Afscheid doet pijn

Vandaag ondanks de afwezigheid van mijn direct leidinggevende toch maar verteld over mijn snel komend vertrek. Sommigen reageerden wat emotioneel, en ondanks dat ik het niet tentoonspreidde was ik dat ook wel. Ik merk dat als je ergens met veel plezier welkom bent geheten en er op warme wijze hebt kunnen werken het lastig is om te vertellen dat je gaat verdwijnen. Ze gunnen het me allemaal en snappen dat als ik de redenatie ten opzichte van mijn toekomst en de veiligheid die deze keuze met zich meebrengt vertel dat ik eigenlijk geen keuze heb. Toch weet ik nu wat ik heb en nog niet wat ik krijg. Niet dat ik spijt heb, maar de onzekerheid of ik het wel kan speelt ook weer op.

Ik heb gelukkig ook enkele mensen kunnen geruststellen, maar  ja als het zo klikt met mensen dan doet een afscheid ook pijn.

Wanneer het zover is is nog niet duidelijk, zo gauw als ik het weet schrijf ik het. Wel weet ik dat ik as. Donderdag een arbeidsmogelijkheden onderzoek heb.

Tot zover

Gegroet

Hot

Alweer een nieuwe uitdaging voor de boeg.

Afgelopen vrijdagmorgen had ik mijn tweewekelijkse evaluatie met mijn baas. Dat is heel gewoon geworden want dat hebben we sinds het begin van mijn ziektewet periode eind september vorig jaar. We bepraten dan hoe het gaat, wat goed gaat, wat slecht, of er uitbreiding van uren mogelijk is, hoe het bevalt op de plek waar ik ben, zoals eerst op het Secretariaat en nu op het dagactiviteiten centrum. Soms is er nog iemand bij bijvoorbeeld mijn direct leidinggevende aldaar of zoals op vrijdagmorgen iemand van Personeelszaken die vanaf nu mijn contactpersoon is omdat mijn oude contactpersoon ander werk is gaan doen. Ik heb haar eerst op verzoek verteld waarom ik in de ziektewet zit, en in welke fase, hoe het zit met de rapportage, de verslaglegging, de onderzoeken, welke keuzes er gemaakt zijn en in welke fase van mijn re-integratie ik me bevind. Vervolgens begon mijn leidinggevende over het feit dat het werk bij het activiteitencentrum natuurlijk maar tijdelijk was. Ik wist dat ergens van binnen wel maar dat was niet eerder hard op gezegd en inderdaad ergens wist ik het wel. Ik ben ook vrijwel aan het einde van het werk wat ik op me genomen heb, het in de computer stoppen van iedereen die op het activiteitencentrum komt, zodat voor de verzekeringsmaatschappijen aan de eisen voldaan is en er voor iedereen geld binnenkomt. Ik heb zelfs al dagen bewust wat anders gedaan als dat uit kwam omdat ik anders mogelijk werk te kort zou komen. Nu vertelde mijn leidinggevende dat er iemand weg gaat die de afgelopen jaren verantwoordelijk was voor het aanvragen van CIZ verklaringen en de contacten tussen diverse plaatsingsinstituten. De medewerker Patiënten Logistiek. En of ik interesse had voor die open gekomen positie die precies is voor het aantal uren wat ik nu werk, nl. 18 tot twintig uur per week.

Ik heb zonder twijfel ja gezegd, zelfs zonder overleg met Rose, omdat het werken in deze functie veiligheid met zich mee brengt, en helaas het werk op het activiteiten centrum niet, en ik natuurlijk officieel nog 13 jaren door moet tot mijn pensioen. Dit werk is heel belangrijk voor de financiering van de patiënt en dus ook voor het ziekenhuis, waar inmiddels alles om geld draait.

Nu ondertussen zondag is mijn onzekerheid naast het eerste enthousiasme ook tevoorschijn gekomen, plus het idee, dat het werk met de fijne collega’s en cliënten op het activiteiten centrum op zijn eindje komt/is, en ik daar afscheid moet nemen.

Verder is de vraag opgekomen of ik dit werk wel aan kan? Eigenlijk denk ik van wel, er komt eerst nog een inwerk en naast werk periode en ik ken al veel van de mensen met wie ik zal gaan werken. Het aantrekkelijke is ook dat het op of bij mijn oude werkplek is en dat het dus ook vlak bij is en dat het een zelfstandige functie is. Wanneer heb ik deze bijbehorende onzekerheid niet gehad is eerder de vraag.

Kortom er ligt alweer een nieuwe fase van mijn / ons leven voor de deur. Ik ben heel benieuwd, en ook dit zal voors en tegens hebben.

Ik hou jullie allen op de hoogte.

Groetjes

Sorry, eerder al gebubliceerd bij Rose op elsderoos.blogspot.com

Hot

De woensdag en hoe die verliep




De woensdag en hoe die verliep.

‘s Morgens hebben Rose en ik aan tafel ontbeten. Op dagen dat ik vrij ben is dit een goede gewoonte. Ik ben vanwege het minder bewegen naar twee goed belegde boterhammen gegaan. Tegelijkertijd maken we alle lekkernijen in huis langzaam op en ook neem ik zo nu en dan een pak koekjes of iets dergelijks mee naar mijn werk. Het is nu bijna op en we kopen niks nieuws meer. Dat is maar goed ook want anders blijf ik maar groeien, en Rose idem dito, al beweegt die veel meer.

Ik ben lekker wezen fysiozwemmen. Dat was drie weken geleden. Eenmaal had ik een afspraak met de bedrijfsarts, en eenmaal was de fysiotherapeut op vakantie. Nu was ik lekker aan het zwemmen en bijpraten met de zwemmaten en hoorde dat het zwembad twee weken dicht gaat wegens onderhoud. Grrrr. Weer pas over drie weken pas de volgende keer. Het is niet anders.

Bij thuiskomst kwam de spierpijn al langzaam op en toen ik om 15.00u mijn bed uitkwam was die al aardig heftig. Na een kop koffie ben ik richting het Vlietland ziekenhuis gegaan voor mijn driemaandelijkse afspraak bij dr. Gerards. De bloeduitslagen waren gunstig en volgens hem kunnen we verder gaan met de afbouw van de Cyclosporine. Drie maanden geleden ben ik van 300mg, naar 200 gegaan, en sinds vandaag zit ik op de 100mg. Mijn CK blijft heerlijk laag en dabetekent dat mijn spierontsteking stabiel laag is. De pijn in mijn schouders en de benauwdheid komt door de hoge spierspanning. Hij denkt dat ik te lang, teveel op mijn tenen gelopen heb en dat omdat mijn herstelfunctie bijna uitgeschakeld is het heel lang duurt om me weer beter te gaan voelen en dat het misschien wel zo blijft. Hij komt tot die conclusie omdat mijn hart goed blijkt en ook mijn longen. Mijn schildklier is gecheckt en heeft keurige waarden, dus die werkt ook niet te snel of te langzaam.

Waar ik dus al bang voor was blijkt ook zo te zijn. Gewoon mee leren leven. Op mijn vraag over de diëtist, zei hij, dat ik niet of nauwelijks ben aangekomen en dat ik vooral zoveel mogelijk moet blijven bewegen. Een diëtist is niet handig want dan moet ook de medicatie wee aangepast worden. Kortom mijn voorgedachten bleken gewoon te kloppen. Geen of weinig verwachtingen van dit gesprek kwam helemaal uit, zoals gewoonlijk. Over drie maanden terugkomen.

Zo kwam ik ook thuis. Al had ik wel een nieuwtje voor Rose. Tijdens het wachten op de dr. Had ik even mijn Googlepost doorgenomen en zag dat een redacteur van transportmobiel http://www.transmobiel.nl/  vroeg of hij mijn stuk over König van vijf dagen geleden mocht gebruiken. Ik heb het eerst even nagekeken en vooral ook of ik diegenen van wie de foto’s zijn genoemd heb en dergelijke, en heb vervolgens ja gezegd. Ik vind het een hele eer om gevraagd te worden hiervoor. En het is natuurlijk tegelijkertijd een mooie reclame voor meer kijkers en lezers van https://myntransportblog.com .

Ik ben zeer benieuwd hoe dat er uit gaat zien.

Meer nieuws heb ik niet, behalve dan dat mijn Chemodag vandaag redelijk verloopt. We maken er maar weer gewoon iets van. Groetjes.

Hot.

Hoe gaat het verder?

Het is vandaag de 22tigste april alweer. Rose en ik hebben de Paasdagen zo goed en zo kwaad als het kan doorgebracht. We hebben onfatsoenlijk lekker asperges uit Venray gegeten op ouderwets lekkere wijze, en gisteren zijn we er met de scootmobiel op uitgetrokken. Eerst naar het Sterrebos waar Jesse los kon, en wat Rose ook leuk vond om te zien dat als zij gaat zitten Jesse het grootste plezier heeft om voor de scoot uit te lopen, en ik er dan vervolgens achteraan. Ze kijkt dan regelmatig om of ik er kan volgen, en sprint enorm. Daarna zijn we naar de Maasboulevard gegaan. Onderweg fotograferende. Het was een leuke en grote wandeling rit, en het was goed om er uit te zijn. Thuisgekomen heb ik eerst voor koffie gezorgd en toen ik vervolgens wat ging computeren liep de boel vast.

Mijn hoofd partitie, de C, zat helemaal vol. Allerlei zaken gepoogd om te verwijderen, en schoon te maken en uiteindelijk de partitie met 110GB van de E schijf vergroot. En nu helemaal verbluft dat het me gelukt is. Ook heeft Rose op zondag Nero geïnstalleerd en vervolgens de muziekdvd’s met onze complete LP verzameling gekopieerd voor vrienden die as. weekend langskomen. Rose is ook erg blij dat het haar nu eindelijk zelfstandig gelukt is.

Zo hebben we toch een nuttig en aangenaam feestweekeinde gehad.

Het feit dat de benauwdheid bij mij blijft werkt wel zeer beperkend. Ik maak me ook zorgen over het feit dat ik hierdoor minder beweeg en dus ook weer groei. Ik heb me voorgenomen om geen roomboter, geen koekjes, en zoetigheden meer te kopen, en nog minder alcohol te nuttigen. Als ik namelijk blijf eten als ik gewent ben dan groei ik ook en dat moet afgelopen zijn. Ik hoef niet perse veel af te vallen, maar groei is ook zeker niet goed voor me. Kortom mijn gebruiksaanwijzing is bij deze alweer langer geworden. Ook gaan we ons weer concentreren op minder koolhydraten eten. We hebben er alles voor in huis, een stoomoven, de recepten, en nu moeten we het alleen nog gestructureerd invoeren. Helaas zijn we allebei zulke lekkerbekken dat het moeilijk blijft. Consequent zijn is sowieso nog steeds niet sterkste kant.

Soms worstel ik ook nog steeds met die beperkingen, en eigenlijk moet ik die ook niet zo noemen, ik moet juist de mogelijkheden benadrukken die er “nog” wel zijn. Dat is een dagelijks terugkerende worsteling, en daar kan mijn humeur ook nogal door beïnvloed worden. Ik wil namelijk ook geen brombeer worden waar niet mee samen te leven is.

Het werk is hierbij een essentiële factor. Het feit dat ik in ieder geval 4,5 uur per dag uit huis ben en mezelf nuttig kan maken is en blijft heel belangrijk.

Ik heb morgen om 11.00u ook weer een afspraak met mijn bedrijfsarts, en zal hem duidelijk maken hoe het op dit moment gaat. 

Over twee weken heb ik weer een afspraak bij dr. Gerards, mijn behandelaar, reumatoloog in het Vlietlandziekenhuis. Ik ben benieuwd of hij me nu wel serieus neemt anders denk ik er over om toch voor een second opinion te gaan en te kijken hoe een andere arts tegen mijn problemen aan kijkt. Als hij zegt alles hoort er gewoon bij en dien je te accepteren, dan accepteer ik dat niet. Ik wil in ieder geval vervolgonderzoek naar het hoe en waarom van mijn heftige achteruitgang, mijn benauwdheid en mijn sterk teruggelopen uithoudingsvermogen.

Ik was de afgelopen dagen niet in de stemming om te schrijven maar vond dat het nu tijd was voor deze update.

Nu is het weer genoeg. De groeten en tot schrijfs.

Hot

Nieuwe werkplek ervaringen

Vanmorgen om 08.25uur kwam ik na een kwartiertje wandelen aan op mijn nieuwe werkplek. De eerste dag maandag was ik wat later doordat ik eerst fysiotherapie had, en ik was wat zenuwachtig over wat en wie ik daar aantreffen zou. Die zenuwen zijn nu al helemaal weg. Het is een aangename, vriendelijke en laagdrempelige plek, waar ik heel veel mensen blijk te kennen. Heel veel mensen zijn oud patiënten die ik samen met de collega's op mijn vorige werkplek vaak zover probeerde te krijgen om wat meer structuur in hun leven toe te laten en iets te zoeken waardoor ze het prettig vinden om 's morgens hun bed uit te komen. En heel leuk om te zien dat deze activiteiten daadwerkelijk helpen bij het op de been blijven van velen.

Het is ook leuk om te zien wat ze er allemaal doen. Sommigen werken in de horeca, en zorgen dat er een behoorlijke lunch geserveerd word tussen de middag, waaronder een complete warme maaltijd met salade, maar ook diverse broodjes, altijd een verse handgemaakte soep, en die hebben onder andere de afgelopen dagen al geprobeerd om me behoorlijk te verwennen. Ze vinden het leuk om me hier tegen te komen, en maken voor het merendeel een goede indruk. Anderen zijn bezig met houtbewerking, weer anderen in de textiel, er is een computercursus te volgen, een groep is bezig met het organiseren van een politieke bijeenkomst i.v.m. de komende gemeenteraad verkiezingen en de veranderingen in de WMO, maar ook een maandelijkse kookclub, een groep die zich bezighoud met budget koken, een lijstenmakerij, anderen draaien de balie, en het merendeel gebeurt cliënten gestuurd. Er werken maar een aantal betaalde krachten die zorg dragen voor de indicaties, de evaluaties, het doelgericht naar iets toe werken en het bijhouden of dat doel moet worden aangepast. En zaken waarvan de zorgverzekeraars willen weten waarom ze dat moeten financieren. Het gaat om een kwetsbare groep mensen, en dan met zogenaamd bewezen therapieën cq, werkprojecten aankomen is moeilijk. In dat laatste kan ik mogelijkerwijze een rol spelen.

Afgelopen week heb ik hoofdzakelijk rondgekeken, gepraat, vergaderingen bijgewoond, en heel veel indrukken opgedaan. Bij thuiskomst ben ik dan erg moe, maar tot nu toe voldaan. Ik slaap dan ook heel goed en diep, en merk wel dat het een en ander zijn plekje nog moet vinden. Wel geeft het me voldoening dat ook een stap verder in het proces mensen weer wat zinvols in hun leven te helpen krijgen mogelijk een rol voor mij weg gelegd is.

Nu hebben Rose en ik een dikke week vakantie. Helemaal Top. Bij thuiskomst las ik ook een door haar geschreven stukje waar ik me erg goed bij voel.

Voor nu hou ik het hierbij. Voor iedere lezer. Veel plezier en de groeten.

Chemodag nummer 333.

Ik zat onverwacht vanmorgen eens te rekenen. Ik hoorde dik zes jaar geleden dat ik Poli Myositis heb, en ben na grote hoeveelheden Prednison ook gelijk begonnen met Methotrexaat. Dat spul werkt ook ontstekingsremmend en wordt gegeven in zowel injectie als pilvorm. Zoals normaal begint men met injecties en daar werd ik behoorlijk ziek van. Nu alweer een behoorlijke tijd overgeschakeld naar de orale vorm. Ze zijn helaas ontzettend smerig van smaak, en iedere donderdag is het dus ook de vraag van hoe vallen die tabletjes. Het zijn er tussen de acht en de tien, van ieder tweeënhalve milligram. Vanmorgen vielen ze goed. 

Mijn keel werkte goed mee, en het lijkt wel of het daarvan af hangt. Ik werk de laatste tijd ook gewoon op donderdagen terwijl dat de eerste jaren eigenlijk niet mogelijk was omdat ik er meestal vreselijk ziek van werd. Nu merk ik dat werken zelfs als de pillen slecht vallen goed is want dan heb ik afleiding, en thuis niks zitten of liggen doen houd het ziek zijn gevoel alleen maar in stand. Wat wel regelmatig terugkomt is dat ik op zie tegen de donderdag en dat ik met tegenzin mijn extra grote hoeveelheid pillen op donderdag slik. Ik ben nog nooit overgeslagen hoor, want dat zou helemaal fnuikend werken, maar met enthousiasme lukt het ook niet. Dan komen er allerlei ideeën bovendrijven. Dan denk ik aan al die mensen die ik in de afgelopen jaren ben kwijtgeraakt, en die bijv. zo maar onverwachts uitstapten. Dan denk ik weer, dat ik dan toch beter af ben. Ik ben er uiteindelijk nog en heb weliswaar een steeds langere gebruiksaanwijzing met de nodige beperkingen, maar genieten is me niet afgepakt en samen met Rose heb ik het toch eigenlijk hartstikke goed. 

Toch zijn er regelmatig van die baalmomenten te vinden. Vooral als er weer spannende zaken met betrekking tot de toekomst gepland zijn zoals vandaag een gesprek met de MAC over wat ik daar eventueel zou kunnen gaan doen, en het feit dat ik nu ik wel iedere dag naar GGZ toe ga, en geconfronteerd word met het feit dat de patiëntenzorg nu aan anderen is. Ik zit aan de formulieren, en daar ben ik niet slecht in. Het is best te doen, maar mijn hobby zal het niet worden. Ik merk dat ik ondanks dat ik nergens zenuwachtig voor hoef te zijn het toch ben, en dat werkt ook weer op mijn maag en de daar inzittende pillen.

Vandaag had ik weer een aantal nieuwe formulieren, van nieuw opgenomen patiënten. En zo meteen volgt de inhoud van mijn gesprek.

Gesprek:

Ik ga as. Maandag om 08.30u beginnen op het MAC. Ik ga daar gesprekken voeren met patiënten en de verslagen daarvan invoeren in de computer op het MAC. Daar komt de huidige begeleiding niet aan toe en de zorgverzekeraars en in de toekomst de Gemeente als uitvoerder van de financiering willen in toekomende mate zien waar cliënten naartoe werken, en wat het doel is van hun werkzaamheden aldaar. Dit om te kijken of hun indicatie wel terecht is en/of ze niet gewoon buiten het MAC om aan het werk kunnen/moeten. 

Dat ga ik maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag doen en op woensdag zit ik gedurende twee uur in de inloop. Het gesprek was aangenaam, en open, al werd er wel weer met nadruk gewezen op het feit dat contacten met Patiënten, cq. Cliënten via de sociale media niet toegestaan zijn. Dit om moeizame en vaak voorkomende moeilijkheden die wederzijds tot problemen of ongemakkelijke gevoelens kunnen leiden te voorkomen. Ik moet overigens wel een half uurtje vroeger gaan beginnen. Om 08.30u. En kan in principe mijn scootmobiel er niet binnen kwijt, omdat er verschillende scootmobielgebruikers zijn en die dingen heel veel plaats innemen. Nu kan ik er ook goed met de Metro komen als ik op de Parkweg uitstap.

Verslag over hoe dat zal gaan komt natuurlijk vanzelf. Ik ben in ieder geval enthousiast. Zojuist ook de collega’s op mijn kamer besproken dat ik per as. Maandag alweer richting MAC verdwijn. Ze waren allen verbaasd, maar feliciteerden me van harte met het feit dat het wel weer werk met cliënten is. Daar ben ik overigens ook wel erg blij mee. Ook zit er niet een bepaalde druk van bijvoorbeeld 4 of zes gesprekken per morgen voeren of iets dergelijks zit er niet achter me, dus ik kan rustig de tijd nemen om dat werk me eigen te maken.

Tot zover. De spanning is er weer vanaf en mijn eerste gevoel is positief. Of dat terecht is horen jullie lezers vanzelf.

Groetjes. Hot

Update

uaz-buhanka

Na een lekkere behandeling van de fysiotherapeut kwam ik om half tien op mijn werk. Judith was er niet dus ik vrees dat waar zij al lang op wacht nu eindelijk realiteit is geworden. Dat betekent voor mij dat ik rustig door kan gaan met het afmaken van het werk van vorige week. Het afmaken van het invoeren van een fikse stapel ROM Formulieren. Stiekem hoopte ik op wat anders, want dit is wel erg saai aan het worden. Het is nu bijna etenstijd en ik ben door mijn stapel heen, en ik ben ook al op afdeling Detox geweest om te kijken of er nog registraties ingevoerd moeten worden, maar helaas.

Het weekend was lekker, alleen veel te kort. Ik heb zaterdag een blog over Yellow Coach afgemaakt en zondag een over General Motors. Ik merk wel dat ik het leuk vind om weer gegevens en foto’s op te sporen. En het bezoekersaantal op Myn Transport Blog liep gisteren op tot boven de 850 bezoekers, dus dat gaat richting de cijfers op mijn eerdere blog waar ik wel eens 5000 kijkers p/d haalde.

Verder hebben Rose en ik het rustig aan gedaan. Wel met Jesse weg geweest, maar aangezien het zo ontzettend nat was verder binnen gebleven, wat DvD’s bekeken, wat muziek geluisterd, wat gelezen, bijgepraat met mijn Franse Zus die belde, gecomputerd, gemakkelijk gegeten en het gezellig gehad. Hoogtepunt van de zondagavond vond ik de tweede aflevering van Jelle B.C. die de bergen achter Sotchi bezoekt. Een prachtig gebied waar allerlei landen liggen waar ik nog nooit eerder van gehoord heb. Overigens ook een heel mooi maar erg afgelegen gebied, waar hij prachtige beelden van liet zien. Hierdoor kwam ik ook op het volgende merk terecht waar ik jullie lezers mee ga verrassen, nl: UAZ. Dat busje waar hij de Kaukasus mee door trekt is er ook een. Zie boven aan dit blog.

Ik ga zo een hapje eten, en daarna even langs mijn oude afdeling om te kijken of daar nog werk voor me ligt. Voor nu zijn jullie weer bij. De groetjes.

9 december alweer.

Een paar daagjes niet geschreven. Het Weekend was goed. Huis is weer in kerstsfeer, en Rose heeft vanmorgen vroeg toen ik met Jesse naar de fysio was gestofzuigd. Het huis is weer opgeruimd dus, en gezellig. Toen ik Jesse thuis kwam brengen om 09.25u vertelde Rose dat het R.O.G had gebeld en dat beide aanvragen, zowel die voor elektrische deuropeners en die voor stoepverhoging waren afgewezen. Dit omdat ik volgens hen te goed ben voor een scootermobiel en vooral omdat ik niet op hen had gewacht met de aanschaf. Rose werd nog even boos en zei dat ik ook niet om de spierziekte had gevraagd en dat er wel degelijk een advies was van zowel de specialist als de huisarts. Ja die tellen niet zei deze "muts".

Ik blijf dus bij aankomst en vertrek een soort luchtsprong maken omdat ik alleen met aanloop over de drempel heen kan komen.
Aangezien ik direct door ging naar het ziekenhuis voor mijn werk niet eens boos geweest tot ik weer terugkwam thuis vanmiddag om kwart over twee. Het werk, de hele dag dezelfde ROM formulieren invoeren, is weer gedaan. Ik zat de gehele dag alleen op een kamer te tikken en te luisteren naar het gegrinnik van de secretaresses naast me. Kreeg zelfs even zelfmeelij, maar dacht wel, zo wat is het hier gezellig en het is nog maar dertien en een half jaar zo. GGggrrrrr. G.v.D.
Zojuist uit mijn bed gekomen kwam Rose terug met Jesse, nadat ze ook bij de bloedbank was geweest voor plasmaferese. Zij vertelde ook al zo'n dag te hebben dat alles niet bepaald roze geur en de maneschijn is.

Kortom, we besloten elkaar een knuffel te geven en nu dan maar aan het betere deel van de dag te gaan beginnen.

Ik stop hierbij ook met het schrijven dan zal het volgende stuk een positievere ondertoon hebben. Gegroet.

KLEM ZITTEN TUSSEN BEPERKINGEN/MOGELIJKHEDEN EN EISEN

KLEM ZITTEN

De situatie op mijn werk dreigt uit de hand te lopen. Was het de afgelopen jaren zo dat ik regelmatig de rem moest zetten op mijn gedrevenheid omdat ik teveel deed of wilde doen, ik had zelfs mijn baas en mijn collega’s gevraagd om als ze dat zagen me hierbij te willen helpen.

Nu is het omgedraaid. Ik wil nog steeds veel maar mijn lijf is er simpelweg mee gestopt. Nu zit echter mijn baas samen met de bedrijfsarts me in de nek te hijgen dat ik terug moet naar 36 uur. De bedrijfsarts zei letterlijk bij mijn vorige bezoek aan hem dat de mensen die hij ooit heeft afgekeurd inmiddels allemaal al dood zijn. Aangenaam dreigement hé?

Mijn behandelaar heeft in overleg met mij besloten dat ik drie fysiooefenuren per week heb, op maandag, woensdag en vrijdag, om mijn lijf zo te houden dat het stabiel blijft. Dit samen met een Chemokuur op donderdag. Dat is de afgelopen jaren redelijk goed gegaan. Behalve als ik door mijn werk niet kon gaan zwemmen. Als ik nl. ben gaan zwemmen ben ik zo moe dat ik daarna niet kan werken maar enkele uren nodig heb om bij te komen. Ga ik wel werken dan word dat erg onveilig en kan ik niet goed functioneren.

Verder is het enige wat duidelijk en helder is bij Poli Myositus is dat forceren betekent dat wat er geforceerd is definitieve schade oplevert en niet meer hersteld. Zie het resultaat van de afgelopen dikke zes jaar sinds mijn diagnose. Ik ben qua lichamelijke vermogens ernstig achteruit gegaan. Het resultaat van en door mijn ziekte, het te lang op mijn tenen lopen en de giga portie pijnstillers en ontstekingsremmers.

Ik ben nu de afgelopen vier weken weer aan de slag gegaan en heb gemerkt dat drie a vier uur per dag redelijk te doen is. Nu willen zowel mijn baas als de bedrijfsarts dat ik ga opklimmen naar 36 uur en dat houd in dat ik me moet gaan forceren. Mijn baas zegt dat ik dat zwemmen en de fysio niet nodig heb, en daarmee doet ze alsof ze weet hoe het is om in mijn lijf te zitten. En ze doet zich voor als dokter. Ik denk dat het wel mogelijk is om vier dagen van vier uur te doen, maar ik moet de gelegenheid hebben om te gaan zwemmen. De andere fysio uren heb ik kunnen verzetten van half elf ’s morgens naar 09.00u dus dat kan ik wel combineren met mijn werk.

Ook het voorstel om de poli te gaan ontlasten en beter bereikbaar te maken is zo van tafel geveegd, terwijl ik daar in mijn eigen echte werk ook echt zinvol bezig zou kunnen zijn. Zowel met de triage van patiënten maar ook de bereikbaarheid van de poli die al jaren belazerd is al te gaan verbeteren.

Ik weet nog niet hoe dit verder zal gaan maar verdere druk op me betekent achteruitgang.

Tot zover. Hier was ik vannacht mee bezig, en benam me de kans om goed uit te rusten.

Gegroet.

MOE

Vandaag is een rare dag. Vanmorgen zoals nu wel moet bij het eerste geluid van de wekker om kwart voor zeven er uit. Medicatie uitzetten, gauw douchen, een rondje met Jesse, daarna koffie, even mediteren, dan ontbijten, en vervolgens met zijn drietjes richting mijn werk. Daar al om half negen aanwezig. Vervolgens hoorde ik van Ju dat een patiënt die vorige week was overleden vandaag begraven werd en dat collega Br er naartoe ging. Het gebeld dat ik graag mee wilde om mijn laatste respect aan hem te bewijzen. 

Ik had de nieuwe telefoon van Rose bij me die na veel geklooi gisterenavond toch niet wilde werken. Iets wat oh, zo frustrerend werkt, en ik had gisteren ook al tijden gepoogd de simkaart er weer uit te krijgen. Ik had afgelopen nacht een idee. De monteurs van ICT zijn op mijn werk Wifi aan het aanleggen. Beter laat dan nooit denk ik dan maar, en ik dacht dat die lieden vast wel specialistisch gereedschap bij zich zouden hebben om de simkaart er uit te kunnen halen. En jawel na een tijdje gepiel bleek een van hen met een ongelooflijk dun pincet het voor elkaar te krijgen. Ik al lang blij. Weer een stap verder.

Vervolgens aan het werk getogen met de registratie verrichtingenlijsten, maar bij het zien van die lijsten waren mijn ogen al snel weer aan het draaien, alsof ik niet thuis was geweest na de dag van gisteren. Even wat anders gedaan. Binnen de kortste tijd was het kwart voor twaalf en zijn Br + ik naar Rotterdam Zuid gereden. We moesten op de Zuiderbegraafplaats zijn en uiteindelijk na flink wat gesjees van Br lukte dit net op tijd. De kist was al uit de auto en het handje vol familie stond al op ons te wachten. Het was een natte bedoening en na een kort woordje van de Dela medewerker en een gedicht was het afscheid alweer achter de rug. Gelukkig geen gezwijmel of gezwets.

Vervolgens hebben we de honden van Br even uitgelaten en heeft hij me thuisgebracht. Ik wilde gelijk gaan slapen maar op de een of andere manier was het druk in mijn hoofd en waren er een aantal zaken die afgewerkt moesten worden. Zo moest de simkaart met behulp van een te halen adapter toch weer de telefoon in, en dan wil je toch ook weten of het werkt. Gelukkig dat ging goed. Toen een mailtje aan groupdeal dat de telefoon niet compleet geleverd was etc. Het was 16.00u voordat ik mijn bed zag.

Nu blijkt ook dat het uploaden van foto's naar blogger niet meer kan, zowel op de vernieuwde computer van Rose niet als op die van mij niet. Foto's die eerder gebruikt zijn zijn wel naar stukjes te brengen, maar nieuwe niet. GGrrrrrrrr.

En nu gaan we lekker eten.

Rose heeft er wat lekkers van gemaakt en mijn maag rommelt, maar al die klusjes en dat eindeloze geadministreer op mijn werk maken me moe. Misschien wel vermoeider dan de patiëntenzorg deed. Officieel zou ik nu weer uitgerust moeten zijn maar ho maar.

Voor nu vind ik het welletjes. Goh toch nog gelukt dit stukje.

POST van baas

Computer Grijze Haren

Ik begon vanmorgen om half tien, na door Rose en Jesse weggebracht te zijn, en opende eerst mijn emailbox. Daarin het verslag van mijn leidinggevende.

De evaluatie door mij gisteren meegebracht en verwoord komt in haar verslag terug als:

Op donderdag 14 november heb je het werk hervat conform afspraken. Uitslag van de onderzoeken: geen stenose in de nek. Het werken in aangepast werk gaat tot nu toe. Je hebt tot nu toe een 2-tal taken toebedeeld gekregen, wisselt deze zelf af om eentonigheid te voorkomen. Het administratief werken gaat je goed af. Je geeft aan de patiënten contacten wel te missen.

Je geeft aan dat het aanpassen van je dagelijkse structuur zoals je die jaren gewend bent geweest, je zwaar valt. Je bent erg moe na het werk en hebt dagelijks pijn. Desalniettemin ben je blij weer aan het werk te zijn

Ook privé is het wennen om een andere structuur te hebben. Jij en je partner zijn min of meer ‘mantelzorger’ voor elkaar en zoeken naar aanpassingen aan de nieuwe situatie. De veranderingen die nu op gang gekomen zijn houden je bezig.

Je werkt op dit moment op verschillende werkplekken, doordat je geen vaste instellingen hebt van bureau en bureaustoel zou dit kunnen leiden tot extra fysieke klachten. Een werkplekonderzoek en een vaste werkplek kunnen hierin een oplossing bieden.

Vervolgens staat er zonder omzien dat het streven naar 36u per week er nog is en dat we per komende week met een uur per dag langer werk gaan. Komende vrijdag is er een werkplekonderzoek wat hoogstwaarschijnlijk in zal houden dat ik een eigen stoel ga krijgen.

Ik voeg mijn evaluatie en de hare in mijn dossier en tracht niet nodeloos opgewonden te geraken en heb vandaag vier en een half uur gewerkt, tot mijn ogen er bijna uitrolden. Ik verbaas me er niet echt meer over dat haar luister, observatie en inlevingsvermogen volslagen zoek is. Dat we in een ziekenhuis werken waar de zakelijkheid , de economie en de kilheid hoogtij viert is ook niet nieuw meer, maar gefft nog steeds wel een benauwd gevoel. Dit is niet meer de gezondheidszorg waar ik ooit met veel plezier deel van uitmaakte.

Nu ben ik thuis bij Rose en we gaan er een goed WE van maken.

Maandag is er weer een dag en deze twee dagen nemen we het ervan.

Ik ga nu met Rose de computer van haar compleet legen en van basis af opbouwen, hopende zo alles wat er nu niet goed draait er uit te krijgen en weer een smooth draaiende machine te krijgen die alleen maar doet wat wij willen. We zijn begonnen met alle afbeeldingen en documenten extern op te slaan, en dat gaat altijd al gauw om knap veel GB's. Duim maar voor ons dat dit goed afloopt.

Voor nu de hartelijke groeten.

Evaluatie met leidinggevende

Vandaag is het de derde week van mijn werkhervatting, en daar hoort in het kader van de wet Poortwachter ook de evaluatie hiervan bij.
Zodoende dat ik de afgelopen dagen en afgelopen nacht veel bezig was met de gevolgen van de enorme veranderingen die we hebben doorgevoerd.

Werkte ik eerst 4 á 5 avonddiensten per week, waarnaast ik driemaal per week fysiooefeningen deed om mijn lijf op peil te houden. Daarnaast iedere morgen uit met de hond, en tweemaal per week gezamenlijk met Rose boodschappen doen, waarvan meestal op de markt, zowel op de Blaak als bij het Visserijplein/Marconiplein, hierdoor kwam ik aan een behoorlijke portie noodzakelijke beweging en kon ik partner helpen met het bedenken van wat te halen en het binnenhalen van de dagelijkse boodschappen.

Nu werk ik 4 á 5 dagdiensten, voorlopig van 10.00u tot 14.00uur voor het eerst van mijn leven niet in de patiëntenzorg maar in de administratie op diverse secretariaten. De ene plek is de andere niet. Op de ene zie je iemand ontstellend hard werken en krijg je plotsklaps door wat een hoop geregistreer en administratie er te doen is in een ziekenhuis, terwijl op een andere plek iemand in een uur tijd meer dan 300 maal kan zeggen dat ie het zo druk heeft, en nauwelijks tot werken komt. Ik kan ongeveer twee uur achter elkaar mijn concentratie houden, moet dan even pauzeren om de cijfers voor ogen kwijt te raken en daarna haal ik met moeite nog twee uur, waarna ik bij thuiskomst rustig 2 á 3 uur moet slapen omdat ik volkomen uitgeblust ben

Normaliter zijn Rose en ik elkaars mantelzorgers. Ik help haar bij haar zwakkere kanten en omgekeerd is zij mij tot grote steun. Zowel bij het kiezen, en sjouwen van boodschappen, als bij het mij fysiek en geestelijk op de been houden waar ik worstel met de pijn, en de Chemo's, zoals ook vandaag.

Betekende de afgelopen 6 jaar als ik 1 dag niet kon slapen tussen 12.00 uur en 13.30 voor een forse terugval, dan wil je niet weten welk een enorme gevolgen deze structuurverandering heeft.

• Spanning onderling
• Minder steun voor elkaar
• Minder beweging voor mij, dus meer stijfheid en spanning
• Alle maaltijden en avonden thuis
• De vrijheid die partner had beperkt
• Geen boodschappen meer samen kunnen doen, dus alle keuzes aan partner
• Als ik eerst doodmoe thuiskwam zat de dag erop en ging ik na een uurtje Oog op morgen slapen, en nu volgt nog een groot deel van de dag
• Humeur moeizaam + te houden
• Geen patiëntencontacten meer en ook de bijbehorende bevrediging niet

Werd er in het verleden op de afdeling nooit gevraagd naar het effect van mijn mega hoeveelheid medicatie op mijn functioneren, dat is nog idem, terwijl ik al een dikke zes jaar geen auto mag/kan rijden. Pijn, Sufheid en Concentratiestoornissen.

Positieven en Negatieven:

1. Avonden en maaltijden betekenen op dat gebied meer tijd samen, maar qua huishouden en boodschappen komt er veel meer op Rose neer.
2. Structuur indeling van de dag staat volledig op zijn kop.
3. Stabiliteitsopbouw was al lastig, maar nu is er de angst dat stabiliteit nooit meer terugkomt.
4. Werk was bevredigend zolang ik wat voor patiënten kon betekenen en dat was waar mijn hart lag en waarvoor ik gekozen had. Nu wel zinvol werk, gezien het feit dat als deze registratie niet gebeurd we als ziekenhuis enorm veel geld mislopen.
5. Onzekerheid over toekomst. Eisen leidinggevende en Bedrijfsarts- Financiën- Hoe houden we het hoofd boven water? Wat heeft het gebrek aan stabiliteit voor gevolgen voor mijn huidige gezondheid?

Ik ben benieuwd of jullie lezers dit een overzichtelijke evaluatie vinden.

Laat het vooral weten

Mistige gevoelens

Een mistige titel, op alweer een mistige dag.
Mist heeft altijd direct gevolgen voor me.
Ik word dan rond 4.00 of 5.00 uur wakker en verga van de pijn.
Het hoge vochtpercentage werkt slecht op de spieren en verergerd de pijn.
De pijnmedicatie werkt met vocht in de lucht gewoon minder en korter.
Meer dan de 300 mg Tramadol en 3 gram Paracetamol kan ik ook niet nemen, al mag je bij uitzondering wel 4 gram nemen, en dat heb ik vandaag dan ook al gedaan, maar helpen doet het eigenlijk niet.
Nu laat ik me gelukkig door pijn niet tegenhouden, het is gewoon lastig.
Wat dat betreft heb ik geen hekel aan kou.
Het moet alleen droge kou zijn en niet zoals nu.

Het WE was goed, behalve bovenstaande hebben Rose en ik er echt wat van gemaakt.
Gisteren waren de oudere broer van Rose met zijn vrouw er en dat was buitengewoon gezellig en we hebben heerlijk kunnen bijpraten en erg lekker met elkaar gegeten en gedronken.
Gisterenavond hebben we nog lekker naar Do You Think You Can Dance gekeken, en ook dat is altijd zeer geslaagd.
Van het WE ook drie blogjes hersteld die sinds het stoppen van mijn betaalde domein plotsklaps zonder foto's zaten. Een blog over Firma de Raadt en Kistemaker NACO , Chenard et Walcker , en EBRO . Nog ongeveer 100 te herstellen te gaan voor we verder kunnen met nieuwe.

Vandaag ben ik na een intensieve nekbehandeling door Bert mijn fysiotherapeut om 09.00 uur ook weer aan de slag gegaan op het werk. Ik kreeg een spoedcursus ROM invoeren in een deel van de computer wat ik nog niet kende. Er was in eerste instantie nergens plaats, maar uiteindelijk kreeg ik een plaatsje in de vergaderzaal. Wat wel maf was dat er enkele vergaderingen waren die gewoon doorgingen terwijl ik aan het werk was. Zo hoor je nog eens iets. Het werk op zich is saai 

Verder kwam ik thuis en Rose vertelde me dat de foto en de echo van vorige week niets hadden opgeleverd. Ook haar bloedbeeld bleek oké, en dat was ook positief. Nu heb ik dik een uur bijgeslapen en Rose is even naar een afspraak toe met haar pijnpsychiater, maar vanavond zijn we lekker samen.

Nu ben ik er dik een uur tussenuit geweest. Ik had een vriendin aan de lijn uit het vroegere Jutphaas die vorig jaar haar vriendin kwijtgeraakt is. Er is kennelijk namens mij door twitter een boodschap  verspreid en die word nog herhaald ook, terwijl ik daar zelf nooit opdracht toe gegeven heb. Zo heb ik al diverse mensen aan de lijn gehad die ik kennelijk uitnodig om met me te gaan twitteren. In dit geval werd het een erg leuk gesprek waarin veel herinneringen boven kwamen, en zodoende is dit stuk ook nog niet gepubliceerd.

Inmiddels voel ik ook dat de kachel het doet en zijn we klaar om aan de avond te beginnen. Dat komt goed uit want het is ook donker geworden. Gegroet. Tot gauw.

Tijdens de pauze op mijn werk

Tijdens de pauze op mij werk gaat het alarm. Keihard gaan de sirenes, en dat was niet de eerste keer vandaag. Vanmorgen om iets over 11.00u gingen ze ook al, maar dat was een test. Nu echter zag ik plotsklaps allerlei collega’s langs rennen richting de gesloten afdeling. Daar bleek iemand lang onder de hete douche te staan en de damp deed het alarm afgaan. Er was dus niks aan de hand, maar toch kwam de brandweer, en terecht natuurlijk want het zal maar echt zijn.

Ik ben vandaag weer begonnen en werk in een artsenkamer achter het secretariaat van kliniek I. Daar voer ik momenteel registraties van verrichtingen in die meestentijds de afgelopen tijd door mijzelf en de collega’s ingevuld zijn tijdens de diensten op afdeling Detox. Dat gaat over mensen die bellen voor een ondersteunend gesprek, of langskomen voor een gesprek en of een bakje koffie, een lunch of een maaltijd, of deelname aan de spelletjesavond, of die een medicament komen halen, Antabus of Refusal. Dat zijn mensen die op Detox in behandeling zijn geweest en nu drie maal wekelijks onder toezicht hun anti zuchtmiddel komen innemen. Zo zijn er nog een aantal codes.

Zo voel ik me vandaag zinvol bezig want al die verrichtingen leveren de afdeling en het ziekenhuis geld op. De secretariaten hebben het vaak zo druk met andere regelzaken dat dit soort saai werk vaak blijft liggen. Een mooie taak voor mij nu. Wat wel maf is dat het bijhouden hiervan zo achter loopt dat ik nu al een aantal registraties voorbij zie komen van patiënten die er al helemaal niet meer zijn. Het gaat goed, maar is wel behoorlijk vermoeiend. Mijn eetlust is weer bevredigd en ik ben weer aardig in staat verder te gaan. De groeten.

Vrijdag, opnieuw op secretariaat.

Vandaag weer gewoon naar GGZ gegaan. Ik was er om 10.00 uur en ben gelijk aan de slag gegaan. Alleen bleek om 13.00u dat de instructies afgelopen maandag niet erg duidelijk waren geweest. De mappen die niet op het lijstje stonden moesten eruit, zodat ze richting het archief kunnen. Dat heb ik in het laatste uur alsnog gedaan vandaag, maar dat liep een beetje uit. Deze eerste klus is geklaard.

Aanstaande maandag moet ik me melden in Kliniek I. Ik ben benieuwd wat ze daar voor me gevonden hebben.

Bij thuiskomst was er een enquêteur van GFK aanwezig, die graag inzicht wilde in hoe wij ons leven verzekeren, en hoe we rondkomen. Dat duurde m.b.v. de administratie mappen een klein uurtje en ik kreeg er een VVV waardebon voor, dus weer een leuk cadeautje uit de Wereldwinkel of zo.

Verder had Rose hard gewerkt. Alles onder ons bed is professioneel ingericht nu. De afgelopen viereneenhalf jaar zat alles in archiefdozen en nu zit alles in goed afsluitbare curver bakken met deksel. Die dozen waren door het vele schuiven compleet versleten, en ik moet zeggen het ziet er nu ook goed uit. Zowel dit als onze berging zien er nu uit alsof we voorjaarsschoonmaak hebben gehouden. Wel lekker.

Vanavond ga ik ontspannen. Zo meteen even finale Masterchief Australië verder kijken, en we eten hutspot met vis. Dat gaat smullen worden. Ik ben erg moe, maar ga niet meer slapen, anders lukt het vanavond niet. Gelukkig voel ik me wel beter als gisteren. Voor alle lezers, een fijne avond en een mooi weekend. Dat gaan wij er ook van proberen te maken. Gegroet.

Tweede dag zit er op.

Rose bracht me vanmorgen met Jesse na het ontbijt naar het werk. Het dreigde qua donkere lucht dusdanig dat ik het niet aandurfde om mijn scoot te pakken. En ik dacht dat ik goed genoeg geslapen had dat het moest kunnen. Over dat slapen gesproken, dat was zalig. Ik was erg moe en Rose ook dus hebben we heerlijk tussen het Oog op morgen en de wekker om 06.55u geslapen. We waren er aan toe. Hetzelfde archief werk stond op me te wachten. Ik ben exact om 10.00 begonnen, heb op mijn kamer i.v.m. de regen gepauzeerd en ben om 14.00u opgehouden. Ik heb van de D tot halverwege de P dossiers nagekeken op aan of afwezigheid van verwijsgegevens. Ik denk dat nog een keer 4 uur voldoende zal zijn om erdoor te zijn.

Ik kreeg vandaag te horen dat as. donderdag ander werk op me staat te wachten. Het is in Kliniek I bij een ander secretariaat.

Ik vond het wel saai vandaag. Vier uur lang dossier pakken, geboortedatum intoetsen, enter, gegevens opzoeken, kijken naar aanmeldgegevens, en of die in het dossier aanwezig zijn of niet, aantekening maken en dossier terugzetten.

Zo om half een begon mijn concentratie te vervliegen, en werd het lastig om snel verder te gaan. Ik was tenminste blij dat het 14.00u werd en ik huiswaarts kon. Thuisgekomen heb ik nog even planken teruggezet in de berging zodat we die morgenmiddag als ik ben wezen zwemmen 's morgens alles wat we voor de plaatsing hebben verplaatst naar de achterkamer weer kunnen terugplaatsen in de Berging.

Ik ga de rest van de dag ontspannen en nietsdoen.

Ik heb net een uur geslapen en was zelfs lichtelijk aangebrand toen Rose me wakker maakte omdat ik nog veel langer had kunnen blijven liggen. Nu ben ik echter blij weer wakker te zijn voor de rest van de dag.

Rose is ook moe, die heeft nadat ze nog verder heeft gelopen met Jesse, de markt bezocht. Dat doen we normaliter samen, maar dat zit er nu niet meer in. Jesse baalt daar ook van. Vervolgens even snel gegeten en ze had een afspraak in Rotterdam Zuid. Ze kwam om 15.45u kletskleddernat thuis en heeft ook Jesse nog een klein rondje gegeven zodat die ook kletskleddernat was. Die laatste heb ik net afgedroogd, en die is weer zo zacht als zijde, en ik  heb onze nieuwe kachel even aagezet zodat het wat behaaglijker word. Dat is de eerste keer deze herfst. Dat hebben we lekker lang kunnen uitstellen hé! Het is in sneltreintempo aangenaam aan het worden, zo'n gevoel wat je nu niet bepaald krijgt als je naar buiten kijkt en het getik op de ramen hoort. Ik vind het weer genoeg. Groetjes. Morgen weer schrijftijd.

Even bijpraten, ik ben net na deze zware dag een uurtje gaan slapen en zit er weer redelijk fris bij.
Even een opsomming. Ik ging in de heftig striemende regen weg om 10.05. De monteurs hier in huis hadden er al flink wat werk opzitten en de nieuwe ketel en warmte terugwin unit hingen al. Ze waren natuurlijk nog niet aangesloten, maar onze eigen enorme Fyra

AGPO COMBIFOR 16j oude Roestbak die
gemaakt word in dezelfde fabriek als de FYRA
 in Italië

met allerlei gaten was al van de muur en lag al in volle glorie buiten verder te rotten voor afgevoerd te worden naar de sloop.

Ik nam de scootmobiel niet want zo'n elektrisch apparaat is niet echt gebouwd op tropische regenval. Trouwens eigenlijk ik ook niet. Je word een portie nat. De spetters van de achterwielen komen daar nog eens bij, en zelfs een goede dure cape helpt daar niet echt tegen. Jesse mocht deze keer met Rose mee en ik heb op het Rubensplein de bus gepakt tot de Rotterdamsedijk Beneden waar vlak bij de halte mijn fysiotherapeut zit. Een heerlijke ontspannende rug behandeling gehad en daarna opnieuw flink nat geregend was ik net op tijd voor bus 126 naar Maassluis. Op het Liduïna plein eruit en richting het secretariaat in het behandelcentrum gelopen. Onderweg kwam ik John tegen met wie ik een stukje opgelopen heb en even een praatje gemaakt heb. Paula en hijzelf zijn begonnen aan drie dagen vrijwilligerswerk en dat doet hun relatie ook weer goed. Constant bij elkaar gaat ook op de zenuwen werken en zo kom je je huis nog eens uit.

Ik vervolgens naar binnen en de secretaresses ontmoet. Allemaal al wel bekende gezichten al moet ik nog even aan de namen wennen, maar dat zal wel gaan. M vertelde me waar ik kon gaan werken en welk werk er voor me gevonden werd. Er stonden twee kasten met patiëntendossiers waarvan ik moet controleren of de aanmeldgegevens aanwezig zijn en of ze al ingescand zijn in het elektronisch dossier. Aangezien er afgelopen WE weer een aanpassing was geweest van ons computersysteem moest ik mijn bureaublad eerst verversen en aanpassen. Eerst even een paar honderd mailtjes doorgenomen en begonnen bij de A. Een heel werk waar ik uiteindelijk vanaf kwart voor Els tot ongeveer kwart voor drie aan gewerkt heb. Toen had ik een stijve nek en begonnen mijn ogen dicht te vallen. Een goed signaal om richting huis te lopen. het is wel saai, maar wat wel duidelijk werd welk een enorme hoeveelheid mensen die ik ken ik tegenkom in deze dossiers.

In de ruimte waar ik werkte was ook iemand van ICT aan het werk, een oud collega van me uit de OR. Ik heb zodoende weer wat bijgepraat en de laatste nieuwtjes met hem uitgewisseld.

Wat ook handig was dat toen mij toetsenbord kapot bleek dat direct de prullenbak in ging en ik een goed werkende kreeg. Thuisgekomen bleken de monteurs vrijwel klaar met hun werk. De kachel draaide voor proef en deed het en idem het ventilatiesysteem. Ziet er gelikt uit. Ik heb vervolgens het kattenplafond teruggehangen en schoongemaakt. Dat was wel erg zwaar, en heb daarna een uur lekker geslapen. Daar was ik aan toe. Nu heb ik zojuist lekker een sappig gebakken kip karbonade met gebakken aardappels en boontje gegeten en echt gesmuld. De avond gaan we nu lekker ontspannen. Dat was mijn eerste werkdag weer. Waar waren al die zenuwen nu voor nodig. Ik ben wel een echte paniekeerder geworden. Hier hou ik het bij, meer dan genoeg.

Herstart Family Hotrose

Onzeker ga ik aan de schrijf, hedenmorgen, maandag de 4e november 2013.
Lang geen dagboekblogjes geschreven. Was het een beetje zat, een beetje moe, verviel in herhalingen, wist niet meer wat te schrijven en het werd vaak een klaagzang waaruit soms zelfmeelij sprak, en dat is wel het laatste wat ik wil.
Tegelijkertijd heeft het gedurende de dik zes jaar dat ik nu mijn diagnose poli myositis heb ook heel veel goeds gedaan. Ik kon toch mooi mijn gevoelens van onrecht, machteloosheid, radeloosheid en angst kwijt aan het papier.

Ook is er een dilemma weg gevallen. Had ik vroeger twee facebooks, een voor vrienden en een voor andere contacten, dat kan niet meer. Ik had er zelfs drie. Daarnaast heb ik nu de patiënten/ cliënten van mijn werk sinds de dood van Gerrit Bohré gewoon toegevoegd. Dat is best wel prettig. Ik merk dat ik sinds dat ik dat gedaan heb ook veel steun en warmte uit die richting krijg, en mijn worstelingen zijn uiteindelijk niet zoveel anders dan waar zij mee te kampen hebben, en als ik dingen echt geheim wil houden dan moet ik het gewoon niet opschrijven.
Zeker nu ik door een verdere achteruitgang de direct patiëntencontacten ga verliezen, en dat vind ik na dik 27 jaar het allermoeilijkste, vind ik het contact houden met juist die mensen waar ik in veel gevallen een diepe band mee heb opgebouwd zelfs heel belangrijk. Gaan bij mij de tegenvallers, en moeilijk te verwerken zaken en "slik" momenten gewoon door dat is bij hen idem. Op die manier kunnen we elkaar toch nog wat ondersteunen. Kortom echt een dilemma minder.

Na de feestelijke dag waarbij Rose en ik gisteren vierden dat we 33 jaar geleden gingen samenwonen, had ik een waardeloze nacht. Ik was al wat tobberig over mijn hervatting van werk, maar dan op administratief gebied, dat was vannacht helemaal een ramp. Ook het feit dat vandaag eindelijk onze 16 en een half jaar oude ketel en warmte terugwin systeem word vervangen maakte me ongerust. Het plafond van de katten moest naar beneden, wat alleen ik kan doen omdat het op grote hoogte hangt en je glas nu eenmaal niet zo gemakkelijk door kunt geven, zeker niet als het zo zwaar is als veiligheidsglas. Het ventilatie en luchtverversingssysteem in ons huis word nl. ook vervangen en dus moeten ze overal zijn.

Kortom, om kwart voor zes opgestaan, Rose haar pillen en de mijne uitgezet, mijn haar gekortwiekt, koffie gedronken, gedoucht, water klaargezet omdat dat er af gaat, een rondje met Jesse gelopen, ruzie gehad met Els over stomme kleine dingetjes, en omdat mijn humeur danig is aangetast door alle lichamelijke tegenslag en me een behoorlijk verkort lontje gegeven heeft. Nog een keer koffie gedronken, inmiddels alles weer bijgelegd en ontbeten. Een van de toegangswegen voor de katten afgebroken en het glas naar beneden gehaald. me hierbij te pletter gezweet. De monteurs binnengelaten en die van koffie voorzien.

Knul, bovenop ons glasplafond in de gang.

Alles binnenshuis is wat van slag. Alleen Knul banjert overal naar toe en daar moeten we goed op letten zodat hij niet op zijn gemakkie de lift of het huis van de buren inbanjerd en we hem kwijtraken. Moet er niet aan denken. Het is zo'n ongelooflijk lieve langharige dommerd, maar aangezien het tegelijkertijd een echte mensen kat is die veel liefde en warmte geeft willen we hem niet missen.

Waar lag ik nu zo wakker van en ben ik zo onrustig van. Ja ik denk de werkhervatting, op een vreemde plek en met vreemd werk. Zonder de gebruikelijke collega's en patiënten, de bekende omgeving etc. Kon ik me vorige week nog nauwelijks twee uur concentreren, nu word er van me verwacht dat ik vier uur achter elkaar ga werken en dat ik binnen een maand weer op 36u per week zit. Nou daar moet ik dus nog helemaal niet aan denken. Dat zeg ik nu wel maar dat doe ik natuurlijk wel, met alle hoog perfectionistische wensen, en met het idee dat ik nog steeds de ouderwetse Hot ben met zijn tomeloze energie en enthousiasme. Allemaal erg irreëel natuurlijk, maar wat doe je er aan.

Daar komt nog bij dat ik 325mg Tramadol per dag slik, samen met 3500mg paracetamol, 300 mg ciclosporine, en dan de rest nog niet eens meegerekend, dat dit niet mag inhouden dat ik fouten ga maken. Die druk is uiteindelijk op de afdeling ook teveel geworden. Daar komt nog bij dat archiefwerk voor mij volkomen nieuw is, afgezien dan mijn eigen administratie en het archiveren van onze foto's.

Ik zie dat de tijd voortschrijd. Ik moet zo naar de fysio. Door de giga hoeveelheid water die er valt zie ik af van gebruikmaken van de scootmobiel, en ga ik maar met de bus. Daardoor zal ik wel wat later op GGZ belanden, maar Ala, het is niet anders.

Kortom ik moet gaan afronden. Dit stuk vloog weer als van ouds uit mijn vingers, dus misschien had Philippe gisteren wel gelijk toe hij zei dat hij mijn schrijfwerk mistte.

Ik ga aan de slag iedereen een fijne dag toewensende. Morgen verslag. Gegroet.

Nachtdienst

Zo, het is inmiddels 03.10u midden in de nacht van vrijdag de 13e op zaterdag de 14e. Ik zit sinds lange tijd weer eens in de nachtdienst, en heb alle officiële verplichtingen, zoals ronde lopen op mijn afdeling, een detoxafdeling, en ronde lopen op de naburige units van de medium care met mijn flexcollega van daar er op zitten. Ook de medicijnkast opschonen, voorzien van nieuw gekomen medicatie, en het uitzetten voor zaterdag is gebeurd. Die 3 en een halve maand heb ik de nachtdienst helemaal niet gemist, en ik had er eigenlijk ook niet veel zin in, maar ja, het hoort erbij, en de toeslag is mooi meegenomen. Ook Rose had helemaal geen zin in die nachten alleen, maar één troost is er, maandagavond is het nog weer veel leuker om weer samen te zijn. Ik had me ook een aantal zaken voorgenomen, en met mijn eerste voornemen ben ik nu bezig. Het weer eens schrijven van een logje, want door alle drukte komt het er maar weinig van op het moment. Met Pasen had ik gewerkt, en het ging er die drie dagen hier in het ziekenhuis best heftig aan toe. Diverse malen was er assistentie nodig op de high care afdeling. Het was daar een heel onrustige patiëntenpopulatie en men had er hulp nodig bij het bezoeken van de separeer  en bij het bedwingen van een wel heel onrustige patiënt die helaas ook nog meester was in een of andere vechtsport. Helaas vielen daar enkele licht gewonden bij. Nu lijkt het alsof mijn werk alleen maar bestaat uit negatieve zaken, als vechtpartijen e.d., en gelukkig is dat niet zo, want anders zou ik er allang de brui aan gegeven hebben. Ik vind de patiënten contacten, en de steun die je kunt geven aan de bij ons opgenomenen nog steeds de moeite waard. Afgelopen dinsdag heb ik in de Ondernemingsraad gelukkig wel mijn verontrusting over het steeds dalende personeelsaantal in onze kleine vestiging onder de aandacht van de leidinggevenden kunnen brengen. Woensdags moest ik naar de bedrijfsarts om te spreken over mijn re-integratie op mijn werk, en hoe het gaat met mijn gezondheid, en daar kwam uit dat ik me per 18 april weer voor 100% beter ga melden. Qua gezondheid gaat het inderdaad goed. De pijnstillers doen hun werk, en de ontsteking waarvan ze de oorsprong nog steeds niet hebben kunnen diagnosticeren  is langzaam verder naar de achtergrond verdwenen, en ik heb voldoende energie om alles wat ik moet doen ook weer te kunnen doen. Zo heb ik donderdag mijn herhalingsdag van de Bedrijfs Hulp Verlening weer gehad, met reanimatie, herhaling van belangrijke eerste hulpzaken, brandjes blussen en ontruimingsoefeningen. Meestal een dag om wat tegenop te kijken maar die achteraf dan weer is meegevallen.

Als je op het werk zit word je steeds tijdens het schrijven gestoord door onze web marshal, die het maar niets vind dat ik een verbinding met buiten het ziekenhuis onderhoud. Wat ook lastig is is het feit dat je nauwelijks je stukjes kunt opvrolijken door plaatjes en/of foto's, dus alleen maar schrift. Misschien ga ik er thuis nog wat tussen door plaatsen.

Verder met mijn verslag. Vrijdag ben ik na een vermoeiende dag eerst 's avonds nog lekker gaan Djembé spelen, en dat deed me ook weer goed. Je kunt daar zo'n heerlijke hoop energie in kwijt, en tegelijkertijd maak je of met de koebellen eo met de djembé  heerlijke muziek, die mij en de overige aanwezigen meestal aardig opvrolijken. Ik ga dit stuk maar eens opslaan, en kijken of ik ook nog aan mijn andere voornemens kan werken. Allen die dit lezen een fijne zaterdag toegewenst, ik zal heerlijk in mijn bed liggen.

Blog 114 eerder 14-4-2007