Verhuizing

van

https://fanilyhotrose.blogspot.com

naar

https://elsderoos.blogspot.com

Ik kwam vanmorgen na mijn fysiobehandeling op mijn werk, doe de deur van het slot, en warempel er zit iemand te werken op onze kamer. Bleek dat op het planbord bij de receptie stond dat deze kamer vandaag te gebruiken was als flexkamer. Ik ben dus noodzakelijkerwijze maar naar de kamer ernaast gegaan en ben daar wat zaken gaan doen. Post lezen, nieuwe indeling maken in mijn postvak. Lenie mijn voorganger heeft ook met de mensen met wie zij veel contacten heeft ieder een eigen vak gegeven zodat ze de communicatie gemakkelijk in een postvak kan vinden. Verder heeft ze ook een opbergsysteem van alle gemaakte documenten, zowel word documenten als pdf’s. Ik ga dat rechtstreeks overnemen voorlopig, want het lijkt gemakkelijk te werken, en als ik eenmaal helemaal gewend ben zou ik het allemaal nog kunnen veranderen als ik wil, maar ik denk niet dat ik dat wil.

In dit geval kan ik gemakkelijk profiteren van de jaren ervaring die Lenie hier al mee heeft en het wiel is dus al voor mij uitgevonden.

Verder heeft Rose me gevraagd vanaf vandaag geen stukken meer te plaatsen in https://familyhotrose.blogspot.com maar rechtstreeks op haar blog https://elsderoos.blogspot.com . Ergens vind ik het wel zonde want family hotrose doen we nu al een dikke zeven jaar achter elkaar. Eerst op weblog.nl, ook nog een tijdje op wordpress, en ook al weer een tijd op blogspot.com maar je kunt terug tot het moment van mijn diagnose oktober 2006.

Groetjes

Hot

Toch heb ik ja gezegd. De eerste tijd doe ik het even allebei, zodat de vaste lezers van family hotrose de mogelijkheid hebben om els haar blog op te zoeken, en er blijft vanzelfsprekend een linkje daar naar het verleden.

Toch vond ik het een leuke naam en heb ik goede herinneringen aan het delen van uitjes, etc. etc.

Qua moment om het te doen komt het wel mooi uit nu ik morgen ook nog naar een ander kantoor verhuis.

Weer een ervaring achter me,

Ik kan voor mijn Curriculum Vitae weer een ervaring bijschrijven.

Ik zit ondertussen halverwege bladzijde vijf.

Een bijna onbeschrijflijke belevenis.

De inloop zat vol na het eten tussen de middag. Zowel uit de lijstenmakerij, de houtwerkplaats, de textiel, het IPB, de Horeca, en het kantoor, bijna iedereen was erbij.

Moet je nagaan, ik was er pas sinds eind januari, en het voelde als een warm bad, waar ik nu, te vroeg naar mijn zin uitgekomen ben.

Ik kreeg een toespraakje van Laura, een relaxpakketje uit de Wereldwinkel, een prachtig schrijven van Belinda, wat ik hier ook even neer zal schrijven:

       Lieve Jeroen

       Veilig, betrouwbaar, vriendelijk en nog 

veel meer kortom een  fijn persoon om mee om 

te gaan en om mee samen te werken

       Na een paar maanden bij ons een grote 

steun en toeverlaat  en fijne collega te zijn

       Kwam het bericht dat je ergens anders je 

horizon gaat verbreden.

       Want de toekomst is belangrijk en daar 

moet jij aan denken (terecht) maar we 

zullen je niet snel vergeten.

       Jij hebt een indruk achtergelaten bij een 

ieder van  ons en het was altijd weer fijn 

je binnen te zien komen en om even  fijne 

gesprekken te hebben.

       Maar we weten dat jij als het even kan 

toch wel een bakkie komt doen

       Maar desondanks zullen we je zeker 

missen, maar er is een tijd van komen 

en gaan

       En hier gaar de deur(niet helemaal) 

dicht maar ergens anders is er weer 

een deur opengegaan.

       Jeroen vergeten doen we je niet. 

Bij mij wel wat verdriet, maar voor jou 

misschien wel een mooie toekomst 

in het verschiet

       Bedankt Jeroen voor alles wat je voor 

ons hebt gedaan.

       Belinda

Ik kreeg ook nog een gefiguurzaagd houten boekje met daarin van bijna alle aanwezigen een boodschap en/of een groet. Op de kaft was het MAC uitgezaagd. Heel leuk.

Vervolgens veel knuffels, handen en de nodige tranen. Ik heb alle aanwezigen ook bedankt en gezegd dat ik regelmatig zal komen eten of een bakkie doen. Ik leverde vervolgens mijn sleutel in en ben bepakt en gezakt , met een gevoelige keel van het vele slikken naar huis gegaan. Raar.

Vol goede herinneringen.

Thuisgekomen Rose op de hoogte gebracht en samen even gaan stemmen.

Dat gaf ondanks het feit dat ik niet echt een heldere keus had toch een goed gevoel.

Nu stap ik zo op de scoot om naar de mondhygiëniste te gaan in Rotterdam. Op dat ding is het nu redelijk lekker met deze hitte.

Groetjes, en morgen weer een nieuwe dag op mijn nieuwe werk.

Ik zit nog erg vol met emoties.  Hot

Hoe gaat het verder?

Het is vandaag de 22tigste april alweer. Rose en ik hebben de Paasdagen zo goed en zo kwaad als het kan doorgebracht. We hebben onfatsoenlijk lekker asperges uit Venray gegeten op ouderwets lekkere wijze, en gisteren zijn we er met de scootmobiel op uitgetrokken. Eerst naar het Sterrebos waar Jesse los kon, en wat Rose ook leuk vond om te zien dat als zij gaat zitten Jesse het grootste plezier heeft om voor de scoot uit te lopen, en ik er dan vervolgens achteraan. Ze kijkt dan regelmatig om of ik er kan volgen, en sprint enorm. Daarna zijn we naar de Maasboulevard gegaan. Onderweg fotograferende. Het was een leuke en grote wandeling rit, en het was goed om er uit te zijn. Thuisgekomen heb ik eerst voor koffie gezorgd en toen ik vervolgens wat ging computeren liep de boel vast.

Mijn hoofd partitie, de C, zat helemaal vol. Allerlei zaken gepoogd om te verwijderen, en schoon te maken en uiteindelijk de partitie met 110GB van de E schijf vergroot. En nu helemaal verbluft dat het me gelukt is. Ook heeft Rose op zondag Nero geïnstalleerd en vervolgens de muziekdvd’s met onze complete LP verzameling gekopieerd voor vrienden die as. weekend langskomen. Rose is ook erg blij dat het haar nu eindelijk zelfstandig gelukt is.

Zo hebben we toch een nuttig en aangenaam feestweekeinde gehad.

Het feit dat de benauwdheid bij mij blijft werkt wel zeer beperkend. Ik maak me ook zorgen over het feit dat ik hierdoor minder beweeg en dus ook weer groei. Ik heb me voorgenomen om geen roomboter, geen koekjes, en zoetigheden meer te kopen, en nog minder alcohol te nuttigen. Als ik namelijk blijf eten als ik gewent ben dan groei ik ook en dat moet afgelopen zijn. Ik hoef niet perse veel af te vallen, maar groei is ook zeker niet goed voor me. Kortom mijn gebruiksaanwijzing is bij deze alweer langer geworden. Ook gaan we ons weer concentreren op minder koolhydraten eten. We hebben er alles voor in huis, een stoomoven, de recepten, en nu moeten we het alleen nog gestructureerd invoeren. Helaas zijn we allebei zulke lekkerbekken dat het moeilijk blijft. Consequent zijn is sowieso nog steeds niet sterkste kant.

Soms worstel ik ook nog steeds met die beperkingen, en eigenlijk moet ik die ook niet zo noemen, ik moet juist de mogelijkheden benadrukken die er “nog” wel zijn. Dat is een dagelijks terugkerende worsteling, en daar kan mijn humeur ook nogal door beïnvloed worden. Ik wil namelijk ook geen brombeer worden waar niet mee samen te leven is.

Het werk is hierbij een essentiële factor. Het feit dat ik in ieder geval 4,5 uur per dag uit huis ben en mezelf nuttig kan maken is en blijft heel belangrijk.

Ik heb morgen om 11.00u ook weer een afspraak met mijn bedrijfsarts, en zal hem duidelijk maken hoe het op dit moment gaat. 

Over twee weken heb ik weer een afspraak bij dr. Gerards, mijn behandelaar, reumatoloog in het Vlietlandziekenhuis. Ik ben benieuwd of hij me nu wel serieus neemt anders denk ik er over om toch voor een second opinion te gaan en te kijken hoe een andere arts tegen mijn problemen aan kijkt. Als hij zegt alles hoort er gewoon bij en dien je te accepteren, dan accepteer ik dat niet. Ik wil in ieder geval vervolgonderzoek naar het hoe en waarom van mijn heftige achteruitgang, mijn benauwdheid en mijn sterk teruggelopen uithoudingsvermogen.

Ik was de afgelopen dagen niet in de stemming om te schrijven maar vond dat het nu tijd was voor deze update.

Nu is het weer genoeg. De groeten en tot schrijfs.

Hot

Blogfrustraties

Blogfrustraties

Nadat Hottransport per afgelopen september opnieuw geld van me wilde en daarvoor mijn creditcard gegevens vroeg, vroeg ik hen netjes om het nummer van de rekening waar ik het op storten kon. Vervolgens ontstond er een mailwisseling die er uit bestond dat ze steeds dezelfde vraag stelden en niet reageerden op de reden die ik aangaf om mijn creditcardgegevens nooit meer aan hen te zullen verstrekken i.v.m. fraude hunnerzijds vorig jaar. Sinds die tijd is hottransport.net dus ook niet meer bereikbaar.

Ik ben op Wordpress begonnen met http://www.myntransportblog.wordpress.com maar wat ik ook vroeg ik kreeg ook geen export file met mijn 231 blogs die ik op http://www.hottransport.net al gemaakt had. Helaas was ook op mijn reserveblog op http://www.hottransport.blogspot.com iedere foto weg sinds ze hottransport.net onbereikbaar maakten. Ik heb eventjes flink wat gevloekt want jullie willen niet weten hoeveel werk het is om ze allemaal opnieuw te maken, en ik had op 1 september net 1 miljoen lezers gehad.

Gelukkig had ik wel kopietjes gemaakt in Word van alles wat ik geschreven had, maar daarvan kopieert alleen de text naar mijn nieuwe blog over en dus moet je iedere foto uit mijn archief weer bijvoegen. Nu ben ik bezig met de allerlaatste 8 blogjes en dan is alles weer compleet op zowel blogspot als op wordpress. Ook loopt het aantal lezers alweer naar de honderdduizend in die paar maanden, dus de lezers volgen me op de een of andere manier toch..

Ik ben op de een of andere manier nu ook meer tevreden met de opzet van myntransportblog, want daar ziet het er veel overzichtelijker uit. En ik weet ook gelijk dat ik geen geld meer aan domeinen uitgeef of iets dergelijks. Wel doe ik momenteel een cursus zelf een website bouwen, maar door het herstelwerk aan al die oude blogjes kom ik er nauwelijks toe.

Maar ik verheug me om na het herstellen van al die al geschreven blogjes al wel op het eindelijk weer creëren van nieuwe. Al poog ik bij het herstellen gelijk wel weer nieuwe foto’s die ik gevonden of toegestuurd heb gekregen van lezers te verwerken.

Zo kreeg ik vanmorgen via Google + ook een foto toegestuurd die ik vandaag boven dit blogje plaats van een prachtige oude DAF in dienst van de Nederlands Spoorwegen die op een aanhanger een goederenwagon vervoert. Prachtig.

Ik ga nu na deze pauze op mijn werk weer verder met het reguliere werk. De groeten.

Controleverlies

Gisteren had ik een aangename dag. Het begon zoals gebruikelijk. Daarna hebben Jesse en ik Rose naar de Wereldwinkel gebracht.
Nu zeg ik wel begon als gebruikelijk, maar dat is niet helemaal waar. Rose schreef er al eerder over maar vrijdag kwam er onverwacht een halve emmer water uit een van de ventilatiekanalen in de huiskamer. Rose haar E book lag eronder, maar heeft het gelukkig overleeft. 's Avonds kwam een monteur, en wat bleek dat er condens water is de leiding zat en dat dit er nadat we de ventilatie op stand drie hadden gezet dat eruit geblazen werd. Toen de monteur kwam heeft die de Stork Warmte Terug Win apparaat uitgezet, 'm schoongemaakt, er zat ook veel vuil in wat door de grote schoonmaak van afgelopen maandag los was gekomen in de filters, maar het apparaat was intussen helemaal droog van binnen. Nadat hij het weer had aangesloten en hij weg was bleek dat de ketel niet was aangesprongen en dus zaten we de rest van de avond zonder warmte en de zaterdagmorgen moesten we het doen met een koude douche. Rose heeft tijdens mijn ronde met Jesse Feenstra de installateur gebeld en die zouden z.s.m. een monteur sturen. Omdat ik gezegd had dat ik nog met de hond weg moest zou de monteur van te voren bellen. Nadat ik Rose had weggebracht en Jesse buiten de Bas op me lag te wachten terwijl ik boodschappen deed belde de monteur op. Die was vlakbij. Gezegd dat ik tenminste twintig minuten nodig zou hebben om thuis te komen, en met moeite was ik samen met Jesse om half elf weer thuis. Nog voordat de boodschappen uitgepakt waren stond er een zeer geschikte monteur voor de deur en een drukje op de knop bleek voldoende om zowel de ketel, de WTW unit en de thermostaat weer te laten werken. Hij gaf ook nog wat aanwijzingen en zei dat de monteur gisterenavond iets vergeten was.

Gelukkig deed alles het weer. Vervolgens nadat ik de was in de droger gestopt had i.v.m. de aanhoudende regen, de scootmobiel gepakt en samen met Jesse opnieuw naar Rose toegegaan in de Wereldwinkel, want daar stond koffie op me te wachten. Jesse begint steeds beter te wennen aan lopen naast de scootmobiel en maakt me reuze trots op haar. Ze blaft heel even op het moment dat ik haar aan de stoel vastzet, maar geniet zowel van het rennen als van het rustig naast me lopen op de winkelstraat. Kortom, Jesse werd voorzien van veel liefde en honden snoepjes en vond het heerlijk om Goran weer te zien en ik genoot van twee bakjes koffie alvorens huiswaarts te gaan.

Thuis ben ik begonnen aan deel vier van mijn uitgebreidste blog over DAF, wat nog niet af is maar waarschijnlijk later op de dag geplaatst word.

Maar waar slaat de titel nu op? Het begon gisterenavond al. Ik ben de controle over mijn spieren hopeloos kwijt. Maak allerlei onwillekeurige bewegingen en krijg dit niet onder control. Je weet niet hoe vaak ik een haal maak over het toetsenbord en moet repareren wat ik aan het schrijven ben. Gek word ik er van en daar word ik ook heel gespannen van, want hier kan ik niks aan doen. Het gebeurd gewoon, en ik ga zo een diazepam nemen om te kijken of dat helpt, maar dit is een van de redenen dat ik ben gestopt met werken op mijn afdeling. Het is ook slecht voor mijn zelfvertrouwen en de dr. zei dat het bij het beeld hoort. Welk beeld, dat weet hij dan weer niet. GGGRRrrrr!!

Als dit morgen nog zo is kan ik ook niet aan het werk. Afwachten maar.

Rose vergeleek het met het gevoel van brommen of suis zoals zij dit ervaart. Dat je je hart voelt en ziet en er helemaal door gepreoccupeerd voelt. Ik snap wel wat ze bedoeld, alleen bij mij zijn het een soort schokken. Mijn schouders en sleutelbenen doen er ook zeer van, en het lastig is dat ik me ook erger aan mezelf nu en dat is helemaal tenenkrommend, dus letterlijk en figuurlijk.

Ik hou jullie op de hoogte. Genoeg.

Herstart Family Hotrose

Onzeker ga ik aan de schrijf, hedenmorgen, maandag de 4e november 2013.
Lang geen dagboekblogjes geschreven. Was het een beetje zat, een beetje moe, verviel in herhalingen, wist niet meer wat te schrijven en het werd vaak een klaagzang waaruit soms zelfmeelij sprak, en dat is wel het laatste wat ik wil.
Tegelijkertijd heeft het gedurende de dik zes jaar dat ik nu mijn diagnose poli myositis heb ook heel veel goeds gedaan. Ik kon toch mooi mijn gevoelens van onrecht, machteloosheid, radeloosheid en angst kwijt aan het papier.

Ook is er een dilemma weg gevallen. Had ik vroeger twee facebooks, een voor vrienden en een voor andere contacten, dat kan niet meer. Ik had er zelfs drie. Daarnaast heb ik nu de patiënten/ cliënten van mijn werk sinds de dood van Gerrit Bohré gewoon toegevoegd. Dat is best wel prettig. Ik merk dat ik sinds dat ik dat gedaan heb ook veel steun en warmte uit die richting krijg, en mijn worstelingen zijn uiteindelijk niet zoveel anders dan waar zij mee te kampen hebben, en als ik dingen echt geheim wil houden dan moet ik het gewoon niet opschrijven.
Zeker nu ik door een verdere achteruitgang de direct patiëntencontacten ga verliezen, en dat vind ik na dik 27 jaar het allermoeilijkste, vind ik het contact houden met juist die mensen waar ik in veel gevallen een diepe band mee heb opgebouwd zelfs heel belangrijk. Gaan bij mij de tegenvallers, en moeilijk te verwerken zaken en "slik" momenten gewoon door dat is bij hen idem. Op die manier kunnen we elkaar toch nog wat ondersteunen. Kortom echt een dilemma minder.

Na de feestelijke dag waarbij Rose en ik gisteren vierden dat we 33 jaar geleden gingen samenwonen, had ik een waardeloze nacht. Ik was al wat tobberig over mijn hervatting van werk, maar dan op administratief gebied, dat was vannacht helemaal een ramp. Ook het feit dat vandaag eindelijk onze 16 en een half jaar oude ketel en warmte terugwin systeem word vervangen maakte me ongerust. Het plafond van de katten moest naar beneden, wat alleen ik kan doen omdat het op grote hoogte hangt en je glas nu eenmaal niet zo gemakkelijk door kunt geven, zeker niet als het zo zwaar is als veiligheidsglas. Het ventilatie en luchtverversingssysteem in ons huis word nl. ook vervangen en dus moeten ze overal zijn.

Kortom, om kwart voor zes opgestaan, Rose haar pillen en de mijne uitgezet, mijn haar gekortwiekt, koffie gedronken, gedoucht, water klaargezet omdat dat er af gaat, een rondje met Jesse gelopen, ruzie gehad met Els over stomme kleine dingetjes, en omdat mijn humeur danig is aangetast door alle lichamelijke tegenslag en me een behoorlijk verkort lontje gegeven heeft. Nog een keer koffie gedronken, inmiddels alles weer bijgelegd en ontbeten. Een van de toegangswegen voor de katten afgebroken en het glas naar beneden gehaald. me hierbij te pletter gezweet. De monteurs binnengelaten en die van koffie voorzien.

Knul, bovenop ons glasplafond in de gang.

Alles binnenshuis is wat van slag. Alleen Knul banjert overal naar toe en daar moeten we goed op letten zodat hij niet op zijn gemakkie de lift of het huis van de buren inbanjerd en we hem kwijtraken. Moet er niet aan denken. Het is zo'n ongelooflijk lieve langharige dommerd, maar aangezien het tegelijkertijd een echte mensen kat is die veel liefde en warmte geeft willen we hem niet missen.

Waar lag ik nu zo wakker van en ben ik zo onrustig van. Ja ik denk de werkhervatting, op een vreemde plek en met vreemd werk. Zonder de gebruikelijke collega's en patiënten, de bekende omgeving etc. Kon ik me vorige week nog nauwelijks twee uur concentreren, nu word er van me verwacht dat ik vier uur achter elkaar ga werken en dat ik binnen een maand weer op 36u per week zit. Nou daar moet ik dus nog helemaal niet aan denken. Dat zeg ik nu wel maar dat doe ik natuurlijk wel, met alle hoog perfectionistische wensen, en met het idee dat ik nog steeds de ouderwetse Hot ben met zijn tomeloze energie en enthousiasme. Allemaal erg irreëel natuurlijk, maar wat doe je er aan.

Daar komt nog bij dat ik 325mg Tramadol per dag slik, samen met 3500mg paracetamol, 300 mg ciclosporine, en dan de rest nog niet eens meegerekend, dat dit niet mag inhouden dat ik fouten ga maken. Die druk is uiteindelijk op de afdeling ook teveel geworden. Daar komt nog bij dat archiefwerk voor mij volkomen nieuw is, afgezien dan mijn eigen administratie en het archiveren van onze foto's.

Ik zie dat de tijd voortschrijd. Ik moet zo naar de fysio. Door de giga hoeveelheid water die er valt zie ik af van gebruikmaken van de scootmobiel, en ga ik maar met de bus. Daardoor zal ik wel wat later op GGZ belanden, maar Ala, het is niet anders.

Kortom ik moet gaan afronden. Dit stuk vloog weer als van ouds uit mijn vingers, dus misschien had Philippe gisteren wel gelijk toe hij zei dat hij mijn schrijfwerk mistte.

Ik ga aan de slag iedereen een fijne dag toewensende. Morgen verslag. Gegroet.

Djembé Spelen

Na jaren van dromen, denken, dansen, in trance raken en genieten van Afrikaanse Drum muziek, en vele zaken, en verplichtingen waardoor het er steeds niet van kwam is het afgelopen avond eindelijk zover gekomen dat ik mijn eerste les Djembé spelen heb gehad, en nog wel van de erg inspirerende Kofi Ayivor. Vanavond bleek dat hij een van de oprichters is van OSIBISA, een fantastische groep uit de jaren zeventig, waar Rose en ik veel oude langspeelplaten van in ons bezit hebben. De eerste les was al erg leuk, en mijn vingers die nu zonder de gebruikelijke ringen het toetsenbord weer beroeren zijn nog aan het bekomen van de eerste 2 uur djembé spelen. Het is een leuk klein groepje mensen van allerlei leeftijden en ik vond het geweldig. De klanken uit mijn nog nieuwe djembé door mijn eigen lijf te voelen en te horen. Op mijn werk heb ik eindelijk ook voor elkaar dat ik vrijwel iedere vrijdagavond naar les kan, en ik heb het idee dat ik mogelijkerwijs eindelijk een manier gevonden heb om tijd voor mezelf te nemen en tegelijkertijd nog het een en ander aan gezonde agressie kwijt te raken. Ik ben nu op mijn werk en zit met een tevreden gevoel en op een lekkere manier, ontspannen ademhalend, terug te kijken op een heerlijke en drukke dag. Rose ligt thuis lekker te slapen, en houd het bed warm totdat ik daar morgenochtend zelf weer aan toe ben. Het is tot nog toe een rustige nacht en mijn collega en ik zijn vast van plan om dat zo te houden. 

Grote Tommie

Gisterenavond bereikte ons het trieste nieuws dat Tommie, een van de grootste en liefste honden van het Sterrebos, net iets jonger dan Jesse, een prachtige Braziliaans Fila Brazilero, als ik me niet vergis, na een lange en pijnlijke reeks ontstekingen naar de Hondenhemel vertrokken is.

Tom(mie) & razende roeland Jesse aan het spelen

Vroeger kwamen we elkaar dagelijks tegen en het laatste jaar alleen op zondagen, maar we waren met zijn drieën deel van zijn roedel. Ik kan me nog herinneren dat Rose een keertje viel en Tommie gelijk aanstalten maakten om haar te beschermen door over haar heen te gaan staan als bescherming. Het was een kanjer van een hond en als we het bos verlieten accepteerde hij ook met een versnelde tred een paar stukjes long. Ook Jesse en Tom hebben gespeeld, al was Jesse al gauw een tikje te druk voor Tom die met zijn grote lijf niet zo snel was.
We zullen hem missen, en wensen zijn baasjes heel veel sterkte bij het gemis.

Verdriet

AL 10 Jaar

 

Mijn broer overleed 2002-09-30.

Er zat flink leeftijdsverschil tussen ons.

Hij was toen net zo oud als ik nu.

Er was o.a. door dat leeftijdsverschil weinig waarin we op elkaar leken.

Toch leek ons gezin lange tijd hecht.

Dat bleek pure schijn.

 

Er kwam op dierendag 10 jaar geleden definitief een einde aan een gezin bestaande uit 2 ouders, 3 broers en een zus.

Mijn ouders verloren die dag twee zoons met hun gezinnen, en mijn zus en ik verloren 2 broers met hun gezinnen.

Soms kan ik het nog nauwelijks geloven.

Ik ben lange tijd naïef geweest, en zag het niet eens aankomen.

 

Ik wist wel dat we op feestdagen en gedurende telefoontjes en etentjes hypocriet deden of alles goed was, maar dat mijn ouders, mijn zus + gezin en ik + gezin zo slecht waren dat we volledig werden afgestoten, is me nog steeds een raadsel.

Het was pijnlijk, en bij momenten nog steeds, vooral als tijdens hypocriet herstelde contacten met de nog levende broer soms wantrouwen of minachting wederom de overhand nemen.

Ik doe er t.o.v. hem ook nauwelijks meer moeite voor, voor zijn kinderen ligt dat m.i. toch weer anders. Daar sta ik nog steeds open voor.

 

De worsteling die dat mijn zus en mij oplevert kunnen we gelukkig bij tijd en wijle wel delen, en daar ben ik dan toch wel erg blij mee. Ook met Rose kan ik er vrij en openlijk over praten, ook omdat bij haar gezin ook niet alles over "rozen", verliep en zij ook ervaring heeft met verlies

 

Qua verliezen(dood) zijn we wel erg "ervaren" geworden.

 

Pa de R, Erwin, Jan, Joop, Ma de R, Ma H en Pa H, Trude en dan heb ik het alleen nog maar over heel dichtbij. Het rare is soms dat zelfs zonder de dood verlies hard kan aankomen.

Op weg terug

De tweede werkdag deze week. Het gaat goed. Nog drie te gaan. Sinds afgelopen vrijdag 100% beter gemeld. Ook dat voelt goed. Heb het idee weer behoorlijk stabiel aan het worden te zijn. Donderdag helaas even de gebruikelijke lastige dag, maar dan vrijdag weer vol goede moed vooruit.

Het gaat me redelijk goed af. Het was een lastige middag. Iemand die ik erg graag zou hebben binnengehouden bleek niet binnen te houden, maar aangezien ik alles geprobeerd heb kan ik mezelf niets kwalijk nemen ook. Ik baal er wel van dat dit twee uur inspanning gekost heeft, maar uiteindelijk hebben we hier geen gesloten deuren.

Het terugzijn op de werkvloer geeft een bevredigend gevoel. Nu ik weer volle dagen draai kom ik er ook veel meer echt in. Heb meer gesprekken, ben bezig met verpleegplannen en persoonlijke begeleider taken. Allemaal van die zaken waar je niet of nauwelijks aan toe komt als je maar half aanwezig bent.

Het naar het werk gaan voelt ook weer beter als je alles aan kan. Hoe, wat zeg ik nu? Alles aankunnen!! Ja, dat is nog maar de vraag, maar het is wel de goede instelling. Ik ga weer verder met het werk. Dit tot hier en niet verder. De groeten. 

Nieuwe dag nieuwe kansen

Na een dag met allerlei tegenslagen gisteren, er vandaag weer stevig tegenaan.
Gisteren vrijwel de gehele dag bezig geweest met de internetverbinding. Eerst dachten we afgetapt te worden van onze linksys draadloze verbinding, maar dat bleek uiteindelijk gisterenavond om 22.00u toch niet het geval.
Een tijd met de kabel verbonden geweest, en toen bleek inderdaad dat we dat linksys WAP geval al sinds 2007 in huis hebben en dat de garantie al lang verlopen is, en dat we dat ding ook nog eens nooit geregistreerd hadden.
Tot en met de telefoonnummers om technische ondersteuning te krijgen waren veranderd, en uiteindelijk heb ik het apparaat gereset, een nieuwe naam en wachtwoord gegeven en opnieuw ingesteld, maar wat een frustrerende business.

Vanmorgen schrok ik wederom even, want ik had niet direct verbinding, maar dat bleek een simpel knopje. Kortom dit beloofd een wat normalere dag te worden. Ik ben vanmorgen ook gewoon gaan zwemmen en dat voel ik nu tevens behoorlijk. Ook poogde ik gisteren een goeie manier te vinden om de bijna terrabite aan muziek die we afgelopen WE hebben gekregen fatsoenlijk en zo gemakkelijk mogelijk op DVD schijfjes te branden.

Dat is ook nog niet gelukt. Ik wilde eerst het systeem van I Tunes gebruiken omdat dat het gebruikers vriendelijkst is, maar dan moet je de muziek op de computer hebben. Ook Media player is lastiger dan verwacht. Het zijn allemaal van die karweitjes die gemakkelijk klinken maar een heleboel tijd vergen om uit te zoeken. Als iemand die dit leest goeie ideeën heeft hoor ik die graag.

Ik had ook een mailtje van mijn baas, dat ze verwacht dat ik na het weekend weer 100% ga werken. Ik ga eerst de komende drie dagen eens proberen en zie daarna wel verder. Ik weet wel dat ze de druk in tegenstelling tot de afspraken weer aan het opvoeren is. Ik zet al meer dan genoeg druk op mezelf, en dus heeft ze nog steeds niet begrepen wat de bedrijfsarts haar uiterst duidelijk heeft uit proberen te leggen.

Maar ik ga me daar nu nog niet druk over maken.

Ik ga nu eerst maar eens slapen en daarna een dag ontspannen. Voor nu gegroet.

Wederom goed doorstaan

Een altijd moeilijke herdenkingsdag zijn we weer goed doorgekomen. Zowel het werk, als het samenzijn, en het op deze dag toch extra denken aan Erwin hebben we weer gehad. Dit jaar was er ook de vraag of we de grafrechten nog even wilden verlengen. Ja, wat doe je met zo'n vraag? Persoonlijk zit hij in mijn hart en zowel Rose als ik komen er nauwelijks, maar het is een ander verhaal voor zijn broer Merlijn en vooral zijn kinderen. Ook zijn vader en een aantal andere familieleden schijnen er nog met enkele regelmaat te komen. Kortom we hebben het voor 10 jaar verlengd en dat is een goede reden om de eerste de beste keer dat we in de buurt van Moskwa komen ook weer eens even te gaan kijken hoe het er bij ligt.

Ik had natuurlijk afleiding tijdens mijn werk, wat nog steeds lastig verloopt omdat ik zo kortademig ben. Wat ik ook nog steeds lastig vind is het feit dat ik niet als extra aanwezig ben maar als volledig mee moet draaien. Ga ik dan tegen 20.00/20.30u naar huis ga, dan staat mijn collega de rest van de tijd alleen. Dat gebeurd mij ook regelmatig, maar het is toch een zware dobber om twintig patiënten in je eentje te (bege)leiden en te structureren. Ik denk niet dat dit is wat de bedrijfsarts in zijn hoofd had toen hij het had over halve dagen werken.

Ik ben intussen wel weer helemaal van de Diazepam afgebouwd die ik nodig had tegen de trillingen veroorzaakt door de Neoral.

Ik heb nog geen uitslag van de huisarts, wel van het bloed, maar niet van de Röntgenfoto, waarop hij wil bepalen wat ik nog als hulpmiddel mag gaan gebruiken voor mijn kortademigheid. Kijken of er vandaag wat daar vandaan komt.
Ik ben zojuist ook een uurtje wezen zwemmen. Heerlijk is dat in het water, en dan voel ik nauwelijks dat mijn spieren qua kracht afnemen. Daarna echter wel. Rose zette zojuist een lekker bakkie koffie voor me neer en daarna ga ik even bijpitten om vanmiddag weer te kunnen werken.

Voor de rest is er niet veel nieuws. Het is warm en benauwd, maar dat is het voor iedereen. Gisterenavond kregen we via facebook enkele mooie en toepasselijke woorden naar ons toe van Lizzie Ann, die we als vriendin van een van de kinderen van Sheila op hun bruiloft in Engeland hebben leren kennen. Ik ga ze even met jullie delen.

I carry the things that remind me of you
In loving memory of
The one that was so true
Your were as kind as you could be
And even though you're gone
You still mean the world to me

We waren er beiden even stil van, en hadden nog even een waardevolle communicatie met Lizzie Ann.

Nu genoeg, ik ga slapen, gegroet.