosterse salade van mango, rettich, komkommer, taugé en zalm
Hoofdgerecht (3 gerechten met lamsvlees)
Gebakken Hollandse lamsrump met groene asperges Lamszadel met een stamppotje van roseval Stoofpotje van lam met jus van gerookte knoflook
Nagerecht (3 gerechten met limoen)
Crème brûlée van mandarijn en Grand Marnier Shake van citroen, limoncello en mint Bolletje bloedsinaasappel-sorbetijs met lemoncurd Het was aangenaam en lekker. Mijn collega bracht me terug en ik was rond een uur of tien thuis. Blij dat de vergadering van de vereniging van eigenaren niet kon doorgaan, want dan had ik moeten afzeggen voor mijn eigen afscheid, net als mijn collega die kennelijk een heel zware dag achter de rug had. Nu moeten we als we terug zijn uit Brugge alleen het huis nog even een goede schoonmaakbeurt geven, want mijn French Sister is arriving on tuesday en dan moet het toch een beetje netjes zijn. Ik vind het weer genoeg, behalve dan dat ik blij ben dat Internet Explorer weer veilig te gebruiken is. Firefox wat we de afgelopen dagen gebruikt hebben is ook niet alles, en het is maar wat je gewent bent hé!! Groetjes.