How a fucking day can grow into something better

De dag startte moeizaam. Mijn chemo viel totaal verkeerd en ik ben eigenlijk tot na het slapen vanmiddag ziek geweest. Gelukkig heb ik me er niet door laten stoppen, want ik zag het vanmorgen helemaal niet meer zitten.
Rose en ik gingen desalnietemin na het ontbijt met Jesse weg voor haar lange loop en de nodige boodschappen. Eergisteren hebben we een interessante offerte gekregen voor een nieuwe CV, warm water installatie en een nieuwe ventilatieintallatie. We zijn er aan toe, want onze oude AGPO FERROLI is compleet op na 15 jaar. Dat jaar dat ons huis een jaar heeft leeggestaan na de dood van de vorige

stilstand is achteruitgang

eigenares heeft daar ook geen goed aan gedaan, maar het bleek moeilijk om een istallateur te vinden die iets soortgelijks kan leveren voor een scherpe prijs. We moeten ook met 16 appartementen tegelijk de boel vervangen en dat blijkt ook nog knap lastig. In drie jaar tijd is dit pas de tweede installateur die serieus een offerte aanbied en die het niet alleen bij mooie woorden houd. Bij de eerste konden we alleen kopen of leasen en bij deze kunnen we kopen, leasen en huren. Rose en ik kregen onenigheid over wat er volgens haar in de offerte staat en over hetgeen ik had gelezen. Ik voelde me al beroerd en Rose had een haastige en doordrammerige mood. Ik kon daar volstrekt niet tegen en ik zei dat ook. De manier waarop is vast niet tactvol geweest. Wat we nog in het begin van de wandeling vaststelden was dat het goeie vragen waren die zij stelde maar dat die gewoon op papier gezet moeten worden en dat we bij terugkomst na het boodschappen doen de offerte nog eens grondig zouden lezen.

De wandeling werd een stuk langer dan gepland, want de winkel waar we naar toe wilden bleek aan het verbouwen te zijn en in tegenstelling tot wat we dachten was dat nog lang niet klaar. Je kon dwars door de winkel op de Nolenslaan kijken dus daar konden we niet terecht.

Een stuk doorgelopen zakte mijn misselijkheid een beetje door de frisse lucht en zijn we ook nog even bij ABC op de 's Gravenlandse weg binnengelopen om de gehoortoestellen van Rose weer eens even te latren checken. Daarna inkopen gedaan en bepakt en gezakt terug gelopen naar huis.

De dag van vandaag groeide gelukkig vooral na de misselijkheid vandaag tot een uur of vier uit naar een goeie dag. Ik heb lekker wat stukjes geschreven, de offerte nogmaals doorgelezen en tot mijn volle tevredenheid
bleek dat alles incluis de huurprijs valt. Ik doel dan op een onderhoudscontract voor alle drie de installaties. Daarna heb ik zoals aan Rose beloofd lekker spekpannenkoeken gebakken en nu is Rose naar Vlaardingen voor een infoavond over het nieuwe vrijwilligerswerk wat ze wil gaan doen bij "de Margriet", in Vlaardingen. Het is ook gelijk een kennismakingsavond en een soort van sollicitatie. Ik ben heel benieuwd hoe en met wat voor indrukken ze terug zal komen.

Ik had de laatste avonddienst op mijn werk ook een heftige avond. In de ochtend was tijdens de Themagroep op vraag vanuit de patiënten het thema zelfdoding en zelfmoord aan bod geweest en dat maakte de daaropvolgende (spelletjes)avond tot een hele andere dan waar mijn collega en ik op gerekend hadden. Volop zwaar emotionele en huilende patiënten die stuk voor stuk zelf wel eens gedachten hadden gehad aan dit onderwerp en ook pogingen hadden ondergaan en het regelmatig in hun omgeving aan den lijve meegemaakt. Daar kwam nog bij dat de spelletjesavond organiserende huiskamer vol zat met inactivelingen die er geen van allen zin in hadden en ik merk dat ik nog uren met deze avond en de verhalen en belevenissen bezig ben geweest.

Dat gebeurd niet zo vaak. Maar zowel mijn collega als ik hebben ons uiterste best gedaan om zowel luisterend oor als opvanger te zijn en alles toch nog in redelijke banen hebben kunnen leiden. Ik heb zelfs nog tussen de telefoontjes en gesprekken door een spelletje scrabble gewonnen.Tot en met vandaag komen bepaalde zaken terug, en aangezien ik vanaf morgen weer drie avonddiensten draaien mag horen die gedachten er ook gewoon bij.

Gisteren en vandaag waren er ook nog enkele meldingen en die zijn ook al weer verwerkt. Er waren in dit geval best heftige zaken gebeurd in Delft, en de mensen die ik sprak waren blij met mijn telefoontjes. Na deze week heb ik volgens mij alleen nog maar dienst in week 42 en week 48, en dan zit het er na 8 jaar Opvangwerk helemaal op. Zal toch raar zijn. Maar ook goed.

Ik ga er een eind aan breien. Ik ben niet ontevreden. Ik heb gisteren mijn verwijskaart voor de pijnpoli toch nog gekregen. Volgende week ga ik een afspraak maken. Daarover horen jullie me nog. De misselijkheid is na de pannenkoeken definitief voorbij en daar ben ik erg blij mee. Tot snel.

Even doorhappen vandaag

Een griezelig moeilijke dag vandaag. Mijn pillen vielen totaal verkeerd vandaag en dan is fatsoenlijk functioneren moeizaam. Ik ben al de hele dag misselijk, en vaak trekt dat op mijn Chemodag wel weg na een aantal uren, maar vandaag is dat niet zo. Rose stuurde me naar bed zo rond een uur of 13.00uur, en ik heb goed geslapen tot ze me om 15.08uur weer wakker maakte.

Ook de trillingen die ik ervaar sinds de inname van Neoral maken het zelfs moeilijk te typen. Al is het voordeel van een computer dat het leesbaar blijft. Zelfs de Diazepam die ik daartegen gebruik lijkt maar weinig te doen.

Commodore 64

Ik heb besloten dat ik er niet meer mee bezig blijf vandaag en duik in andere werkzaamheden. Doordat ons emailadres veranderd en dat bij alle instanties, en bekenden ook veranderd moet worden is dat gelijk een goede gelegenheid om al je gegevens en wachtwoorden weer eens te checken. Niet dat dit een eenvoudige klus is want we blijken vanaf het moment dat we ooit op tomaatnet begonnen een jaar of 10 geleden zoveel verschillende inlogcodes gemaakt te hebben en zo mogelijk nog veel meer wachtwoorden dat het bij sommige instanties onmogelijk lijkt om überhaupt binnen te komen om de noodzakelijke gegevens te wijzigen.

Toch begint de lijst met bijgewerkte adressen aardig lang te worden, maar neem nu Skype. Ik geloof dat ik daar wel 10 keer mee ben begonnen, en er nooit mee door ben gegaan, dus wat is nu handig?. Ik hoor van veel mensen in mijn omgeving soortgelijke verhalen.

 Ik kom ook steeds adressen en organisaties tegen waar of Rose of ik ooit iets mee hebben gedaan en dus een gebruikersnaam en wachtwoord van zouden moeten hebben maar menige crash en vastloper later denk ik niet dat daar nog iets van terug te vinden is.

Wat is dat trouwens snel gegaan. Ik weet wel dat Merlijn ooit een commodore 64 had, maar dat zowel Rose als ik er eigenlijk niets mee te maken wilden hebben en kijk ons nu eens. Je bent helemaal onthand als je zonder computer zit. Ik zie nog onze oude Medion computer staan en nu zitten we allebei op een kleine laptop en zijn alweer ouderwets. Laatst was Lotte hier en die was tot en met dat ze in haar bed lag bezig met het pingen op haar blackberry.

Ik merk ook dat ik weinig energie heb. Ik heb heel veel met foto’s gewerkt afgelopen week maar daarmee onze beide sites wat verwaarloost. Gelukkig staan de foto’s inmiddels op het www en krijgen we daar de ene na de andere positieve opmerkingen over. Ook het getrouwde couple was zeer tevreden met het resultaat, en trouwens ik ook wel. Vooral van het in stukjes knippen van het filmpje heeft een leuk resultaat opgeleverd. Was een leuk experiment.

Verder was ik gisteren voorbereidingen aan het treffen om mijn telefoon klaar te maken voor de overgang van de ene provider naar de andere en wat kwam ik tegen. De CD van Laurens Tan die vrienden heel graag wilden hebben. http://blokfluitist.wordpress.com/tag/laurens-tan/ Nu nog even een manier verzinnen om die vanuit mijn computer over te zetten naar die van Rose, zodat die hem op schijfje kan zetten, want dat deel van mijn laptop doet het weer niet. Zo heb ik in ieder geval genoeg afleiding om mijn dag toch goed door te komen. Sterker nog, met al dat geslaap wat ik nodig heb om de dag door te komen wordt de dag wel erg kort. Ik ga dus dit stuk maar weer afronden en aan de andere afleidingsmanoeuvres beginnen. Voor nu een hartelijke groet aan de lezers.

TOPDRUKTE

Het is aardig aanpoten vandaag. Naast de 17 mensen aan tafel bij de warme maaltijd heb ik al dik een uur op de gesloten afdeling doorgebracht. Iedere keer dat ik daar even ben, ben ik weer dolgelukkig dat daar mijn vaste werkplek niet meer is.

Separeer

Ze hadden daar twee opnames in de separeer. Beide vanuit Delft, en aangezien er een minimale bezetting in het ziekenhuis is was ik degene die mijn eigen afdeling inclusief gasten en bezoek alleen moest laten om op gesloten waar te nemen, medicatie te delen, beoordelen of de politie gebeld moet worden, bezoek in en uitlaten, tegelijkertijd mensen die ontsnappen willen moeten tegenhouden telefoontjes beantwoorden enz. enz.

Terug op mijn eigen afdeling gelijk even alles checken. Heeft niemand een insult gehad of iets dergelijks, is alles en iedereen er nog? En gelukkig bleek dit keer op keer het geval. Ik zal lekker slapen vanavond, dat weet ik wel. Ik had al geluk dat ik om half zes gewoon tussen de opnames door de maaltijden op tafel kon zetten en mee kon eten.

Inmiddels een heleboel leuke en zinvolle gesprekken gehad met zowel de opgenomenen als de mee eters die vaak op zon en feestdagen komen mee eten om zo de drang tot drinken en/of gebruik in de kiem te smoren. Tot nu toe een uiterst succesvolle en bevredigende dienst. Het zit me nog aardig in de vingers. Het rapporteren zit er ook al weer bijna op en daarmee zijn de officiële verplichtingen weer achter de rug.

Ik heb verder van een aantal oude gesloopte ventilatoren er een compleet weten te maken en die staat achter me lekker te snorren, en geeft enigszins verkoeling. Ondanks de hitte is de sfeer op de afdeling goed en dus gaat het vandaag naar tevredenheid.

Ook nog even een babbeltje met de voorwacht gehad tussen de opnames in. Zij heeft als leerling arts voor het eerst dienst en dat is altijd een behoorlijk heftig gebeuren. Ze kan dan per telefoon wel terugvallen op de achterwacht. Een arts die ter consultatie gebeld kan worden, maar het is toch een behoorlijke verantwoording.

Op apegapen lig ik voorlopig nog niet, al vind ik drie dagen in mijn eentje eigenlijk onverantwoordelijk en daarna nog een, met een collega. Van enig meedenken vanuit de werkgever is geen sprake, dus ik moet wel oppassen dat ik niet weer over mijn grens ga. Zei mijn vorige baas regelmatig laat je collega's helpen bij het grenzen stellen. Ja, dan moet je natuurlijk wel een collega hebben.

De computer rookt al bijna, maar ik gelukkig nog niet. Vanavond wanneer ik thuiskom gaan we even de 38ste verjaardag van Merlijn op afstand beginnen te vieren. Wat een leeftijd hé. Kleine kindjes worden groot. We heffen vanavond even het glas op zijn gezondheid, voor we gaan slapen.

Ik moet zeggen dat ik het toch tot op heden een uiterst geslaagde eerste Pinksterdag vind/vond. Meer nieuws heb ik niet dus ik groet u allen lezers. Tabéé.