22 maart 2013

Zo, toch weer eens even tijd voor een stukje. Ik zag vanmiddag oud collega F, en die zei dat ze mijn stukjes mistte.
Dus, hier ben ik weer. Gelukkig even mijn laatste dienstje voor een heel WE vrij. Ik ben er enorm aan toe. Ik heb erg veel gewerkt en ik heb het qua energie helemaal gehad. Ik ga dan ook naast het afscheid van oud collega C.K. morgen helemaal niets doen. Ik vind het nog steeds zo raar om te bedenken dat ik morgen definitief afscheid ga nemen van een leeftijdsgenoot met wie ik samen in de Ondernemings Raad kwam. Ik heb veel met haar heen en weer gereist naar Delft en vice versa en we hebben samen veel onderwijs genoten, gepraat, gedronken, ervaringen uitgewisseld en elkaar zo nu en dan wanneer het nodig was gesteund. Ze zat zo gruwelijk vol energie en levenslust en kon zich helemaal opzwepen en laten gaan in de zaken waar ze enthousisat van werd. Mede door haar ging ik met familieparticipatie op onze eigen Detox afdeling aan de slag en nam haar vaak als voorbeeld. Soms zelfs een beetje jalours op het gemak waarmee zij bijvoorbeeld een congres bij elkaar praatte en presenteerde. Fantastisch. Ze ondersteunde me ook toe ik ziek werd en mede door de medicijnen de concentratie verloor om de Ondernemings Raad nog langer te kunnen volgen. Ik heb me toen uiteindelijk niet meer verkiesbaar gesteld en zij ging ondanks verliezen, tegenslagen en moeilijke periodes, eigen ziektemomenten onvermoeibaar door. Ze gaf me soms de moet door te zeggen je laat je niet kisten hé!! en zie nu, nu is haar leven sinds afgelopen zaterdagmorgen vroeg plotsklaps over.
Het viel me zwaar deze week om gewoon door te gaan, te blijven werken, en ook voor haar partner en dochter zal het een ongelooflijk verlies zijn, evenals voor de collega's van Detox Delft, de collega's van de OR. Tja het leven heeft soms niets eerlijks.

Ik heb vanavond op verzoek van de Klacht en Bezwarencommissie mijn klacht nog eens schriftelijk ingediend, nu voorzien van een aantal gegevens die ze nog nodig hadden en van mijn handtekening.

Ik merk nu dat ook dat geval met die idiote waarschuwing me de afgelopen tijd ontzettend veel energie gekost heeft en bepaald niet in de kouwe kleren is gaan zitten. Het is wel prettig als er nu een aantal buitenstaanders als bemiddelaar onafhankelijk naar gaan kijken en hun oordeel zal ik ook aanvaarden. Het feit dat ik me niet laat slachtofferen omdat iemand mijn verhaal niet wil horen geeft al een soort van vrede.

Ik merk toch dat schrijven, van me af schrijven lang een goede gewoonte is geweest die ik misschien maar weer gewoon moet oppakken. Ik zie wel.

Wat ook ontzettend leuk was om vanmiddag even mijn gemistte oud collega te zien en uitgebreid bij te praten. Ook zij zit vol ontwikkelingen en weer midden in een ontwikkelingsproces. Was tof. Voor nu ga ik afronden. Gegroet.

Gewoon

Een heerlijke zondag, om te genieten, en om te vieren dat het dusdanig goed gaat dat ik vanaf morgen weer hele dagen ga werken. Dat laatste zal wel even wennen zijn. En aan drukte ben ik, zijn we beiden al weer aardig gewoon. Afgelopen vrijdag had ik een studiedag met de Commissie Algemene Zaken van de OR. De ochtend kregen we op het gebied van financiën n van een specialist op dit gebied veel nieuws en inzicht, en gedurende de middag zijn we minutieus bezig geweest met het opleidingsbeleid, persoonlijke ontwikkelingsplannen en levensfasebeleid. Vooral dat laatste onderwerp hebben we als OR al lang in ons vizier, maar nu is er eindelijk een stuk geschreven waar heel veel in is verwerkt van de ideeën waarmee de OR is aangekomen. Het klinkt misschien als een saai onderwerp maar vooral omdat de werkvloer behoorlijk vergrijst, en er een flink personeelstekort is, en dreigt, is het des te noodzakelijker om zuinig om te gaan met mensen op de werkvloer.

Vrijdagavond ben ik voor het eerst in drie weken weer gaan djembé spelen en ondanks dat ik erg moe was, ging dat heerlijk en leverde dat meer energie op dan het koste. De zaterdag hebben Rose en ik veelal besteed aan voorbereidingen voor een etentje 's avonds met Juliëtte en Kitty, en dat werd een hele gezellige, smaakvolle middag en avond, waar we vandaag nog heerlijk aan het nagenieten zijn. Kortom vandaag hebben we het wat eten betreft erg gemakkelijk. We hadden ook nog het nodige opgenomen op de video en hebben dat gecombineerd.

Blog 109 eerder op 1-4-2007

Evaluatiedag met Raad van Bestuur en staf

Afgelopen donderdag had ik een vergaderdag. Er was een evaluatiedag gepland onder leiding van 2 duur ingehuurde lieden, die voor het vertrek van de huidige voorzitster van de RvB, die bij een ander ziekenhuis in A'dam verder gaat met besturen, en een nieuw lid van de RvB, de staf en de Ondernemingsraad. Wij van de OR hadden ons middels een studiedag al voorbereid op deze dag en een aantal basisafspraken in ons hoofd voor de tijd die we tegemoet gaan als ziekenhuis zonder voorzitter van de RvB, en de eventuele "tussenpaus", dit om allerlei nieuwe reorganisatieveranderingen, en of vernieuwingen, of zgn. frisse ideeën die nieuwe leidinggevenden om zichzelf te bewijzen meestal met zich meebrengen, te voorkomen. De dag werd helder geleid, we begonnen de ochtend met een klaag en jubelmuur, en daarna kwamen we tot een analyse van de zaken die goed en welke slecht geregeld zijn. Duidelijk werd vooral geconstateerd door de laatst binnengekomenen in onze organisatie dat er een bepaald wantrouwen heerst, een soort vijandigheid, tussen de OR en de RvB. Persoonlijk noem ik dit een heel gezond soort achterdocht, en vervolgens werd een behoorlijk deel van de dag besteed aan uitleg van de diverse partijen, die eigenlijk natuurlijk gemeenschappelijk als Wij voor de organisatie als voor de werknemers, de mensen op de werkvloer, zouden moeten samenwerken met elkaar, hoe het tot deze werkverhoudingen was gekomen. Heel helder kwam iedereen die dit wilde, soms gepaard gaande met hoog oplopende emoties, aan bod om zijn eigen gal te spuien, of de loftrompet te laten horen over welke afspraken er door diversen zijn gemaakt en vervolgens niet/wel nagekomen zijn. Het een zeggen en het ander doen, dus elkaar niet meer op elkaars blauwe ogen kunnen vertrouwen. Het was wat dat betreft echt een goede dag waarop een ieder zijn ei kwijt kon en echt verhelderend werkte voor iedereen. De nieuwe mensen leken in ieder geval ook wel te begrijpen waarvoor het noodzakelijk was om tot goede afspraken ter instandhouding van het goede, en om tot verbetering in de toekomst te komen. Een van de ingehuurde lieden had op aanvraag de gehele dag de gemaakte afspraken via een laptop op de muur geprojecteerd, en aan het besluit van de vergadering werd er een minioverlegvergadering uitgeroepen waarin tot heldere vertrouwenwekkende en hoopvolle afspraken is gekomen. Het was achteraf terugkijkende een heel erg intensieve dag waarin we op een respectvolle manier tot iets goeds gekomen zijn. Na afkomst sloten we af met een aantal lekkere hapjes en een drankje, maar gezien de vermoeidheid hield niemand dit lang vol. De toekomst zal leren of we er wat aan gehad zullen hebben of niet.

Blog 99 eerder op 3-3-2007

Regeldag

Ik ben blij dat het vandaag een druilerige dag is.  Hot doet vandaag een dappere poging om bij de OR vergadering te zijn en ik lees de Wereldwinkel stukken door want vanavond is er een bestuursvergadering van de winkel bij Marga onze voorzitster. Daarnaast voer ik onze roosters in van de komende maand. Een aardige klus dus. Vanmorgen is Jesse onze onovertroffen viervoeter weer sinds een week los in het bos waar zij ook met een aantal bekende hondenvrienden aan het spelen raakte. Altijd leuk om te volgen en te kijken. Zij heeft de hele afgelopen week continue aan de lijn vast gezeten, dit is op gang gezet door haar puberaal gedrag waar wij genoeg van kregen en er een einde aan gebreid werd. Ik wist niet dat honden zo'n heftige pubertijd meemaken. Het zal voor haar ook wel wennen zijn. Ze wordt dus een echte hond. Ik heb net Hot gebeld want hij blijft langer weg dan ik had verwacht. De vergadering is net afgelopen en Hot is nu richting naar huis. Altijd leuk!

Blog 96 eerder 27-2-2007

Spanning

Het stuk van Rose vandaag geeft spanning weer, en die voel ik constant. Gisteren had ik een studiedag van de Ondernemingsraad, en ook deze dag was weer razend interessant. We proberen een strategie te bepalen voor de komende tijd, en te voorkomen dat er in de periode dat we onverwachts zonder voorzitster van de Raad van Bestuur er niet weer nieuwe spanning verhogende, en verder bezuinigende maatregelen genomen worden door een eventuele tussenpaus en hoe om te gaan met een periode zonder voorzitster van de R v B, want deze heeft een betere positie gevonden dichter bij huis en ongetwijfeld met een nog grotere bezoldiging. Ik had van te voren aangegeven dat wanneer ik het niet meer zou trekken ik naar huis zou gaan, maar de dag was zo intensief en leerzaam dat ik toch pas na 16.00u huiswaarts keerde per trein. Een collega merkte nog op dat ik zo kortademig was, maar dat was puur de spierpijn en de moeheid. Thuis gekomen heb ik mijn djembé  avond afgebeld, want ik was total los. Het nadeel daarvan was wel weer dat ik ook de spanning die ik hiermee normaliter hierdoor weg kan drummen ook niet had, en dat is vandaag goed te merken. Vervolgens werd ik boos op Rose, en kan dan knap onredelijk zijn, en dan zit je ook nog met een schuldig gevoel. Zo verliep de dag van vandaag ook. De verplichtingen daar komen we dan nog net wel uit, maar toen wilden we ook nog een probleem met de voorlopige teruggave van de belastingen oplossen, en de aangifte over 2006 de deur uit doen, en dan is het gelijk weer onenigheid, ongeduldigheid, slecht dingen kunnen vinden, de neiging hebben alles over te nemen, terwijl Rose en ik juist aan het proberen zijn dit soort zaken meer samen te doen en dan moet ook Jesse nog uit, wat normaliter een vreugd is, maar zelfs onze Griekse viervoeter voelt spanning als de beste aan en kan er net als Rose en ik eigenlijk helemaal niet tegen, en gaat dan nog een portie extra klieren. Bij terugkomst van het uitje moesten we nog beginnen aan de aangifte, maar dat kan uiteindelijk morgen ook nog. Toch heb ik wegens de spanning en de daarbij behorende spierpijn(spanning) maar weer een spierverslapper genomen, en die begint nu een beetje te werken. Het lijkt of ik gevangen zit in een kringloop van opnieuw willen starten, maar als ik dan gestart ben direct terug moet schakelen, en dat komt me toch zo de strot uit. Maar zelfs de wens van Rose om maar snel de nacht te laten komen heb ik niet want dan is de kans dat ik ga liggen tobben, en het zuur krijg, en angstig ben om morgen weer zo'n klote dag tegemoet te gaan groot. En dan vind Rose dat ik moet ophouden met zeuren, en daar heeft ze nog gelijk in ook.

Blog 89 eerder 17-2-2007

BHV en OR

Het is nu 17.00u en ik ben eindelijk weer thuis, maar met een tevreden gevoel. Vanmorgen naar de herhalingsdag van de Bedrijfs Hulp Verlening geweest, en een heleboel kennis die je eigenlijk maar weinig nodig hebt of gebruikt is weer helder geworden. Vooral de veranderingen op het gebied van de reanimatie, waarin Nederland nu eindelijk de rest van Europa gevolgd heeft zijn zeer waardevol. Dit is een onderwerp waar ik hier niet veel verder over zal uitweiden, want dat is teveel gevraagd, zowel van mij als van de lezers. wel kan iedereen die iets over deze veranderingen wil weten terecht op www.ehbo.nl Hier kun je op klikken en dan ga je richting publiek, en naar reanimatie. Daar zie je dan de grootste veranderingen op dit gebied. Na dit geherhaal van stabiele zijligging en meer praktische oefeningen was ik volledig afgebrand, en besloot richting station te lopen en door te gaan richting OR. Daar wachtte me een redelijk interessante vergadering, al gingen diverse agendapunten niet door door waarschijnlijk het weer. Het leverde me in ieder geval minder frustraties op dan vorige week. Ik zou nu direct kunnen slapen maar verheug me teveel op mijn sessie bij mijn fysiotherapeut om dat te gaan doen. Verder heb ik gisterenavond laat nog even een kort mailtje geschreven naar een oude vlam van me toen ik nog met mijn ouders woonden in Venray, ergens in de zeventiger jaren( ik heb haar zelfs ooit in Lourdes tijdens een vakantie ten huwelijk gevraagd). Het meisje van toen, Sandra, is sinds het overlijden van mijn ouders verleden jaar weer in beeld, en het is heel leuk om te kunnen communiceren over onze eigen levens die allebei een heel andere kant op zijn gegaan. Zij heeft ook een gezin met volwassen kinderen, heeft heel toevallig ook het ondernemings Raad lidmaatschap opgepakt, en zo is er bijna dertig jaar nadat we elkaar uit het oog verloren nog volop leuks met elkaar te bespreken.

Blog 81 eerder 6-2-2007

OR en Djembé

Gisteren was ik weer een vergadertijger. Tijdens een wandeling met Jesse en Rose, op het station afgezet, en afgereisd naar een conferentiecentrum, waar de Ondernemingsraad van het ziekenhuis waar ik werk een van zijn studiedagen had. Helaas was dit de laatste keer op locatie, want in het kader van de bezuinigingen moeten we voortaan onze studiedagen op de eigen locatie in het ziekenhuis houden. De sjeu van locaties als bijvoorbeeld Atlantic (Kijkduin) en Avifauna (Alphen a d Rijn) gaat er zo wel een beetje vanaf. We waren in een eerdere bezuinigingsronde al terecht gekomen op deze goedkopere locatie, maar deze blijkt nu ook te luxe. Helaas, het is niet anders.

De inhoud van de dag was leerzaam, en was wederom onder de bezielende leiding van Peter, die de meest taaie onderwerpen toch op een dusdanige wijze naar voren weet te brengen dat je er niet bij in slaap valt. We hebben het o.a. gehad over :

• Hoe je beleidswijzigingen kunt tackelen die ad hoc genomen worden, niet dus, daar loop je achteraan.
• Verder hebben we gesproken over gebruikersonvriendelijke registratiesystemen, die de spaarzame tijd die je hebt voor je patiënten nog verder beperken, en die je zonder dat ze eerst getoetst zijn zomaar door de spreekwoordelijke strot geduwd worden.
• Wijzigingen in de regelgeving met betrekking tot de WW en het ontslagrecht, en
• Flexibilisering.

Het was een goede dag, maar na afloop kan je mij min of meer opvegen, en na de door Rose heerlijk gemaakte rodekoolstampot moest ik snel mijn Djembé inpakken en op naar les.  Kofi Ayivor en de mede lesgenoten waren er al, en ik wilde eerst even kwijt dat ik nog steeds zere handen had van vorige week vrijdag. Ik kreeg vervolgens instructie om dit een beetje te ondervangen en inderdaad, nu na afloop heb ik veel minder last, en in tegenstelling tot vorige week kunnen nu mijn ringen al weer om mijn vingers.

De moeheid van de afgelopen dag vervloog en de ritme's voel je heerlijk door je lichaam. Ik heb echt een goede bezigheid voor mijzelf gevonden lijkt het, en de sfeer door Kofi meegebracht is ook fantastisch. De volgende afbeelding is van een CD die door Kofi op de markt gebracht is. Kortom een vermoeiende maar uiterst bevredigende dag.

Blog 30 eerder 9-12-2006