Een hoofd vol dubbele gevoelens en muizenissen.

NIEUWE STRUCTUUR

Het is zaterdagmorgen. Ik heb Rose naar de Wereldwinkel gebracht met Jesse, ben boodschappen gaan doen, ben op de terugweg bij Rose en haar collega Goran langs geweest en heb daar even lekker koffie gedronken. Het gebruikelijke ritueel.
Ik was voor het eerst weer buiten want ik ben aan het bijkomen van een heftige griep. Ondanks de griepprik die ik standaard neem sinds mijn weerstand zo is aangetast.
Je zou denken dat het langzamerhand wat rustiger word in mijn hoofd nu ik ander en minder werk heb, maar het tegendeel is het geval.
De structuur die Rose en ik hadden de afgelopen jaren sinds werkhervatting was een hele vaste. Vroeg opstaan, rondje hond, douchen ontbijt, boodschappen, fysio, zwemmen, en vrij veel samen tot 12.00u, dan naar bed tot 13.30, en werken tot 23.00u. Slapen.
Nu nog vroeger eruit. Fysio moet voor werk, werken, maar niet het werk wat ik al die jaren met zoveel plezier deed, maar administratief werk. Geen gesprekken, geen contacten, alleen concentreren op juiste cijfers en gegevens invoeren op juiste plaats in juiste systeem. Nu kom ik rond 14.00u thuis, ben doodmoe en ga slapen.
Waar ik absoluut wel aan wennen kan is de weekenden en de avonden vrij. Meestentijds hartstikke gezellig met Rose, wat computeren, wat tv, wat meer muziek, heerlijk.
Toch heb ik thuis maar minimaal energie, en wil veel, maar dat kan door dichtvallende ogen, pijn, en weet ik veel, toch niet. Gevoel oude man te zijn. Is er een kwaaltje opgelost, nu krijg ik weer een MRI van mijn knie. Meer dan een half uur lopen met Jesse is onmogelijk, al is ze zielsgelukkig met de scootermobiel waarnaast ze heerlijk rennen kan, en waar ik gelukkig na wat heftige avonturen ook weer op durf.
Na het advies van mijn behandelaar en mijn huisarts bleek het ROG plus wat de WMO uitvoert voor de gemeente een scootermobiel als pure luxe te zien. Toch ben ik na in het begin heel aarzelend en terughoudend te zijn geweest erg blij dat ik zo'n duur ding heb aangeschaft. Anders is buitenkomen helemaal een crime. Toch is het ook niet goed voor mijn zelfbeeld.
Verder mis ik mijn werk. Ik mis het contact met patiënten, en ik mis het doen waar ik zo goed in was. Het is een feit dat nu ik geen acht uur meer aankan ze op de afdeling natuurlijk niks meer aan me hebben, maar dat ik ook op de poli niet kan worden ingezet om die een stuk bereikbaarder te maken en waar ik bijvoorbeeld vragenlijsten en gesprekken met patiënten zou kunnen voeren gedurende vier dagdelen per week vind ik onbegrijpelijk en oh zo jammer.
Moet ik nu de komende 13-14 jaar achterstallige registraties gaan invoeren? 
Allemaal dingen waar mijn hoofd mee vol zit.
Natuurlijk kunnen Rose en ik wel wennen aan een nieuwe structuur in ons leven maar het zou mooi zijn als het ook nog het gevoel van zinnig en of prettig werk zou zijn. Dan kom ik ook mogelijk iets tevredener thuis.
Ik kan me nu thuis nog maar moeilijk ontspannen.

Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan.

Ik hou jullie op de hoogte.

Lastig Dilemma. Wat is wijsheid? Meedenkers zijn welkom!

Lieve lezers,
zoals jullie wel gelezen hebben is mijn leven en het leven van mijn lief(Rose) compleet op zijn kop gezet.
Doordat mijn lijf er twee maanden geleden fysiek zei, doe het zelf maar zat er niks anders op dan me ziek te melden. Nu zit ik veel meer, ben uit de patiëntenzorg, en i.p.v. mijn eigen gedrevenheid remmen, zitten er nu twee mensen achter me aan die me opjagen. Ik heb het nu volgende en al eerder gepubliceerde stuk 4 dagen geleden in de nacht geschreven, en ben na meermaals lezen er wel achter dat het zo is als ik geschreven heb. Kan ik dit echter gebruiken bij mijn evaluatie as. woensdag met de bedrijfsarts en mijn leidinggevende of niet? En wat dan? Ik ben er onrustig van.

Lees a.u.b. mee en spui je/jullie gedachtegang:

klem-zitten-tussen-beperkingen en mogelijkheden en eisen

I.M. Erwin 1977-1982

Zomerdag '82.

De zon scheen toen mijn zoontje stierf

hij was slechts vijf

en liet me alleen.

Een verloren, kostbare edelsteen

gevat in een zetting van alledaagsheid.

Ik voel me geamputeerd.

Zal ik hem ooit weerzien?

De zon scheen toen mijn zoontje stierf.                     Rose 6-9-1983

   

Handjes

Twee handjes hield ik vast,

de ene wat groter dan de ander.

't Kleine handje ging

't Grote bleef bij mij?

Wat kun je zo'n klein handje,

toch zó missen.                                                        Rose begin 1983

 

Blog 135 eerder in groot verdriet op 30-7-2007

WELKOM

Welkom op het web-log van de family Hotrose. De family Hotrose is een veelzijdige, en nieuwsgierige familie die bestaat uit Hot, fulltime begeleider/sociotherapeut in een psychiatrisch ziekenhuis en verschillende dagdelen per maand werkend als vrijwilliger bij de Wereldwinkel, daar verantwoordelijk voor de PR, de Nieuwsbrief en het voorzitterschap, met veel hobby's waarvan stripboeken, fotografie, computeren en djembé spelen de belangrijkste zijn, dan Rose, fulltime kunstenaar artiest, bestuurder en vrijwilliger bij de Wereldwinkel en de etalage daar, met hobby's lezen, muziek, fotografie, spelletjes en computeren. Samen doen ze de werkzaamheden in huis, wandelen met Jesse, onze Griekse staander hond, en zijn in dienst van Ziggy, Wijfie en Loekie onze katten. Ons log zal gaan over het wel en wee van de family, maar ook over actualiteiten en andere interessante zaken die we tegenkomen. We zitten in een leerfase en horen graag reacties. Beleef het met ons mee, en schrijf wat je denkt. Welkom

Blog 38 eerder 16-12-2006

Verdriet

AL 10 Jaar

 

Mijn broer overleed 2002-09-30.

Er zat flink leeftijdsverschil tussen ons.

Hij was toen net zo oud als ik nu.

Er was o.a. door dat leeftijdsverschil weinig waarin we op elkaar leken.

Toch leek ons gezin lange tijd hecht.

Dat bleek pure schijn.

 

Er kwam op dierendag 10 jaar geleden definitief een einde aan een gezin bestaande uit 2 ouders, 3 broers en een zus.

Mijn ouders verloren die dag twee zoons met hun gezinnen, en mijn zus en ik verloren 2 broers met hun gezinnen.

Soms kan ik het nog nauwelijks geloven.

Ik ben lange tijd naïef geweest, en zag het niet eens aankomen.

 

Ik wist wel dat we op feestdagen en gedurende telefoontjes en etentjes hypocriet deden of alles goed was, maar dat mijn ouders, mijn zus + gezin en ik + gezin zo slecht waren dat we volledig werden afgestoten, is me nog steeds een raadsel.

Het was pijnlijk, en bij momenten nog steeds, vooral als tijdens hypocriet herstelde contacten met de nog levende broer soms wantrouwen of minachting wederom de overhand nemen.

Ik doe er t.o.v. hem ook nauwelijks meer moeite voor, voor zijn kinderen ligt dat m.i. toch weer anders. Daar sta ik nog steeds open voor.

 

De worsteling die dat mijn zus en mij oplevert kunnen we gelukkig bij tijd en wijle wel delen, en daar ben ik dan toch wel erg blij mee. Ook met Rose kan ik er vrij en openlijk over praten, ook omdat bij haar gezin ook niet alles over "rozen", verliep en zij ook ervaring heeft met verlies

 

Qua verliezen(dood) zijn we wel erg "ervaren" geworden.

 

Pa de R, Erwin, Jan, Joop, Ma de R, Ma H en Pa H, Trude en dan heb ik het alleen nog maar over heel dichtbij. Het rare is soms dat zelfs zonder de dood verlies hard kan aankomen.

30ste Herdenking Afscheid Erwin

De Bisonbaai langs de Waal bij Nijmegen in de Ooipolder

Vandaag 30 jaar geleden gingen Boudewijn, een vriend van ons, Rose, Merlijn, Erwin en ik 's morgens zwemmen. het was vakantie en warm en we hadden er allemaal zin in. We pakten ons oude bruine Dafje 33 met allerlei beschilderde afbeeldingen uit mijn actietijd, en gingen naar een plek die ik had leren kennen in mijn tijd op "de Meerberg", waar ik de MBO Inrichtings Werk deed. Vaak gingen we als het warm was in de lunchpauze met een groep medestudenten naar een grindgat langs de Waal bij de Ooij. De Bisonbaai geheten in een mooie bocht van de rivier. Een prachtig poldergebied. De eerste keer dat ik er kwam wist ik niet eens waar ik moest kijken want mijn mede leerlingen trokken zonder gene hun kleding uit en gingen het water in. Dat was mijn eerste keer dat ik naakt recreerde. Dat bleek uiteindelijk een heerlijke en lekkere gewoonte die nog heel vaak navolging kreeg. Zo ook die zomervakantie. De kinderen waren ook nog klein en hadden op dat moment nog helemaal geen moeite met het naakt zwemmen. Het werd een ontzettende rotdag. We hadden hele heldere afspraken met zowel Merlijn als Erwin, die beide op dat moment ook zwemles van mij kregen. Ze mochten zelfstandig tot hun knietjes in het water. Het liep daar maar langzaam af. Eigenlijk deden ze dat beide ook keurig. Op een moment was ineens Erwin uit beeld, en ik stond direct op om goed te kijken waar hij was. Het was vrij druk dus hij zou ook achter iemand kunnen staan. Dat bleek niet het geval en na vijf minuten vond ik hem zelf op nog geen meter van de kant. Hij was achterover gevallen en waarschijnlijk was hij omver gezwommen door iemand die aan het snorkelen was. Ik heb hem op zijn hoofd gehouden, over mijn schouder gelegd en hem gepoogd te laten overgeven. Aan de kant direct begonnen met reanimatie, maar omdat hij ook wat overgaf ging dat niet goed. Er kwam direct een groepje mensen aan die de eerste hulp en zijn reanimatie overnam en al gauw ging zijn borst weer op en neer, maar er kwam geen kleur op zijn gezicht. Naar wat later bleek waren die vier mensen die het overnamen een operatieteam uit het st. Radboud ziekenhuis die daar ook lagen te zwemmen en zonnen. Op het moment dat ik uit het water kwam was Boudewijn ook gelijk gaan rennen richting de boerderij/café Oortjeshekken

Café Oortjeshekken, de Ooijsebandijk

 (dat terras daarvoor op de foto was er nog niet hoor) daar om een ambulance te bellen. Het was de tijd voor de mobieltjes. Het duurde enorm lang voordat de ambulance kwam en toen die uiteindelijk kwam was
 er ook al een huisarts(ook een zwemmer) die net tegen het team van het st. Radboud vertelde dat ze maar moesten stoppen omdat Erwin hersendood zou zijn. Vooral omdat de ambulance er dicht bij was had ik daar de grootst mogelijke moeite mee, en werd boos. Ik wilde gewoon niet geloven dat dit mogelijk was. Wij allen waren nog in een soort van roes. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het nu opschrijf, en het is vandaag 30 jaar geleden. Van wat er vervolgens allemaal gebeurde weet ik niet zoveel meer. Wel dat we door de politie meegenomen werden naar het politiebureautje in Beek Ubbergen en dat Erwin met de ambulance mee ging naar Nijmegen. We zijn langdurig ondervraagd en zijn ergens laat in de middag door de politie weer afgezet bij de boerderij waar onze auto geparkeerd stond. Ze hebben ons op weg naar vrienden in Arnhem waar de vader van Erwin was ook begeleid en gevolgd omdat ze bang waren dat ik niet goed zou kunnen rijden. De rest is achteraf maar een zweem van herinneringen. Wel weet ik dat er veel ongeloof, schuldgevoel, een soort van als hel rondspookte in onzer hoofden, en dat we 's avonds nog naar Zevenaar gegaan zijn, waar we werden opgevangen door andere vrienden. Hoe kom er er zo bij om dit nu dan wel op te schrijven, ja, ik weet het eigenlijk niet. Het is een hoofdstuk in ons leven met een werkelijk Giga impact op ons leven. Ik kende Rose en de kinderen pas vanaf 3 November het jaar ervoor, dus onze relatie was nog heel pril. Inmiddels zijn we 30 jaar verder en onze relatie heeft dit en nog veel meer overleeft. We pogen deze dag al sinds die tijd altijd samen door te brengen, en meestal werkt de dienstlijstmaker mee. Eerst heeft ons leven door deze gebeurtenis stil gestaan, ik kon geen vast werk houden en deed van alles en nog wat, het was ook niet echt handig voor het afmaken van mijn studie, en nog veel meer werd er door beïnvloed. We blowden in die tijd ook veel, maar uiteindelijk heeft het onze relatie wel ontzettend versterkt. Kom je zoiets samen door dan weet ik zo gauw niet wat er zou moeten gebeuren om die nog stuk te krijgen.
Ons leven leek ontwricht, maar al met al hebben we het gedurende de jaren toch aardig op de rails gekregen.
Zwemles heb ik nooit meer gegeven daarna en als we op vakantie gaan of iets dergelijks voorkom ik om bij al te kleine kinderen en water te zijn. Dat zijn wel factoren die nog steeds een rol spelen. Voor de rest zijn we weer met de wereld verder in beweging gekomen en daarmee meegegaan, met vallen en opstaan.
Het heeft ons een zet in de richting van het blijf nu maar in het Hier en Nu gegeven, en die kennis kan ik zeker nu ik mijn leven weer heb moeten omgooien en reorganiseren door mijn Chronische Spierziekte goed gebruiken. Zo zie je dat zelfs de zwaarste gebeurtenissen in je leven een plaats krijgen, en dat het leven inderdaad gewoon door gaat.

Vandaag moet ik overigens wel een paar uur werken, maar dat is helemaal geen ramp. Erwin zit toch in ons hoofd, en het feit dat ons beider gedachten vandaag extra bij hem zijn hoort er tegenwoordig gewoon bij.

Voor nu is het weer genoeg. Ik ga slapen als voorbereiding op die paar uur werk. Ik heb nog niet gehoord wat de huisarts besloten heeft, over of plaspillen of een pufje als hulpmiddel voor mijn benauwdheid, maar dat zie of hoor ik nog wel. Gegroet.

Croydon Hall Somerset England

Bijna een week niet geschreven op ons blog. Dat is helemaal tegen mijn gewoonte in. Was er iets mis? Neen, in tegendeel. Rose en ik zijn voor het eerst in jaren meer dan een dag het huis uit geweest en hebben dus ook ergens (anders) overnacht. Sterker nog twee nachten.

We waren voor de tweede keer dit jaar uitgenodigd voor een huwelijk. De eerste keer dat tussen Lucas en Jane tijdens een bijeenkomst aan het strand in Ouddorp en later hun achtertuin, en deze keer ging het ook om een vriend die we al dik dertig jaar kennen en die nu met zijn Engelse lady in het huwelijksbootje gestapt is, eerst in Nederland, waar we ook de grote eer kregen de getuigen te mogen zijn. En nu afgelopen dinsdag op een landgoed in Engeland. Het landgoed heette Croydon Hall en lag midden in Somerset. http://www.croydonhall.co.uk/ De meesten van ons kennen dit gedeelte van Engeland uit de serie Midsomer Murders met zijn schilderachtige dorpjes en dergelijk.

Het was fantastisch georganiseerd. We vlogen van Schiphol naar Bristol alwaar een luxe 16 persoons Mercedes busje al stond te wachten om ons comfortabel maar flink slingerend en al door een mooie streek naar onze prachtige verblijfplaats bracht. We waren bij aankomst net op tijd voor het diner. Het is daar in Croydon Hall gespecialiseerd vegetarisch, en dat was achteraf gezien een plezierige belevenis, al vond ik het soms wat aan de hete kant. Daarna hebben we ingecheckt en kregen een fijne kamer waar ik me terugtrekken kon wanneer ik wilde of nodig had. Dat gaf een veilig gevoel.

Croydon Hall Minehead

In het begin waren er natuurlijk nauwelijks bekenden, en was ik een beetje bang dat het een groepjesgebeuren zou worden, maar de mensen aanwezig waren stuk voor stuk uitermate prettig en vriendelijk en contact leggen was gemakkelijk. Het was leuk dat er allerlei leeftijden en stijlen mensen waren. Zo tussen de 18 en de 85 denk ik. Rokers, getatoeëerde lui, lekker extreme mensen, hele nette, oude en nieuwe hippies enzovoort. Er hing in ieder geval een heerlijke warme en aangename sfeer.

Croydon Hall quitte high

We zijn die eerste avond nog maar nauwelijks buiten geweest, maar na een gezellige avond met de nodige rode wijn en later ook nog rosé, zijn we lekker onder een warm en zeer licht dekbed gaan liggen en hebben geslapen als een blog. Je kon tussen 08.00u en 09.30uur ontbijten en dat hebben we gedaan ook. Er was een giga keus uit alle mogeljke vegetarische zaken. Noten, vezels, crackers, porridge, scrambled eggs, gekookte eieren, yoghurt, soya-yohgurt, fruit, sappen, en nu vergeet ik nog zeker driekwart van de mogelijkheden. Alleen vond ik dat er geen fatsoenlijke koffie was. Er was instant, nep, chicorei, Italiaanse doordruk koffie, maar ik vond er geen een drinkbaar, en ja ik ben nu eenmaal van de grote bakken koffie verkeerd of espresso of Senseo, maar ik heb het grotendeels met alle mogelijke soorten thee gedaan en sappen.

Overzicht waar landgoed Croydon Hall ligt maar nu minder hoog

De douche was er ook onvergetelijk. Zo’n waanzinnige straal waar ik ondanks dat het allesbehalve milieutechnisch verantwoord is daar zou ik graag aan wennen.

Croydon Hall Eetzaal

Na het ontbijt zijn Rose en ik de omgeving en de tuin gaan verkennen. Wat tevens bleek dat je op nog geen honderd meter afstand van de ingang de zee goed kon zien liggen. We zaten dus veel dichter bij de kust dan mijn gevoel had aangegeven.

Om 11.00uur was er een samenkomst in de Rinzai Hall waar iedereen die kennis wilde maken met Biodanza  http://nl.wikipedia.org/wiki/Biodanza

 dat kon doen. Rose is wel gegaan maar hield het na een half uurtje voor gezien omdat het met haar vastgezette enkel en bijbehorende steunzool eigenlijk onmogelijk is om zonder schoenen te bewegen. Daar kwam bij dat ze geen evenwicht heeft sinds haar brughoektumor is verwijderd en het daardoor ook te snel ging. Ze kwam naar de slaapkamer waar ik was gaan liggen en haalde een boek waar ze tot aan de lunch lekker in heeft zitten lezen.

Croydon-Hall-evening from garden, where the window stays open was our bedroom, just above the bar.

Ik maakte goed gebruik van de tijd door alvast te gaan rusten. Door die mogelijkheid heb ik de rest van de dag goed kunnen volhouden.

P & S, de twee mensen die met elkaar gingen trouwen hebben elkaar een jaar of zes zeven geleden met Biodanza leren kennen. De eerste keer dat hij me erover vertelde dacht ik dat het een beetje klonk als sektarisch, maar in de loop van de tijd die volgde kwam ik erachter dat hier geen sprake van is. Het is wel een wijze van leven waar respect en veel gevoel van binnenuit een grote rol speelt. Ook het in het HIER en NU blijven speelt een grote rol, en daar hebben Rose en ik ook al heel lang het beste gevoel bij. Ik heb bij P een verandering gezien in emotionaliteit en intensiteit en ook bij de mensen om ons heen deze dagen was een verrassende en verwarmende relaxtheid. Contact leggen was gemakkelijk en de sfeer was erg lekker.

Na de uitgebreide lunch, bestaande uit soep, zelfgebakken brood, en vier soorten salades begon om 15.00uur opnieuw in de Rinzai Hall een mooie ceremonie die ik getracht heb te filmen.

Rinzai Hall during onther festivities

We begonnen met in een kring te staan en volgens de Biodanza “regels”, ik weet niet hoe ik dit beter moet omschrijven, maar ik geloof tegelijkertijd dat er eigenlijk geen regels zijn, dus helemaal kloppen doet het niet. In ieder geval stonden we in een kring en gingen rechtsaf, kleine stapjes makend. Na een ronde of twee onder een prachtig live gezongen lied kwamen we weer bij het beginpunt uit, en vertelde S in het Nederlands en P in het Engels wat ze tegen elkaar wilden vertellen, cq, beloven. Vervolgens ging L de kring rond met de ringen en ieder kon op zijn eigen wijze de ringen zegenen, met een kus, een boodschap, een buiging, iets innerlijks, of een vuist vol kracht waartoe ik persoonlijk besloot. Ik had deze ceremonie zelf nog nooit eerder gezien of meegemaakt, en sommigen van de lezers zullen wel denken wat een zweverig gedoe, maar ik ervaarde het beslist niet zo. Ik vond het een warme en respectvolle manier van een wens doen voor het voor elkaar kiezende stel en vond het prachtig. Vervolgens schoven ze de ringen om elkaars vingers en daarna werd er een stuk muziek opgezet en daarbij dansten het stel midden in de kring voor elkaar.

Bij het volgende hoofdstuk vertelde een van de vriendinnen een mooi verhaal over een rode en witte Roos, en aangezien ik naast Rose stond wisselden onze blikken regelmatig met elkaar tijdens dat verhaal en zij wisselden hun roos met de ander.

Op verzoek vormden alle aanwezigen een haag waar S en P hand in hand zowel heen als weer liepen, terwijl alle aanwezigen de kans kregen om hen beiden persoonlijk iets toe te wensen, te feliciteren, te knuffelen of wat dan ook.

Menigeen met tranen in de ogen.

Een kwartier later stonden we met zijn allen in de eetzaal met Champagne in de handen en konden uitgebreid proosten op het stel en met elkaar, terwijl er ook buitengewoon aangename en exclusieve hapjes van bijvoorbeeld kaviaar, zalm, e.d. voorbij kwamen.

De officiële ceremonie zat erop, maar het was gezellig en ontspannen. De rokers gingen even snel wat bijroken in het speciaal daarvoor aanwezige Chaletje, en er werd met behulp van de champagne heel wat afgepraat en gefotografeerd. Ik ga bij dit openbare stuk geen persoonlijke foto’s plaatsen, want kan nu eenmaal niet iedereen vragen hoe ze daarover denken. Wel zal de omgeving waar het zich afspeelde zichtbaar zijn. Ik zal trouwens nog de nodige tijd nodig hebben om zowel de foto’s als de film af te ronden. Met films heb ik nl. nog helemaal geen ervaring.

Rond zessen gingen we naar de aangrenzende feestelijk ingerichte eetzaal waar we prachtig aangeklede tafels vonden met op ieder glas een vlinder met daarop de naam van wie daar zou zitten. Er waren drie soorten maaltijden. Een vegetarische schotel met kikkererwten en allerlei andere exotische ingrediënten, een zalmschotel, en een lamsschotel met alles erop en erbij. Na het verorberen van het hoofdgerecht was er de gelegenheid voor de nodige mensen die wat wilden zeggen of doen. Dat valt nauwelijks weer te geven, wel gebeurde er iets met onze tafelgenoten. Dat waren twee mensen die Rose en ik al zeker twintig jaar niet meer hadden gezien maar nog wel uit onze Arnhemse tijd kenden. Ze wonen intussen in ’s Gravenhage en hadden een heel origineel cadeau voor het bruiloftsstel. Ze brachten A Capella drie nummers ten gehore en wederom was menigeen tot tranens toe geroerd. Ook de bruidegom voor wie al sinds zijn vroege jeugd nooit meer gezongen was even geheel en al uit zijn evenwicht en hij bracht dat ook buitengewoon mooi onder woorden, waardoor ook zijn niet meer levende moeder bij wijze van spreken toch nog even bij de dag was.

5 laags Bruiloftstaart made by Matt C, son of the Bride

Daarna brachten we wederom een toost uit op het bruidspaar en gingen aan het dessert. Ook al niet te versmaden. Wat een ieder al wel gezien had stond er een prachtige strakke uit vijf lagen bestaande Bruiloftstaart, die gemaakt was door de jongste zoon van Bruid S. Matt. Hij was prachtig en als zelfs Rose de Marsepein er om heen lekker vind dan kun je wel zeggen dat dat een wonder is. Nu ik durf dat wel te beamen. We hebben overigens woensdagavond thuis hiervan nog even kunnen nagenieten want de bruid zelf had voor iedereen nog stukjes ingepakt om mee naar huis te nemen.

We all got a piece of the weddingcake end a hart
like here

’s Avonds vanaf een uur of 20.00uur was er een gezellige dansavond met DJ. Er werd veel Zestiger en Zeventiger jaren muziek gedraaid en er werd ook stevig gedronken. De meeste dansers gingen lekker op blote voeten dansen. Daar was de vloer ook uitstekend voor geschikt. Een prachtige ouderwetse parketvloer. De sfeer zat er hier ook goed in en het werd een toffe afsluiting van de dag. Ik heb het persoonlijk dan ook tot en met het laatste nummer volgehouden, en daarna geslapen as a Log.

Even van slag

Ben wel gewoon aan het werk vandaag, maar ben niet in goede doen. Had vanmiddag om 13.00u eerst een cursus Elektronisch Patiënten Dossier. Leuk, maar was er met mijn hoofd niet helemaal bij, net als nu op de afdeling.

Ik had vanmorgen om 09.00u een afspraak bij mijn behandelaar in het Vlietland ziekenhuis bij dr. Gerards Reumatoloog. Mijn CK blijft maar hoog, en na hoge doseringen Prednison en Methotrexaat wil hij naast mijn gebruikelijke medicatie ook gaan beginnen met Ciclosprine(Neoral). Ik ga donderdag waarschijnlijk beginnen met een dosis van 200mg. Ik las de bijsluiter en schoot eigenlijk terstond in een dip. Ik word er nog zwaarder van , nog behaarder, en eigenlijk zijn er geen bijwerkingen te verzinnen die ik niet ga krijgen, en als dit niet werkt dan wil hij over op Rituximab (Mabthera). Ook al zo'n middel waarbij ik alleen van het lezen al nog ongelukkiger werd. Ik ga er nu verder ook niet over uitwijden, want ik kan er toch niks zinnigs over zeggen.

Weet ook niet wat wijsheid is om hierover te zeggen morgen in het gesprek wat ik na vier maanden eindelijk heb met mijn bedrijfsarts en mijn directe baas.

Morgen zal ik jullie verder inlichten.

Voor nu ga ik verder met mijn werk. Gegroet.

Vrijdagmijmeringen

Eens, heel lang geleden. Toen de wereld nog jong was en de soldaten nog met poetskatoen schoten was ik een Flower Power Kind en ik hield me o.a. bezig met Zen Boedisme en Tao en nog vele andere dingen. Dat gebeurt zo wanneer je vrienden zich ook daarmee bezigen. Zij waren wat hoger geschoold dan ik en hadden toen een grotere woordenschat. Dit alles heb ik door de jaren goed ingehaald. Die theorieën, ik begreep er geen snars van. Ik ben toen begonnen met het lezen van verhalen o.a. over de leerling en de meester. De leerling stelt een vraag en de meester beantwoordde die. Zo af en toe herlees ik die boekjes weer. Zo herlas ik laatst het boekje van "Gesprekken met de Meester" geschreven door Carla Krüger. http://www.boykollee.nl/wb/pages/home.php Het is leuk om dit soort boek in je op te nemen en een willekeurige bladzijde te nemen en die dan te lezen met de bedoeling dit als thema van de dag te benoemen. Dit is het verhaal van de dag. Het heet;

De Cirkel is een beweging.

Ik vroeg de meester; Als het waar is dat ons bestaan een eeuwige cirkel vormt, hoe kan men dan van heden, verleden en toekomst spreken? Hij antwoordde mij; De cirkel is een sterke beweging; de mens is gedwongen in de richting van de beweging te kijken. Hij neemt het landschap waar dat hij passeert en noemt dit zijn herinnering. Slechts een enkeling slaagt erin één moment uit de baan te stappen; hij neemt dan fragmenten waar van het gebied dat hij nog door moet trekken; de gebogen lijn van de cirkel maakt het hem onmogelijk het tijdstip van aankomst in dat gebied nauwkeurig te bepalen. Men noemt dit een gave en beseft niet hoe groot de angst moet zijn, niet meer in de beweging opgenomen te worden.

eerder geplaatst op 29 juni 2007 door Rose

 

Voor MERLIJN

Voor je hier kwam was je er al.

In versmelting met 't aanvullend deel werd je compleet en heel.

Vanaf de ontmoeting tussen ons begon het afscheid al.

Bij elk adieu sterft er een deel.

Eens was ik jou en jij was mij.

Nu is de afspliting voltooid.

Wat gezegd kan worden is gezegd.

We gaan nu verder.

Elk in onze eigen wereld, in een labyrint dat leven heet,

zullen we elkaar soms tegen komen.

Rose                                                                                                         September 1992.

Vrijdag de 27ste.

Zo, nog even wachten dan maak ik Hot wakker. Met de lunch en een groot bakkie koffie verkeerd. Daarna brengen Jesse en ik hem naar z'n werk. Hij zou maar eens kunnen verdwalen. Ik ga het lekker druk hebben voor mijn doen. Even stofzuigen en dan ga ik verder met het inscannen van het verleden van ons appartementencomplex om het mooi te zeggen. Ik heb de map van Anja mogen lenen en daar ben ik dankbaar voor. Zonder je verleden te kennen is het moeilijk zaken doen. Het zijn de ledenvergadering notulen en de diverse offertes van de diverse bedrijven. Zo is er ook een brief waarin wordt verteld dat de ene VvE beheerder zijn zaken overdoet naar de andere, dit alles zonder de toestemming van de bewoners. Dus gaat het zoek en spit clubje kijken of dit legaal is. Ook blijken de notulen niet te zijn voorzien van de handtekeningen van het toenmalig bestuur ter goedkeuring van de besluiten die toen zijn genomen. Zijn die beslissingen dan rechtsgeldig? Hot en ik hebben de agenda geschreven, de machtigingsbrieven zijn erbij gekomen. Daarnaast heb ik Cindy gevraagd om een lege presentielijst te mailen. Ook zoek ik een notulist want het voorzitten van een vergadering en notuleren gaan slecht samen. Kortom, ik heb de zaak weer eens onderschat. Niks nieuws onder de zon, denk ik. Toch, het is goed zo. We kijken naar waar we kunnen bezuinigen. Zo blijkt dat het schoonhouden van onze kleine hal en lift zo'n slordige € 1300,-  p.j. te kosten. Kunnen we dit niet zelf doen?  Kan het liftonderhoud niet goedkoper en kunnen we geen andere VvE beheerder vinden. Om op dat laatste terug te komen, degene die we nu hebben is wel het duurste. Op 22 mei houden we een tussentijdse vergadering die in eerste instantie zou gaan over het schilderen van de ronde ramen aan een kant. Wij denken, even wachten, lekker sparen want onze spaarpot daar gloort de bodem angstvallig blikkend naar boven. Daarna zien we wel weer.

Morgen ga ik lekker in de etalage van de WW spelen. We spelen in op het 400 jaar bestaan van de betrekkingen Nederland-Turkije. De eerste ambassadeur blijkt een Schiedammer te zijn, nl Dhr. Haga. Ans heeft Oosterse attributen ingeslagen en wij hebben mooie vlaggen van Schiedam en Turkije gedownload en afgedrukt. Ik ben benieuwd hoe de etalage er zal uitzien. Jullie worden op de hoogte gehouden. Gegroet!