Terugkijkende

Zoals gebruikelijk aan het einde van het jaar kijk je terug en ook een beetje vooruit.
Tijdens de ronde Sterrebos met Jesse raakten Rose en ik aan de praat over die gedachten.
Ik vertelde haar over het gesprek met Goran gisteren waarin hij vroeg heb je nog goede voornemens voor komend jaar?
Ik zei dat ik het voornemen heb om dag voor dag te kijken en te nemen.
Waarom?
Omdat als ik veel verder kijk ik groen en geel word van de zorgen.
Het is niet anders, anders word ik giga depressief.

Zo ook vanmorgen. Rose vroeg gisterenavond al of ik zin zou hebben om even naar Hoek van Holland te gaan met Jesse. Eigenlijk had ik helemaal geen zin of moed maar zei dit nog niet. Ik zei, laat ons even wachten om te kijken hoe ik me morgenochtend voel.
Vanmorgen hoorde en zag ik aan Rose dat ze na een dag in Utrecht en een dag in de Wereldwinkel flink last had van spierpijn en last van haar voeten dus was ik blij dat ze zelf niet naar HvH wilde. 
Wat me zorgen baart is dat ik na een kleine activiteit zo moe ben dat ik nergens meer zin of energie voor heb.
Ik zie mezelf groter en dikker dan ik ooit wilde en beweeg wel, maar niet voldoende.
Ik zie en hoor mezelf kortademig zijn terwijl ik inmiddels al 18 jaar gestopt ben met roken en altijd hyperactief was.
We hebben een museumjaarkaart, maar komen er bijna nooit.
We hebben een voordeelurenkaart voor de trein, maar halen 'm er meestal niet uit, de laatste jaren.
Er komt na een jaar ziekteverzuim een korting van 30% loonsverlaging aan, en zo nog veel meer, dus naar voren kijken maakt me nog grijzer dan ik al ben.
Het plezier wat ik altijd op mijn werk ervoer is weg, nu kan ik me helemaal niet meer verheugen op dat administratieve werk wat er voor me gevonden is. Het is puur een slaapverwekkend tijdverdrijf.
Beter dus om niet te ver naar voren te kijken en het bij de dag te houden.

Kortom daar zitten we dan in onze mooie luxueuze woning als een stel oude en krakkemikkige lieden die ons inkomen zienderogen achteruit zien gaan en steeds nuttelozer worden. Niet bepaald het vooruitzicht wat ik in petto had een tijd terug. Het enige wat we kunnen doen is accepteren. Maar doe ik dat met de pretoogjes die ik tot korte tijd geleden had, neen.

Nu is er gelukkig niemand die je daartoe verplicht maar samen depressief zijn is helemaal een en al ellende, dus dan maar zien te genieten van de kleine dingetjes die op onze weg komen.

Hot

Berlijn november 2004

Vanavond na eindelijk weer eens fysiotherapie, waar ik ernstig aan toe was, zat ik naast Rose te kijken naar House, dacht ik dat ik maar weer eens in de foto's zou duiken. Ik kwam bij vakanties terecht, en vervolgens in Berlijn, waar Rose en ik in november 2004 naar toe geweest zijn voor 4 dagen. Als ik zo terugkijk hebben we wel erg veel gezien en gedaan in die vier dagen, terwijl het een krankzinnig grote stad is. Zo waren we in het Sony Center, hier links het dak van dit wearde winkelcentrum. Van hieruit liepen we naar buiten, en waren in  keer op een kerstmarkt met een schans waar je met banden naar beneden kon glijden, en daar zaten we midden tussen grote wolkenkrabbers ineens tussen flink bier en gluhwein drinkende Duitsers en toeristen. Dit is echt een stad van vreemde en bizarre uitersten. Luxe t.o.v. armoe. Pracht t.o.v. erg lelijk. Groot tegenover klein. Wel erg indrukwekkend.  Wat ook gelijk opvalt is de kwaliteit van onze foto's toen. We liepen toen nog met de Minolta 505si, met ouderwetse rolletjes, en waren net gewend aan ons eerste digitale toestel, de Pentax Optio 3.2. Na jarenlang weinig foto's maken, maakten we er toen nog heel spaarzaam foto's mee, en bewaarden die ook nog allemaal. Wat dat betreft hebben we veel bijgeleerd, ook qua opruimen overigens.  Bij het volgende plaatje hoef ik niks te vertellen, want eenieder kent dit eindeloos terugkerende plaatje uit Berlijn. Net als het volgende plaatje. Ik weet nog wel dat we uren en uren in de rij hebben gestaan om de Reichstag in te mogen. Wat een enorme controle. Wat we ook wel vreemd vonden dat je in Berlijn begin November al volop kerstmarkten en versieringen had, maar ja daar kennen ze geen Sint Nikolaas hé? Wel een leuke manier van bomen versieren! De volgende foto is Rose met een geinige hoedenverkoper op een leuke markt in de stromende regen, een geinig doch duur hoofddeksel wat na Berlijn nooit meer gedragen is, en nu heeft ze de haren er ook niet meer voor. Wel een leuke herinnering. Nu ik goed kijk zie ik in die natte spiegel ook mijzelf. Een der dagen zijn we per gele Ubahn  ook naar het oude oostelijke deel gegaan, en liepen daar ook tegen het Anne Frank huis aan. De foto daarna is het plafond van een oude garage in Oost Berlijn. Je kunt wel zien dat dit het beslist niet altijd geweest is. Het in oude staat herstellen gaat ook voortvarend, dus zal over enkele jaren hiervan nog maar weinig te zien zijn. Er zijn daar ook allerlei leuke galeries en restaurantjes, bed en breakfasts, markten, e.d. Rose heeft zich ook nog laten tekenen door een kunstenaar.  De tekening hangt bij ons ook nog aan de muur als leuke herinnering aan een tijd met een heel ander kapsel. Op de laatste dag van ons bezoek hebben we de tram genomen naar een voorstadje waarvan de naam ons beiden ondertussen ontschoten is, maar de keizer had er een buitenhuis, en we hebben daar ongegeneerd taart gegeten, zoals ze alleen daar kunnen maken. Het zijn goede herinneringen, en als we na de verbouwing nog wat geld overhebben dan gaan we vast nog een Weekendje iets dergelijks doen. Maar wat hebben we daar ontzettend veel gelopen. Het was maar goed dat we die lange treinreis terug nog voor de boeg hadden om uit te rusten. 

Blog 142 eerder 14/8/2007