De dag voor het weekend,

Heerlijk, weer bijna weekend. En Koningsdag, en op zondag een lunch in het vooruitzicht met oude vrienden. Morgen is er volop te doen in Schiedam. Ik denk dat ik Koningsdag voor het eerst vanuit de scootmobiel ga vieren. Gewapend met mijn fototoestel gewoon kijken naar gezichten. Er is voor het eerst sinds jaren ook het een en ander in het stadscentrum.

Vrijmarkt, en Kermis op het stadserf. Ik ben benieuwd of het nu minder doods aan doet als voorgaande jaren. De vrijmarkt in Hof van Spaland/Kethel was wel leuk, maar ik zoek het nu wat dichter bij huis. Rose werkt een paar uur in de Wereldwinkel, en is daarna ook vrij. Dus misschien kunnen we samen ook nog naar wat muziek gaan luisteren en/of wat gaan drinken. 

Ik moet wel oppassen dat ik voldoende energie over hou voor de zondag. Dan gaan we met vrienden en Jesse naar Kijkduin. Ik hoop ook een stuk mee te kunnen lopen langs het strand alvorens we gaan lunchen. Het is ook dik tijd om met hen weer eens uitgebreid bij te praten.

Hier op het werk ben ik de gehele ochtend bezig geweest autorisatie te krijgen voor bepaalde dossiers. Dat is lastiger dan je zo zou denken. Veel managers zijn op vrijdag vrij, en zo lang ik geen autorisatie heb kan ik ook niet in de dossiers waar ik bij moet om evaluaties bij te werken. Lastig, en slecht voor het gevoel. Weer een hele ochtend wel druk maar zonder daadwerkelijk resultaat. Maar ik heb geen zin om mijn humeur te laten verslechteren dus kijken we volgende week wel verder.

Zo alweer een stukje geschreven. Ik wens jullie lezers allemaal een fijn weekeinde en veel plezier. Ik denk dat ik een redelijk computervrij WE neem, dus tot volgende week en de groeten.

Hoe gaat het verder?

Het is vandaag de 22tigste april alweer. Rose en ik hebben de Paasdagen zo goed en zo kwaad als het kan doorgebracht. We hebben onfatsoenlijk lekker asperges uit Venray gegeten op ouderwets lekkere wijze, en gisteren zijn we er met de scootmobiel op uitgetrokken. Eerst naar het Sterrebos waar Jesse los kon, en wat Rose ook leuk vond om te zien dat als zij gaat zitten Jesse het grootste plezier heeft om voor de scoot uit te lopen, en ik er dan vervolgens achteraan. Ze kijkt dan regelmatig om of ik er kan volgen, en sprint enorm. Daarna zijn we naar de Maasboulevard gegaan. Onderweg fotograferende. Het was een leuke en grote wandeling rit, en het was goed om er uit te zijn. Thuisgekomen heb ik eerst voor koffie gezorgd en toen ik vervolgens wat ging computeren liep de boel vast.

Mijn hoofd partitie, de C, zat helemaal vol. Allerlei zaken gepoogd om te verwijderen, en schoon te maken en uiteindelijk de partitie met 110GB van de E schijf vergroot. En nu helemaal verbluft dat het me gelukt is. Ook heeft Rose op zondag Nero geïnstalleerd en vervolgens de muziekdvd’s met onze complete LP verzameling gekopieerd voor vrienden die as. weekend langskomen. Rose is ook erg blij dat het haar nu eindelijk zelfstandig gelukt is.

Zo hebben we toch een nuttig en aangenaam feestweekeinde gehad.

Het feit dat de benauwdheid bij mij blijft werkt wel zeer beperkend. Ik maak me ook zorgen over het feit dat ik hierdoor minder beweeg en dus ook weer groei. Ik heb me voorgenomen om geen roomboter, geen koekjes, en zoetigheden meer te kopen, en nog minder alcohol te nuttigen. Als ik namelijk blijf eten als ik gewent ben dan groei ik ook en dat moet afgelopen zijn. Ik hoef niet perse veel af te vallen, maar groei is ook zeker niet goed voor me. Kortom mijn gebruiksaanwijzing is bij deze alweer langer geworden. Ook gaan we ons weer concentreren op minder koolhydraten eten. We hebben er alles voor in huis, een stoomoven, de recepten, en nu moeten we het alleen nog gestructureerd invoeren. Helaas zijn we allebei zulke lekkerbekken dat het moeilijk blijft. Consequent zijn is sowieso nog steeds niet sterkste kant.

Soms worstel ik ook nog steeds met die beperkingen, en eigenlijk moet ik die ook niet zo noemen, ik moet juist de mogelijkheden benadrukken die er “nog” wel zijn. Dat is een dagelijks terugkerende worsteling, en daar kan mijn humeur ook nogal door beïnvloed worden. Ik wil namelijk ook geen brombeer worden waar niet mee samen te leven is.

Het werk is hierbij een essentiële factor. Het feit dat ik in ieder geval 4,5 uur per dag uit huis ben en mezelf nuttig kan maken is en blijft heel belangrijk.

Ik heb morgen om 11.00u ook weer een afspraak met mijn bedrijfsarts, en zal hem duidelijk maken hoe het op dit moment gaat. 

Over twee weken heb ik weer een afspraak bij dr. Gerards, mijn behandelaar, reumatoloog in het Vlietlandziekenhuis. Ik ben benieuwd of hij me nu wel serieus neemt anders denk ik er over om toch voor een second opinion te gaan en te kijken hoe een andere arts tegen mijn problemen aan kijkt. Als hij zegt alles hoort er gewoon bij en dien je te accepteren, dan accepteer ik dat niet. Ik wil in ieder geval vervolgonderzoek naar het hoe en waarom van mijn heftige achteruitgang, mijn benauwdheid en mijn sterk teruggelopen uithoudingsvermogen.

Ik was de afgelopen dagen niet in de stemming om te schrijven maar vond dat het nu tijd was voor deze update.

Nu is het weer genoeg. De groeten en tot schrijfs.

Hot

Brief aan nicht in Africa

Vandaag is het er eindelijk van gekomen om een brief te schrijven aan een nicht van ons die sinds ongeveer een maand naar Afrika is uitgezonden door Artsen zonder grenzen, maar dan de Franse tak hiervan Mediciens Sans Frontiers. We hadden ook heuglijk nieuws te melden, want gisteren is zij tante geworden van een nieuw nichtje en wij oudoom en oudtante. Neef Marc, en zijn vrouw Angela hebben in Portland, Oregon (U.S.A) waar zij wonen, een kleine meid gekregen, genaamd Zoë Elisabeth. Floor is die nicht en heeft eerst de opleiding tot Verpleegkundige gedaan en heeft zich na afloop daarvan direct opgegeven, om uitgezonden te worden. Via de satelliet krijgen we nu meestal eens in de week een uitgebreide mail van haar. Wat hieruit blijkt is dat ze een totaal andere wereld is binnengegaan, waar van alles gebeurd, op ongekende en illustere manieren, binnen een cultuur die ons onbekend is, in voor ons nauwelijks voor te stellen armoede en soms uiterst gevaarlijke omstandigheden, waar je stoutste fantasieën niet toereikend voor zijn. Het feit dat ze voor lange tijd gekozen heeft haar relatie alleen te laten en te kiezen voor deze manier van hulp vind ik fantastisch, en daar heb ik het grootste respect voor. Het is weer een heel andere manier van iets doen tegen armoede, en onrechtvaardigheid, dan die van Rose en mijzelf met ons gewone werk en dat bij de Wereldwinkel, maar het getuigt van grote moed, en dat heb ik haar laten weten vandaag.

Blog 43 eerder 19-12-2006