Een hoofd vol dubbele gevoelens en muizenissen.

NIEUWE STRUCTUUR

Het is zaterdagmorgen. Ik heb Rose naar de Wereldwinkel gebracht met Jesse, ben boodschappen gaan doen, ben op de terugweg bij Rose en haar collega Goran langs geweest en heb daar even lekker koffie gedronken. Het gebruikelijke ritueel.
Ik was voor het eerst weer buiten want ik ben aan het bijkomen van een heftige griep. Ondanks de griepprik die ik standaard neem sinds mijn weerstand zo is aangetast.
Je zou denken dat het langzamerhand wat rustiger word in mijn hoofd nu ik ander en minder werk heb, maar het tegendeel is het geval.
De structuur die Rose en ik hadden de afgelopen jaren sinds werkhervatting was een hele vaste. Vroeg opstaan, rondje hond, douchen ontbijt, boodschappen, fysio, zwemmen, en vrij veel samen tot 12.00u, dan naar bed tot 13.30, en werken tot 23.00u. Slapen.
Nu nog vroeger eruit. Fysio moet voor werk, werken, maar niet het werk wat ik al die jaren met zoveel plezier deed, maar administratief werk. Geen gesprekken, geen contacten, alleen concentreren op juiste cijfers en gegevens invoeren op juiste plaats in juiste systeem. Nu kom ik rond 14.00u thuis, ben doodmoe en ga slapen.
Waar ik absoluut wel aan wennen kan is de weekenden en de avonden vrij. Meestentijds hartstikke gezellig met Rose, wat computeren, wat tv, wat meer muziek, heerlijk.
Toch heb ik thuis maar minimaal energie, en wil veel, maar dat kan door dichtvallende ogen, pijn, en weet ik veel, toch niet. Gevoel oude man te zijn. Is er een kwaaltje opgelost, nu krijg ik weer een MRI van mijn knie. Meer dan een half uur lopen met Jesse is onmogelijk, al is ze zielsgelukkig met de scootermobiel waarnaast ze heerlijk rennen kan, en waar ik gelukkig na wat heftige avonturen ook weer op durf.
Na het advies van mijn behandelaar en mijn huisarts bleek het ROG plus wat de WMO uitvoert voor de gemeente een scootermobiel als pure luxe te zien. Toch ben ik na in het begin heel aarzelend en terughoudend te zijn geweest erg blij dat ik zo'n duur ding heb aangeschaft. Anders is buitenkomen helemaal een crime. Toch is het ook niet goed voor mijn zelfbeeld.
Verder mis ik mijn werk. Ik mis het contact met patiënten, en ik mis het doen waar ik zo goed in was. Het is een feit dat nu ik geen acht uur meer aankan ze op de afdeling natuurlijk niks meer aan me hebben, maar dat ik ook op de poli niet kan worden ingezet om die een stuk bereikbaarder te maken en waar ik bijvoorbeeld vragenlijsten en gesprekken met patiënten zou kunnen voeren gedurende vier dagdelen per week vind ik onbegrijpelijk en oh zo jammer.
Moet ik nu de komende 13-14 jaar achterstallige registraties gaan invoeren? 
Allemaal dingen waar mijn hoofd mee vol zit.
Natuurlijk kunnen Rose en ik wel wennen aan een nieuwe structuur in ons leven maar het zou mooi zijn als het ook nog het gevoel van zinnig en of prettig werk zou zijn. Dan kom ik ook mogelijk iets tevredener thuis.
Ik kan me nu thuis nog maar moeilijk ontspannen.

Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan.

Ik hou jullie op de hoogte.

Dag voor onszelf

Druk voor ONSzelf Vandaag

Vandaag stond de wekker weer op 06.55 uur. Te vroeg naar mijn zin, en zo zo lieten we hem meermaals draaiend 3 x 9 min staan. Medicatie uitgezet, gedoucht, genietend van de extra harde en net iets warmere straal sinds dat onze nieuwe ketel geplaatst is. Heerlijk. Dan de deur uit met Jesse voor haar eerst ronde. 
Onderweg een Metro gehaald en liet nogmaals op me doorwerken dat de premies voor aanvullende verzekeringen van ouderen heftig omhoog gaan. Heerlijk een gevolg van de door de regering weg gegooide solidariteit en ingevoerde concurrentie binnen de zorg. Walgelijk. Alles wordt duurder behalve je inkomsten. Waar moeten we dat nu weer van betalen? 
Gelukkig mijn gedachten kunnen stoppen. Jesse deed alles wat we van ons Griekse Grietje verwachten. Daarna eindelijk de zo noodzakelijke koffie. Ons meditatiemoment, ons ontbijt. Rose had een eitje gekookt. Gesmuld en een boodschappenlijstje gemaakt. Na het eten wat administratie opgestuurd en weggewerkt tot dat we allebei de deur uit moesten. Rose met Jesse en een boodschappentas op wielen en ik richting Huize Frankeland alwaar mijn uur Fysiozwemmen om 10.45u start. 
Het is voor Rose minstens zo aan ons nieuwe patroon wennen als voor mijzelf. Normaliter gaan we minstens twee keer per week samen naar de markt. Jesse gaat mee, en samen beslissen we wat we gaan eten en dus wat we aanschaffen. Nu gaat dat van de ene op de andere dag niet meer en zijn dat onverwachts taken van haar. Dus samen bij 't ontbijt verplichtcommuniceren en lijstjes maken.
Na een heftige oefenpartij met de gebruikelijke maten in het zwembad kwam ik om 12.10 terug en vond daar een nog bijkomende Rose die ook net terug was. Samen hebben we koffie gedronken en hadden vanmorgen afgesproken onze berging te herinrichten nadat deze afgelopen zondag i.v.m. de ketel vervanging was leeg gehaald.

Veel Antennes op het dak

Zin hadden we niet maar ik wilde het ook niet uitstellen tot na ik gerust had, dus gingen we na brood met koffie aan de slag en hebben nu weer een goed ingedeelde en opgeruimde berging waar je alles kunt vinden wat je maar zoekt. We hebben alleen een ouderwets grote voorraad. En hebben in de zeldzame gevallen waarbij we dit doen ook wel het nodige van over de datum moeten weg gooien.
Daarna heb ik nog even snel het een en ander ingescand voor de VvE Beheerder, we hebben nl. naast de al aanwezige antennes op het dak plotsklaps een heel stel nieuwe erbij. Alles is vervangen maar ook vermeerderd, dus misschien zijn we wel aan een vernieuwd contract toe met de telefoonproviders.
Vervolgens ben ik gaan slapen voor een uurtje en nu lekker ontspannen tot de dag van morgen. Gegroet en tot morgen

22 maart 2013

Zo, toch weer eens even tijd voor een stukje. Ik zag vanmiddag oud collega F, en die zei dat ze mijn stukjes mistte.
Dus, hier ben ik weer. Gelukkig even mijn laatste dienstje voor een heel WE vrij. Ik ben er enorm aan toe. Ik heb erg veel gewerkt en ik heb het qua energie helemaal gehad. Ik ga dan ook naast het afscheid van oud collega C.K. morgen helemaal niets doen. Ik vind het nog steeds zo raar om te bedenken dat ik morgen definitief afscheid ga nemen van een leeftijdsgenoot met wie ik samen in de Ondernemings Raad kwam. Ik heb veel met haar heen en weer gereist naar Delft en vice versa en we hebben samen veel onderwijs genoten, gepraat, gedronken, ervaringen uitgewisseld en elkaar zo nu en dan wanneer het nodig was gesteund. Ze zat zo gruwelijk vol energie en levenslust en kon zich helemaal opzwepen en laten gaan in de zaken waar ze enthousisat van werd. Mede door haar ging ik met familieparticipatie op onze eigen Detox afdeling aan de slag en nam haar vaak als voorbeeld. Soms zelfs een beetje jalours op het gemak waarmee zij bijvoorbeeld een congres bij elkaar praatte en presenteerde. Fantastisch. Ze ondersteunde me ook toe ik ziek werd en mede door de medicijnen de concentratie verloor om de Ondernemings Raad nog langer te kunnen volgen. Ik heb me toen uiteindelijk niet meer verkiesbaar gesteld en zij ging ondanks verliezen, tegenslagen en moeilijke periodes, eigen ziektemomenten onvermoeibaar door. Ze gaf me soms de moet door te zeggen je laat je niet kisten hé!! en zie nu, nu is haar leven sinds afgelopen zaterdagmorgen vroeg plotsklaps over.
Het viel me zwaar deze week om gewoon door te gaan, te blijven werken, en ook voor haar partner en dochter zal het een ongelooflijk verlies zijn, evenals voor de collega's van Detox Delft, de collega's van de OR. Tja het leven heeft soms niets eerlijks.

Ik heb vanavond op verzoek van de Klacht en Bezwarencommissie mijn klacht nog eens schriftelijk ingediend, nu voorzien van een aantal gegevens die ze nog nodig hadden en van mijn handtekening.

Ik merk nu dat ook dat geval met die idiote waarschuwing me de afgelopen tijd ontzettend veel energie gekost heeft en bepaald niet in de kouwe kleren is gaan zitten. Het is wel prettig als er nu een aantal buitenstaanders als bemiddelaar onafhankelijk naar gaan kijken en hun oordeel zal ik ook aanvaarden. Het feit dat ik me niet laat slachtofferen omdat iemand mijn verhaal niet wil horen geeft al een soort van vrede.

Ik merk toch dat schrijven, van me af schrijven lang een goede gewoonte is geweest die ik misschien maar weer gewoon moet oppakken. Ik zie wel.

Wat ook ontzettend leuk was om vanmiddag even mijn gemistte oud collega te zien en uitgebreid bij te praten. Ook zij zit vol ontwikkelingen en weer midden in een ontwikkelingsproces. Was tof. Voor nu ga ik afronden. Gegroet.

CONFLICT op WERK

Sinds 24 december 2012 heb ik een conflict met mijn direct leidinggevende in het ziekenhuis.
In de avond van Kerstavond deed ik even mijn postvak open om te kijken of er al een rezctie was op een vraag die ik aan de dienstlijstmaker had gestelt. Dit bleek niet het geval. Wel zag ik een mailtje van mijn direct leidinggevende over een open vakje op de medicatie lijst die ik over het hoofd zou hebben gezien. Het ging over een open vakje waak i.e.b. zou hebben moeten staan, en het ging over een aambeien zalfje wat iemand in eigen beheer heeft. Ik dacht 't zou kunnen, maar had ernstige twijfel omdat ik daar al sinds dat ik aan de medicatie zit zelf heel secuur op ben en medicatie terstond afteken. Toen ik op 30 december in de medicatie map keek bleek dat de direct leidinggevende een fout had gemaakt. Op die betreffende vrijdagavond was er tussen 18.00 en 22.00u een nieuwe medicatie lijst gekomen en er was dus op twee verschillende lijsten afgetekend.
Ik heb hiertegen geprotesteerd, en kreeg op 4 januari toen mijn direct leidinggevende haar verlof erop had zitten zachtjes te horen dat zij verkeerd had gekeken. Een waarschuwing werd zo voorkomen.
Wat schetst mijn verbazing dat op 27 januari, een zondagavond die ik werkte met een vrouwelijke leerling collega dat ik rond overdrachtstijd 's avonds even naar boven moest om iemand die een ongelukje had gehad moest helpen bij het verschonen van haar bed. Ik kwam op de weg naar boven iemand tegen die al enkele avonden vergeten was zijn medicatie te komen halen op het bestemde tijdstip en heb hem daarop gewezen en hem doorgestuurd naar mijn collega beneden. Zij heeft hem zijn Selektine verstrekt, heeft snel overgedragen aan mijn nacht collega, en toen ik om 23.00u beneden kwam om mijn bijzonderheden over te dragen was de overdracht al voorbij en mijn avond collega al naar huis. Ook de medicatie mappen waren al door de nacht collega gecontroleerd en er waren geen lege vakjes geconstateerd. De volgende morgen om 07.00u is mijn leidinggevende komen controleren en die heeft wel een leeg vakje kunnen vinden. nl. bij de door avond collega verstrekte Selektine. De dag hierop, de 29ste januari kregen zowel de avond collega als ik van direct leidinggevende een waarschuwing voor in ons dossier. Zo'n waarschuwing komt in je personeelsdossier en meerdere waarschuwingen kunnen ontslag tot gevolg hebben.
Ik heb direct een gesprek aangevraagd met leidinggevende en gevraagd waarom een individuele verantwoording plotsklaps een gezamenlijke verantwoording blijkt te zijn terwijl mijn avond collega gewoon heeft toegegeven dat zij het pilletje heeft verstrekt en vergeten is af te tekenen. Ook de nacht collega heeft aangegeven te hebben nagekeken en het lege vakje over het hoofd te hebben gezien.
Ik voel me zeer onterecht aangesproken op iets waar ik geen enkele invloed op had en heb dat ook met verhefte stem tegen mijn leidinggevende gezegd, en gevraagd waar dat in het protocol staat, en heb de waarschuwing in boosheid verscheurd. Hierop verliet mijn leidinggevende het kantoor. De volgende dag hadden we werkoverleg en heb ik nogmaals in bijzijn van mijn collega's gevraagd waar in het protocol dat zou staan. Wederom verliet zij de vergadering. Dit was 6 februari.
Ik heb Personeel & Organisatie gevraagd wat ik nu nog kon doen en zij adviseerden een gesprek met de directrice van onze locatie. Die bleek bereid tot een gesprek en daar had ik een goed gesprek mee, maar er kwam geen reactie op mijn vraag over het protocol. Wel kreeg ik te horen dat mijn leidinggevende me als dreigend had ervaren door mijn grote voorkomen en mijn harde stem. Dat er omgekeerd ook sprake was van grote dreiging voor mijn werk veilig- en zekerheid, en dat deze waarschuwing ook een aanslag is op mijn integriteit kwam niet ter sprake. Ze snapte die overigens wel. Kortom de waarschuwing bleef staan. Wel wees ze me op de mogelijkheid om een weerwoord met mijn mening over de waarschuwing toe te voegen tot mijn personeelsdossier, en ze adviseerde me om dit samen te maken met de P&O medewerker op onze locatie. Zo gezegd zo gedaan, en sinds afgelopen donderdag, de 14e maart 2013 is dat weerwoord ook deel van mijn personeelsdossier. 
Ook heb ik een cc'tje van dit weerwoord aan mijn direct leidinggevende en de directeur gestuurd.
Het is vandaag de 17de maart en ik ben dus nog in afwachting van hun reactie  Ik heb overigens benadrukt in het briefje naar de direct leidinggevende en de directeur dat ik mijn huidige werkrelatie niet in gevaar wil brengen en heb de samenwerking zoals die verloopt zoals afgelopen maand als voorbeeld gesteld. Heb daarin ook gesteld dat je het niet verplicht over alles eens hoeft te zijn om samen te kunnen werken.
Ik heb echter wel het gevoel dat ik op eieren loop en vind dit protest doodeng, zeker in deze tijd, maar ik heb het weloverwogen en zie werkelijk niet in dat ik een waarschuwing verdiend zou hebben en die onrechtvaardigheid zet me aan tot dit protest en deze actie.
Zeker in deze tijd van groeiende werkeloosheid, en ook in mijn positie als chronisch zieke op de werkvloer slokt dit een portie energie op en voel ik me extra kwetsbaar, toch merk ik aan de slapeloze nachten dat ik er iets aan moet doen. Ik voel ook veel steun, en hoor ook bewondering van collega's over het feit dat ik het aan durf om voor mij/onszelf op te komen, maar blijf het doodeng vinden. Stel dat ze dit als reden aanpakken om me er eerder uit te mikken. Ik moet uiteindelijk nog veertien jaar en met mijn chronische ziekte zullen ze me nergens anders aannemen!

Niet onze beste dag

We hebben vandaag niet onze beste dag. Hot is het zat om continue zo snel moe te zijn. Hij wil gewoon weer gewoon doen, werken, thuis komen en vrije tijd vieren, klusjes doen en niet een klusje doen en dan slapen. Het vreet aan zijn gemoed en die wrevel geeft hij ook aan mij door. Ik begrijp soms waar hij mee bezig is maar ik kan dan ook niet mijn gang gaan en mijn werkzaamheden zelf plannen.  Dus lopen we rond met een kort lontje en we zitten te kissebissen om niets . Ik zal blij zijn wanneer het weer nacht is, wij gaan slapen en dat deze dag voorbij is en wij met een nieuwe lei beginnen.

Blog 88 eerder 17-2-2007

Diagnose Dokter

Het is dinsdag dus is Hot naar de OR, vaste prik. Ik zit thuis een beetje te verwerken dat de brughoektumor in mijn hoofd weer terug is, 15 jaar geleden werd deze bij mij geconstateerd en weggehaald. Een brughoektumor is altijd goedaardig maar deze zit op een stomme plek. Het zit achter mijn linkeroor. Het groeit uit de beschermlaag (isolatie)van de zenuwen die op dat punt in de hersenen gaan waar geluid- en evenwicht signalen worden verwerkt als het ware. Ik ben daar dus doof en ik heb een slecht evenwicht. Het went en ik ben blij hier te wonen waardoor ik de operatie kon ondergaan. Binnenkort heb ik weer een afspraak met mijn oude neurochirurg die toevallig zeer gespecialiseerd is op de vorm van tumoren. Nu begint het wachten weer, ik leer hierdoor meer geduldig te worden. Kan ik goed gebruiken.

Bovendien ben ik lekker druk bezig in de Wereldwinkel met alle Kerstspulletjes, o.a. stallen in alle groottes en maten, blikken Kerstengelen, kaarten enz. enz. De inkoopster heeft het er druk mee gehad. Bovendien hebben we de 12de een algehele ledenvergadering en ik maak deel uit van het bestuur die moet organisereren. December is de drukste tijd van het jaar en ook de leukste.

30ste Herdenking Afscheid Erwin

De Bisonbaai langs de Waal bij Nijmegen in de Ooipolder

Vandaag 30 jaar geleden gingen Boudewijn, een vriend van ons, Rose, Merlijn, Erwin en ik 's morgens zwemmen. het was vakantie en warm en we hadden er allemaal zin in. We pakten ons oude bruine Dafje 33 met allerlei beschilderde afbeeldingen uit mijn actietijd, en gingen naar een plek die ik had leren kennen in mijn tijd op "de Meerberg", waar ik de MBO Inrichtings Werk deed. Vaak gingen we als het warm was in de lunchpauze met een groep medestudenten naar een grindgat langs de Waal bij de Ooij. De Bisonbaai geheten in een mooie bocht van de rivier. Een prachtig poldergebied. De eerste keer dat ik er kwam wist ik niet eens waar ik moest kijken want mijn mede leerlingen trokken zonder gene hun kleding uit en gingen het water in. Dat was mijn eerste keer dat ik naakt recreerde. Dat bleek uiteindelijk een heerlijke en lekkere gewoonte die nog heel vaak navolging kreeg. Zo ook die zomervakantie. De kinderen waren ook nog klein en hadden op dat moment nog helemaal geen moeite met het naakt zwemmen. Het werd een ontzettende rotdag. We hadden hele heldere afspraken met zowel Merlijn als Erwin, die beide op dat moment ook zwemles van mij kregen. Ze mochten zelfstandig tot hun knietjes in het water. Het liep daar maar langzaam af. Eigenlijk deden ze dat beide ook keurig. Op een moment was ineens Erwin uit beeld, en ik stond direct op om goed te kijken waar hij was. Het was vrij druk dus hij zou ook achter iemand kunnen staan. Dat bleek niet het geval en na vijf minuten vond ik hem zelf op nog geen meter van de kant. Hij was achterover gevallen en waarschijnlijk was hij omver gezwommen door iemand die aan het snorkelen was. Ik heb hem op zijn hoofd gehouden, over mijn schouder gelegd en hem gepoogd te laten overgeven. Aan de kant direct begonnen met reanimatie, maar omdat hij ook wat overgaf ging dat niet goed. Er kwam direct een groepje mensen aan die de eerste hulp en zijn reanimatie overnam en al gauw ging zijn borst weer op en neer, maar er kwam geen kleur op zijn gezicht. Naar wat later bleek waren die vier mensen die het overnamen een operatieteam uit het st. Radboud ziekenhuis die daar ook lagen te zwemmen en zonnen. Op het moment dat ik uit het water kwam was Boudewijn ook gelijk gaan rennen richting de boerderij/café Oortjeshekken

Café Oortjeshekken, de Ooijsebandijk

 (dat terras daarvoor op de foto was er nog niet hoor) daar om een ambulance te bellen. Het was de tijd voor de mobieltjes. Het duurde enorm lang voordat de ambulance kwam en toen die uiteindelijk kwam was
 er ook al een huisarts(ook een zwemmer) die net tegen het team van het st. Radboud vertelde dat ze maar moesten stoppen omdat Erwin hersendood zou zijn. Vooral omdat de ambulance er dicht bij was had ik daar de grootst mogelijke moeite mee, en werd boos. Ik wilde gewoon niet geloven dat dit mogelijk was. Wij allen waren nog in een soort van roes. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het nu opschrijf, en het is vandaag 30 jaar geleden. Van wat er vervolgens allemaal gebeurde weet ik niet zoveel meer. Wel dat we door de politie meegenomen werden naar het politiebureautje in Beek Ubbergen en dat Erwin met de ambulance mee ging naar Nijmegen. We zijn langdurig ondervraagd en zijn ergens laat in de middag door de politie weer afgezet bij de boerderij waar onze auto geparkeerd stond. Ze hebben ons op weg naar vrienden in Arnhem waar de vader van Erwin was ook begeleid en gevolgd omdat ze bang waren dat ik niet goed zou kunnen rijden. De rest is achteraf maar een zweem van herinneringen. Wel weet ik dat er veel ongeloof, schuldgevoel, een soort van als hel rondspookte in onzer hoofden, en dat we 's avonds nog naar Zevenaar gegaan zijn, waar we werden opgevangen door andere vrienden. Hoe kom er er zo bij om dit nu dan wel op te schrijven, ja, ik weet het eigenlijk niet. Het is een hoofdstuk in ons leven met een werkelijk Giga impact op ons leven. Ik kende Rose en de kinderen pas vanaf 3 November het jaar ervoor, dus onze relatie was nog heel pril. Inmiddels zijn we 30 jaar verder en onze relatie heeft dit en nog veel meer overleeft. We pogen deze dag al sinds die tijd altijd samen door te brengen, en meestal werkt de dienstlijstmaker mee. Eerst heeft ons leven door deze gebeurtenis stil gestaan, ik kon geen vast werk houden en deed van alles en nog wat, het was ook niet echt handig voor het afmaken van mijn studie, en nog veel meer werd er door beïnvloed. We blowden in die tijd ook veel, maar uiteindelijk heeft het onze relatie wel ontzettend versterkt. Kom je zoiets samen door dan weet ik zo gauw niet wat er zou moeten gebeuren om die nog stuk te krijgen.
Ons leven leek ontwricht, maar al met al hebben we het gedurende de jaren toch aardig op de rails gekregen.
Zwemles heb ik nooit meer gegeven daarna en als we op vakantie gaan of iets dergelijks voorkom ik om bij al te kleine kinderen en water te zijn. Dat zijn wel factoren die nog steeds een rol spelen. Voor de rest zijn we weer met de wereld verder in beweging gekomen en daarmee meegegaan, met vallen en opstaan.
Het heeft ons een zet in de richting van het blijf nu maar in het Hier en Nu gegeven, en die kennis kan ik zeker nu ik mijn leven weer heb moeten omgooien en reorganiseren door mijn Chronische Spierziekte goed gebruiken. Zo zie je dat zelfs de zwaarste gebeurtenissen in je leven een plaats krijgen, en dat het leven inderdaad gewoon door gaat.

Vandaag moet ik overigens wel een paar uur werken, maar dat is helemaal geen ramp. Erwin zit toch in ons hoofd, en het feit dat ons beider gedachten vandaag extra bij hem zijn hoort er tegenwoordig gewoon bij.

Voor nu is het weer genoeg. Ik ga slapen als voorbereiding op die paar uur werk. Ik heb nog niet gehoord wat de huisarts besloten heeft, over of plaspillen of een pufje als hulpmiddel voor mijn benauwdheid, maar dat zie of hoor ik nog wel. Gegroet.

Sundaynight

Ik tracht alweer een ander letter type te pakken, maar dit lijkt eigenlijk nergens op. Dit heet gilha. Iets meer op handschrift lijken dat zoek ik nog steeds, maar nog wel fatsoenlijk leesbaar.

Ik heb zojuist een stukje gemaakt over fantastische Zwitserse bussen van het merk Berna. http://hottransport.blogspot.com

Op dit moment krijg ik meer lezers op hottransport dan op family hotrose. Het leuke is dat die van allerlei kanten komen. Vanuit Amerika, Canada, gisteren zelfs uit Venezuela en China. Meestentijds zijn het vrachtwagenchauffeurs en bus fanaten. Wel leuk om met allerlei mensen vanuit heel de wereld te communiceren.

Ik heb lichamelijk een echte K dag. De bibberaties, erg weinig adem en enorm tegen  werkhervatting opzien, maar wel het gevoel dat dat het beste is wat ik kan doen. Als ik het maar niet overdoe.

Momenteel zit ik even naar het journaal te kijken, naar een heftige maar zeer gedenkwaardige en respectvolle herdenking van de aanslagen  in Noorwegen. Prachtig dat ze daar i.p.v harder naar elkaar geworden zijn elkaar juist meer omarmen en dat is mijns inziens de beste reactie die mogelijk is.

Verder is het duidelijk dat alle onzekerheden in de wereld gewoon aanhouden en de wereld en niet bepaald aangenamer op maken. Terwijl de banken soms hun bonussen inleveren maar dan wel hun jaarsalaris 16% verhogen en dus het verkeerde voorbeeld blijven geven blijft de onzekerheid groot en nemen de hoeveelheid mensen die de voedselbank serieus nodig hebben per dag toe.

Ik vind het een doodenge wereld geworden, en niet alleen in Syrië, maar ook in Griekenland, in Amerika, en hier bij ons waar ons lontje ook steeds korter lijkt te worden.

Ik kom de tijd meestentijds thuis goed door en vind genoeg afleiding, maar dreig zelf ook in een depressie te schieten.

Mijn lijf wil niet of nauwelijks, het grote piekkeren is toegeslagen, ik heb gelukkig alle mogelijke steun van Rose, maar die word er ook niet jonger en flexibeler op.

Ik ga morgen mijn leidinggevende bellen en kijken tot welke afspraken ik kan komen, maar voel een enorme druk. Thuis zitten maakt het er ook niet beter op en gelukkig was er ook de nodige prettige afleiding de afgelopen weken en weet ik ook nog steeds van bepaalde momenten te genieten, maar hoe het verder moet. Richting mijn pensioen, ik weet het echt niet.

Nu ga ik afleiding nemen en naar Hennie Vrienten kijken bij Zomergasten. Vorige week vond ik de terugblik op de 24 jaar hiervoor vond ik verrukkelijk. Niet dat alles even goed was wat voorbij kwam en dat we alle jaren even goed en met evenveel interesse gekeken hebben maar de terugblik was fantastisch. Kortom voor nu ga ik afsluiten. Misschien klaart mijn humeur een beetje op. Ik hoop het. Mijn medicatie begint wel een beetje te werken en daar put ik hoop uit. Voor nu gegroet.