Emoties spetteren

Wat een dag weer. Het de boodschap op mijn huidige werk brengen gaat door. Ik probeer zoveel mogelijk mensen individueel in te lichten over mijn komend vertrek. Ik heb ook besloten om woensdagmorgen naar de Kerngroep vergadering te komen om zelf mijn vertrek ook daar met de leidinggevende van Doel te kunnen aankondigen.

Bij het aankondigen van mijn vertrek staan bij sommigen en mijzelf de tranen nader dan het lachen. In veel gevallen, bijvoorbeeld vanmorgen bij mijn baas bleek dat ze stiekem toch nog wel minstens een jaar op me rekenden, en komt mijn vertrek volkomen uit heldere hemel. In veel gevallen ervaren de mensen hier mijn aanwezigheid als een extra veiligheid en als een soort van vader figuur die de nodige structuur met zich mee brengt. Het is goed voor mijn eigenwaarde en streelt mijn gevoel, maar maakt het niet gemakkelijker.

Zo had ik vijf minuten geleden Lenie aan de lijn, de vrouw die ik uiteindelijk ga vervangen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat haar laatste werkdag de 20^ste van de zesde is en dat de tijd tot dan de tijd is waar we het inwerken en leren zullen moeten doen. Kortom mijn tijd hier kon mogelijk morgen, woensdag al wel eens de laatste tijd hier kunnen zijn. GGrrrr, dat is snel. Hoe moet ik dat nu handelen?

De mensen hier zijn over het algemeen blij voor me, en vinden het fijn dat ik het ze zelf vertel, maar zeggen stuk voor stuk hoe ze me gaan missen en ook wat ze zo gaan missen en dat is tof maar ook hard. Stiekem zou ik willen wat meer tijd te hebben.

Wat kan je je toch ontzettend snel gaan hechten aan een familiaire, warme omgeving, waar je zo welkom bent, en dat ook zo voelt. Wat dat betreft zal het ook wel een gigantische verandering inhouden. Heel veel werk alleen op een kamertje, met alleen de verantwoording, maar ook zonder directe collega’s. Gelukkig echter wel in kliniek I waar ook sinds vandaag mijn oud collega’s van de verslavingsafdeling naartoe verhuizen. Kortom ik kom er wel veel bekende gezichten tegen. Nu zit Lenie nog in het behandelgebouw, maar ze krijgt nog gedurende haar periode bij het ziekenhuis te maken met de verhuizing waar ze zolang om heeft gevraagd. Ik krijg dus te maken met een werkplek op een prettigere, en vertrouwde plek.

Ik merk aan alles, en hoofdzakelijk ook aan mijn spieren dat ik uit mijn normale doen ben. De spierspanning die normaal al heftig is, staat nu nog meer op topstand, en de pijn hierbij is groot, daar zijn de pijnstilling en de tramadol niet tegen opgewassen. Er is een vreemd gevoel in mijn maag, verdriet en nieuwsgierigheid vechten binnen in me met elkaar. Emoties spelen een grote rol, en ik voel me erg moe.

Ik kom naast het gesprekken voeren gisteren en vandaag tot weinig. Gelukkig heb ik mijn werkzaamheden, het invoeren van de patiënten die nog niet in Horizon zaten, inmiddels vrijwel achter de rug, want van veel werk zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer komen. Ik heb al geluk als ik zo nu en dan nog een paar uurtjes op het activiteitencentrum zal kunnen zijn en dan zal het hoofdzakelijk uit gesprekken en contacten bestaan.

Nu is het belangrijk dat ik zo cool als mogelijk blijf, me hier niet door moet laten meeslepen of van het pad moet laten voeren. Goed slapen, en de ene dag rustig na de andere nemen.

Ik ben net thuis, heb Rose even bijgepraat en ga eerst ten minste anderhalf uur slapen.

Gegroet

Hot

Zaterdagmiddag

Het is zover. Vandaag heb ik de laatste foto's van de familie van Hot ingescanned. Dubbele gevoelens daardoor. Ik kan nu aan mijn eigen werk beginnen dat me door mijn peut is verzocht en ook mijn eigen verleden scannen. Eerst natuurlijk het kluswerk beginnen en afmaken. Maar toch, ik zal die oude foto's van nu af aan niet meer zo vaak zien. Een aantal foto's waren voor de oorlog genomen. Vreemd, die blije mensen te zien die toen niet wisten dat er nog harde en bittere oorlog's jaren zouden komen. Ik heb bij de papieren van Hot zijn ouders ook nog oude briefjes van de Duitsers gevonden die de familie kreeg toen de vader van Riet, Hot's moeder in het gevang zat in Westerbork. Misschien ga ik of Hot deze ook nog inscannen om deze te tonen. Ik kon ook duidelijk zien dat het een gegoed Katholiek gezin was. Door de grote gezinnen en de vele nonnen of broeders, die die gezinnen leverden.   De non met de hoepel (oftewel tante Mien) was de zus van Riet. Zij had de gelegenheid gekregen om te studeren en gold toen als een van de knapste van de kinderen. Riet en haar andere zus Truus kregen deze gelegenheid niet. Zij mochten wel de lagere school volgen maar moesten daarna thuis blijven om mee te helpen bij de opvoeding van de rest van het kroost. Dit heeft Riet (qua opleiding) veel verdriet gebracht. Zij heeft daardoor de rest van haar leven een minderwaardigheidscomplex gehad dat duurde tot in haar oude dag. Zij hebben een aantal jaren in Hilversum gewoond en daar haalde ze de schade een beetje in. Ze werkte o.a. in een beoordelingscommissie bij de sociale dienst, richtte een bejaardensoos op, en was op allerlei gebieden actief. Door de ziekte van haar man werd hen ten zeerste aangeraden om weg te gaan uit H'sum want dat zou voor haar man veel beter zijn. Haar man was erg ziek en diep depressief en was genoodzaakt zijn werk hierdoor vervroegt te verlaten. Weer moest ze een stap terug doen.

Maar ik begon eerst over luchtiger zaken. Ik vertelde dat ik allerlei foto's inscande van mensen die toen nog jong waren en hun eigen idealen hadden. Ik kijk dan naar die foto's en probeer hen dan een beetje te doorgronden. Kijk met me mee.   De derde foto is Riet met haar moeder, en de vierde foto is van Truus, de oudste zus van Riet, Piet haar man en hun gezin. Die twee waren zielsvriendinnen tot het einde van hun leven. Zij zijn beide de afgelopen jaren op hoge leeftijd gestorven.  De vijfde foto is denk ik een uitje van de werknemers in de hogere regionen, letterlijk en figuurlijk. De vader van Hot was eigenlijk onderwijzer maar door de depressie in de 30ger jaren heeft hij n.a.v. gedane beloftes om een vaste aanstelling te verkrijgen jaren gratis voor de klas gestaan. Dit was heel erg vernederend voor hem, want hij had gedurende jaren geen inkomen. Uiteindelijk is hij gaan werken als loketbeambte bij de P.T.T. en is toen door hard werken en studeren in rang opgeklommen tot hoofd directeur  Daardoor had hij een royaal pensioen waar ze beiden van genoten hebben. Ze hebben heel Europa rondgezworven wanneer ik al die ingescande foto's bekijk.  De zesde is het huwelijksfoto van Huub en Dorie. Hij is de jongste van de broers die door Riet en Truus zijn opgevoed. Ik hoor hem nog tijdens de begrafenissen van zijn zusters zeggen dat iedereen praat over mijn vrouw, mijn moeder, mijn oma enz. Maar het was mijn zus! Wat had/heeft hij het er moeilijk mee, nu als enige nog in leven zijnde. De 7de en 8ste foto laat alweer een bruiloft zien, die van Ber en Tiny met een hele mooie foto van Harrie en Riet op de trappen van het oude stadhuis van Schiedam. Wat kijken ze elkaar daar liefdevol aan! De laatste foto is een mooie grote waar ik letterlijk in kan wegdromen. Ik denk dan zoiets van , wie zijn dit, wat zijn hun dromen en idealen. Zijn zij gelukkig en is alles een beetje wat je wil? We zullen het nooit weten.  Op die laatste foto is zo'n beetje de gehele familie te zien. De grootouders van Hot, Oom Lidwino, tante Wigbertha, tante Mien, en mogelijk oom Theophile, de vier geestelijken die voor twee generaties als broeders en nonnen waren ingetreden, en alle broers, en zussen van mijn moeder met hun echtgenoten.

Blog 147 eerder 25 augustus 2007

Archivaris

Ja, jullie lezen het goed. Vandaag ben ik weer een archivaris. Ik ben weer in de oude foto's gedoken uit het verleden van Hot. Ook ben ik terdege bezig geweest met de vakanties van zijn ouders. Die zijn door bijna heel Europa gezworven.  De eerste twee foto's zijn gemaakt in Joegoslavië, Ossiachersee in 1964. Al weer een hele tijd terug. Hot was toen 4 jaar oud. De volgende 4 foto's zijn gemaakt in Zwitserland, Saas Gruund in 1980. Wat dichter bij de hedendaagse tijd. Toch, toen was alles heel anders  De laatste 3  foto's zijn we gemaakt in Oostenrijk, Tirol Brixlegg  in het jaar 1983. Ze wisten toen ook al waar het mooi was en vonden het de moeite waard om te ontdekken. Hot vertelt met veel warmte in zijn stem dat hij deze vakanties toch bijzonder waardeerde. Vooral toen hij nog erg jong was, was het toen niet zo gewoon om zo ver weg met vakantie te gaan en zijn vader wat beter te leren kennen. Dat was het voordeel van een nakomertje zijn. Normaliter was deze druk met zijn werk en dan zagen ze hem niet zoveel. Wanneer ik deze foto's bekijk zie ik ook dat er dan nog veel sneeuw ligt. Ik hoop dat dit geen geschiedenis zal worden.

Blog 140 eerder 11-8-2007

Geschiedenis Gouda

Een aantal dagen geleden vertelde ik dat Rose en ik weer aan het scannen van oude foto's en dia's toegekomen zijn. Dit is weer zo'n moment dat Rose met volle interesse voor de TV zit en naar House kijkt. Deze serie werkt op sommige momenten op mijn irritatie spieren, vooral nu ik voor mijn laatste nachtje zit. Zodoende dat ik nu tegelijkertijd het koffieapparaat aan het ontkalken ben, en weer eens in onze foto's gedoken ben. Zodoende laat ik iets van Gouda zien. De plaats waar ik niet geboren ben, maar waar ik wel mijn eerste 6 levensjaren heb doorgebracht, en waar mijn herinneringen beginnen op de Kleuterschool bij juffrouw Sannie en in een enorm groot huis. Dit huis aan de Oosthaven met een straatje ernaast, eigenlijk meer een steegje dat de Korte Nootgodstraat heet, was vroeger een klooster, en staat er al erg lang. In de tijd toen ik er woonde van 1960 tot 1966 was het postkantoor er gevestigd, waar mijn vader toen directeur werd. De eerste kelder was ook van het postkantoor. Daaronder waren nog twee kelders, ik vond dat ontzettend spannend. Tegelijkertijd heb ik bijvoorbeeld binnen op de heel erg lange en brede gang fietsen geleerd, en ook het trappenhuis was enorm. Grote brede houten trappen. Een oud collega van me Joke, die woont er vlak bij, dus ben ik pas maar weer eens een blik wezen werpen. De plafonds waren erg hoog, toen natuurlijk nog groter omdat ik zo klein was.  Ik zit hier op de prachtige parket vloer, en met oma van moeders kant op de foto. Zij was in mijn herinnering altijd aan het handwerken, en later hoorde ik dat ze zelfs het borduur en het kantwerk voor de kazuifels van de paus maakte. Op de volgende foto zit ik met mijn huidige French sister op de foto op de dag van haar Heilige communiefeest. We konden daar soms wel met zijn twintigen aan tafel zitten. Ja ik heb over het algemeen goede en fijne herinneringen aan dit huis. Toen we op mijn zesde weer verhuisden vond ik het kleine moderne huis waarin we toe terecht kwamen in eerste instantie maar niks. Ik had in ieder geval speelruimte te over, zowel binnens- als buitenshuis. Op de foto na de indianenfoto sta ik met mijn moeder, mijn beide broers en zus zo te zien op mijn vijfde verjaardag.  Wat een verschrikking van een broek had ik aangekregen notabene voor mijn verjaardag, hé!. Maar daar had je sowieso niets over te zeggen in die tijd. Het zal wel een kledingstuk zijn wat ik moest afdragen na mijn broers, dat heb je als jongste. Tot zover mijn blog over Gouda.

Blog 137 eerder 4-8-2007

Geschiedenis Wageningen

Vandaag is tot nu toe een heerlijke vrije dag. Afgelopen nacht 8 uur geslapen en heftig gedroomd. Het werd tijd want ik was nog steeds moe. Voor vandaag geen afspraken gepland, dan de dagelijkse dingen. In mijn hoofd speelde nog even dat ik toch even naar het werk wilde om mijn direct leidinggevende te gaan vragen of hij zich door het management niet een beetje gebruikt voelt. Dit m.b.t. de sluiting van afdeling Detox in Delft, waar men hem even voor tijdelijk gevraagd had in te vallen als manager tot er een opvolger zou zijn. Aangezien ik morgen gewoon OR vergadering heb, waar ook de Raad van Bestuur komt, zal ik morgen wel wat meer horen over dit onverkwikkelijke gebeuren. Aangezien ik maar een dag vrij heb ben ik blij dat ik voor bovenstaande dus niet naar het werk gegaan ben. Daarin tegen hebben we eerst gezamenlijk lekker en lang gewandeld, tegelijkertijd de boodschappen ingekocht voor de periode dat ik vanaf morgenavond weer de nacht in ga, en wat voorraad. Daarna hebben we heerlijk en uitgebreid ontbeten met omelet en broodjes. Tussentijds hebben we genoten van een door Rose opgenomen Tatort. Wat blijft dit toch een fantastische serie. Van Schimanski tot nu aan toe blijven het prachtige en buitengewoon goed geschreven en spannende afleveringen. http://www.duitslandweb.nl/onderwijs/scholieren/Entertainment/Tatort.html Vanmiddag heb ik toen Rose even naar de tandarts was weer eens een korte zonvakantie van 20 minuten genomen onder de zonnebank, en daarna heb ik foto's uit albums gehaald van mijn ouders. Dit doen Rose en ik al een behoorlijke tijd, en die foto's waarvan sommige ontzettend goed en erg vast ingeplakt waren scannen we dan in. Diverse lijmhandelaren moeten in de vele plaatsen waar mijn ouders gewoond hebben gouden tijden beleefd hebben. Zo liep ik vandaag weer aan tegen een foto van de eerste auto die mijn vader ooit gekocht heeft.  Het is geen beste foto, maar hij roept wel herinneringen op. Deze foto is genomen zo rond mijn geboorte in 1960. Dit is in Wageningen, in de tuin. Bij dit huis ben ik dus geboren. Hiernaast het bewijs daarvan. Veel herinneringen heb ik niet aan deze stad, omdat we vlak na mijn geboorte al verhuisden i.v.m. het werk van mijn vader naar Gouda. Daar starten mijn herinneringen eigenlijk pas. Het bekijken van al die foto's en vervolgens het inscannen daarvan is leuk, maar ook veel werk. Het is wel een leuke manier om je eigen en de geschiedenis van je familie op een moderne manier vast te leggen. Rose gaat als ik morgen weer in de nachtdienst zit verder met dit gigantische karwei. Ik heb Rose net voorzien van een soepje, en ga zometeen de keuken in om een broccoli, champignons, cashewnoten schotel met rijst klaar te maken. Tot slot nog een reclamefolder uit 1956 over de toen "werkelijk fantastische auto".

Blog 133 eerder 23-7-2007

De Reis van mijn oom Huub met de Walvisvaarder de Willem Barendsz 1946-1947

De Reis van mijn oom Huub met de Walvisvaarder de Willem Barendsz 1946-1947

Dit is van deze reeks van vier alweer de laatste, en daar ben ik blij mee. Vandaag maar een uur of 4 kunnen slapen, en dat is eigenlijk niet genoeg. Vooral omdat maandagmorgenvroeg de dakdekkers bij Rose op de stoep staan en ons dak gaan slopen. Dit keer kunnen Rose en Jesse me niet komen halen en ga ik zo snel als ik heb overgedragen naar huis. Rose kan dan met Jesse gaan lopen en ik ga de dakdekkers in de gaten houden. Een ding is in ieder geval beter dan de vorige keer dat ze kwamen. Het is nu droog.

De nacht is tot nu toe redelijk rustig. 14 van de 15 patiënten zijn aanwezig en er is er maar een met een uitglijder geweest, zoals dat heet. Deze patiënt is dan ook niet teruggekomen. In nacht 3 had ik het al over de PowerPoint Presentatie die ik gemaakt had over de reis die mijn oom Huub gemaakt heeft met de eerste Nederlandse Walvisvaarder de Willem Barendzs in 1946-1947.  Een heel andere tijd als nu. Nederland had zo vlak na de oorlog een gebrek aan van alles, en ook zeker aan vetten en olie. Mijn oom was net 22 jaar oud, en leerling Machinist, tegenwoordig werktuigbouwkundige, en maakte een prachtig reisverslag op verzoek van zijn kleinkinderen. Dat verslag is veel te groot om hier helemaal te laten zien. Ik laat hierbij alleen de openingspagina zien en de slotpagina, blz 41. Verder laat ik veel foto's te zien die hij en collega's gemaakt hebben tijdens die reis. Let wel op sommige zijn nogal bloederig, en ondanks dat ze in origineel zwart wit zijn, zijn sommige toch nog heftig. Het schip wat voor de walvisvaart gebruikt zou gaan worden was eerst een tanker, en moest dus grondig verbouwd worden. Hier zie je dat het schip een nieuwe brug krijgt. De volgende foto is een foto van het totale schip zoals het werd als Willem Barendsz. Mijn oom Huub behoorde op het schip bij het officierencorps, en wel bij de machinisten. Je ziet ze hier rechts.>>>> 

De volgende foto, daar komt de W.B. aan in Kaapstad. 

De foto's daaropvolgend laten een van de harpoenkanonnen zien en een van de negen jagers die de eerste walvis hebben geschoten.

  

De jagers waren oude mijnenvegers die een nieuw leven kregen na de oorlog.

Daarna volgen diverse foto's waarop het verwerken, snijden, (flensen), koken e.d. in beeld word gebracht.     

  Wat ik eerst mijnenvegers noemde zijn in werkelijkheid mijnenjagers geweest. Links onder zie je een passerende orca.    Onder de ijsschotsen zie je vervolgens mijn ome Huub, rechts in de bek van een grote walvis, en links daarvan bezig een brief te schrijven aan Dory, zijn verloofde. Die brief kon pas maanden later in kaapstad gepost worden. 

   Er waren ook 2 vliegtuigen aan boord van de Willem Barendsz om de omgeving af te speuren naare walvissen, maar die zijn na een tragisch ongeval bij het oefenen nabij Kaapstad nooit gebruikt omdat daar toen een dode en een zwaargewonde bij viel.

Bij de volgende foto wil ik vertellen dat die genomen is op 31 december 1946, deze fot heb ik eerder laten zien op 31 december 2006. Ik vind het een fantastische afbeelding. De ijsberg die zichtbaar is is net een kathedraal, en de volgende dag was hij weer helemaal weg, of gesmolten, maar als je nagaat dat van ijsbergen meestal 90% zich onder water bevind lijkt het me helemaal eng om zoiets tegen te komen. 

Tot slot de laatste pagina van de diareeks, waar o.a. een stukje uit de krant is toegevoegd.

Blog 125 eerder 4-6-2007