Waardevol afscheid

Arminiuskerk Buitenkant

Vanmorgen vroeg Jesse even kort uitgelaten, en daarna snel ontbeten. Ik wilde om 09.45u bij de Arminiuskerk in Rotterdam Centrum zijn waar een bijeenkomst werd gehouden om afscheid te nemen van Cokky. Cokky een collega, maar ook vriendin die 38 jaar bij Joris oftewel GGZ Delfland gewerkt heeft.
Ik was er om 9.30u al, en zag hoe een witte cadillac Cokky bracht. Er werd een stijlvolle kist uitgehaald en naar boven gedragen door 6 zo te zien vrienden. Ik zag de mw. van Matrice de boel lijden. Matrice is een uitvaartonderneming die tegenwoordig gevestigd is in het oude therapiegebouw van GGZ Delfland gelegen aan het Sterrebos in Schiedam en zichtbaar vanaf mijn werk. Wel heel toepasselijk hoor.
Ik heb haar de laatste tijd te vaak gezien. Cokky is vandaag de laatste van een reeks dit jaar van huisgenoten, patiënten, kennissen en vrienden wiers afscheid ik bijwoon.

Cokky was ziek de laatste jaren maar was een moedige en veelzijdige vrouw en dat kon je aan deze herdenking ook merken. Haar agenda was altijd overvol en ze hield zich bezig met van alles en nog wat. Zingen, verplegen, verzorgen, lezen, leren, bemoedigen, genieten, uitwaaien, filosoferen, presenteren enz, enz.
In de bijeenkomst waarbij de kerk helemaal vol was, werden stukken gezongen door een operagroep waarvan ze deel uitmaakte, maar ook door een vrouwelijke A Capellagroep, er was een saxofoniste, een violiste, een pianist, haar pleegdochter zong een prachtig lied van Bette Middler, er waren sprekers, spreeksters, vrienden, vriendinnen, patiënten, collega's, de vrijwel completen Ondernemingsraad en veel oud leden, de voorzittter v d Raad van Bestuur, en natuurlijk haar eigen filosoof en vriend Henk. Het was een warme bijeenkomst waardoor ik meermaals niet droog hield. Ook werd er een stuk harde muziek gedraaid waarvan ik nu even de naam kwijt ben, maar waarvan Cokky enorm hield en waarbij ze lekker kon ontspannen, iedereen klapte op het ritme van de muziek mee. De koude rillingen liepen over mijn lijf. Verder werden er mantra's te gehore gebracht, ik denk Tibetaanse, waarbij Cokky altijd afwaste, en allerlei andere dingen deed. Ja een erg indrukwekkend afscheid. 

Arminiuskerk Binnenkant

Ik ben erg blij dat ik haar 11 jaar geleden heb mogen leren kennen en een tijd intensief met haar ben opgetrokken, meegereist, en heb moge genieten van haar erg aangename vrolijke persoonlijkheid. Ik zal haar niet snel vergeten.

Na afloop kreeg ik een lift van een collega die geparkeerd stond in de Blunderput, de duurste parkeergarage van het land, onder het museumpark en ben bij thuiskomst eerst Jesse nu wat langer gaan uitlaten, en zit nu even bij te komen.

Geschiedenis Gouda

Een aantal dagen geleden vertelde ik dat Rose en ik weer aan het scannen van oude foto's en dia's toegekomen zijn. Dit is weer zo'n moment dat Rose met volle interesse voor de TV zit en naar House kijkt. Deze serie werkt op sommige momenten op mijn irritatie spieren, vooral nu ik voor mijn laatste nachtje zit. Zodoende dat ik nu tegelijkertijd het koffieapparaat aan het ontkalken ben, en weer eens in onze foto's gedoken ben. Zodoende laat ik iets van Gouda zien. De plaats waar ik niet geboren ben, maar waar ik wel mijn eerste 6 levensjaren heb doorgebracht, en waar mijn herinneringen beginnen op de Kleuterschool bij juffrouw Sannie en in een enorm groot huis. Dit huis aan de Oosthaven met een straatje ernaast, eigenlijk meer een steegje dat de Korte Nootgodstraat heet, was vroeger een klooster, en staat er al erg lang. In de tijd toen ik er woonde van 1960 tot 1966 was het postkantoor er gevestigd, waar mijn vader toen directeur werd. De eerste kelder was ook van het postkantoor. Daaronder waren nog twee kelders, ik vond dat ontzettend spannend. Tegelijkertijd heb ik bijvoorbeeld binnen op de heel erg lange en brede gang fietsen geleerd, en ook het trappenhuis was enorm. Grote brede houten trappen. Een oud collega van me Joke, die woont er vlak bij, dus ben ik pas maar weer eens een blik wezen werpen. De plafonds waren erg hoog, toen natuurlijk nog groter omdat ik zo klein was.  Ik zit hier op de prachtige parket vloer, en met oma van moeders kant op de foto. Zij was in mijn herinnering altijd aan het handwerken, en later hoorde ik dat ze zelfs het borduur en het kantwerk voor de kazuifels van de paus maakte. Op de volgende foto zit ik met mijn huidige French sister op de foto op de dag van haar Heilige communiefeest. We konden daar soms wel met zijn twintigen aan tafel zitten. Ja ik heb over het algemeen goede en fijne herinneringen aan dit huis. Toen we op mijn zesde weer verhuisden vond ik het kleine moderne huis waarin we toe terecht kwamen in eerste instantie maar niks. Ik had in ieder geval speelruimte te over, zowel binnens- als buitenshuis. Op de foto na de indianenfoto sta ik met mijn moeder, mijn beide broers en zus zo te zien op mijn vijfde verjaardag.  Wat een verschrikking van een broek had ik aangekregen notabene voor mijn verjaardag, hé!. Maar daar had je sowieso niets over te zeggen in die tijd. Het zal wel een kledingstuk zijn wat ik moest afdragen na mijn broers, dat heb je als jongste. Tot zover mijn blog over Gouda.

Blog 137 eerder 4-8-2007

I.M. Erwin 1977-1982

Zomerdag '82.

De zon scheen toen mijn zoontje stierf

hij was slechts vijf

en liet me alleen.

Een verloren, kostbare edelsteen

gevat in een zetting van alledaagsheid.

Ik voel me geamputeerd.

Zal ik hem ooit weerzien?

De zon scheen toen mijn zoontje stierf.                     Rose 6-9-1983

   

Handjes

Twee handjes hield ik vast,

de ene wat groter dan de ander.

't Kleine handje ging

't Grote bleef bij mij?

Wat kun je zo'n klein handje,

toch zó missen.                                                        Rose begin 1983

 

Blog 135 eerder in groot verdriet op 30-7-2007

Onwezenlijke gevoelens

Afgelopen donderdag was de eerste 7de December waarop ik veel bezig was met de verjaardag van mijn moeder terwijl zij er zelf niet meer is. Mijn beide ouders zijn afgelopen half jaar op de respectabele leeftijd van bijna 92 jaar gestorven, en ik heb ze dus lang gehad. Toch was afgelopen donderdag een onwezenlijke dag waarop ik in eens helemaal aangewezen was op de vele herinneringen aan haar, en ook de vele plekken, en momenten wanneer we haar verjaardag, zo vlak na sinterklaas vierden. Ook al was ze bijvoorbeeld vorig jaar niet helemaal 100% aanwezig meer, toch was het altijd een echt feest. Sinds dat mijn beide ouders er niet meer zijn zijn Rose en ik druk bezig de enorme hoeveelheid foto's uit hun nalatenschap in te scannen, en zo mogelijk te verbeteren. Het is voor mij een prettige manier om er aan te wennen dat ze er niet meer zijn, en er komen oude herinneringen boven, zowel goeie als minder prettige.  Ik kan het niet laten een gevonden foto te laten zien van 3 meiden, waarschijnlijk genomen in Brussel, op weg naar Zwitserland in 1947, waarvan de middelste mijn moeder is. Zo krijg je herinneringen erbij van een tijd waar je er zelf nog  helemaal niet bij was, en als mooie jonge meid kende ik haar nog niet. Het enige nog in leven zijnde familielid is oom Huub, en hem en ook nog een tante hebben we om hulp gevraagd om iets te kunnen vertellen over de oude foto's.

Rose en ik hebben de donderdagavond afgesloten met een borrel op de herinneringen. Proost Ma.

Blog 29 eerder 9-12-2006

3 Technieken op elkaar

Na jaren van meekijken, en meeleven, en stimuleren, en helpen en soms ook afkraken van alle experimenten, en werkstukken,  die Rose zowel tijdens, maar ook na haar opleidingen om technieken voor haar werk te leren en te vervolmaken, kreeg ik van Rose op mijn verjaardag, nu alweer en jaar of 10 geleden een prachtig stuk, waar ik tijdens het maken al verliefd op was geworden. De drie technieken die ze hierbij met behulp van snijden heeft samengevoegd zijn batikken, etsen, en hoogdruk. Toen ik vanmiddag samen met Buum (buurman) Ruud, de gezamenlijke opgang en trappengat herinrichtte, viel mijn oog er plots weer op. Bij ons is er echter nog een techniek aan toegevoegd. Een antieke handgesneden houten lijst. Zie zelf: 

blog 27 eerder 7-12-2006

Een leuke drukke dag

Vandaag zijn Hot en ik aan het werk geweest in de keuken. Het inrichten en cleanen van de keuken en voorraadkasten had onze prioriteit. Omdat mijn motto is: "Iedereen moet aan tafel kunnen bijschuiven". Dus moet je  het een en ander in voorraad moet hebben. Zijn er dus aanbiedingen in een winkel waar ik ben, kopen! Dat duurt al mijn leven lang zodat ik altijd iets op tafel kan zetten bij onverwachtte gasten. Het geheel was nogal rommelig geworden op zijn zachts gezegd. Aangezien Hot kan organiseren als de beste is hij als organisator aan het werk gezet en ik als hulpje. Na een tijdje schuiven en poetsen is het resultaat helemaal niet slecht. Laat nu de mensen maar weer komen! Verder is Hot met onze Buum aan het werk om onze gezamenlijke opgang te verfraaien. Afgelopen zomer zijn Buum en zijn broer hard aan het werk geweest met stucken verven enz. Nu worden dus de puntjes op de i gezet. Hot gaat waarschijnlijk schrijven wat ze allemaal hebben gedaan. Doet hij dit niet dan heb ik morgen wat te schrijven. Vanavond ga ik met een aantal leden van het bestuur de kerstpakketten inpakken. Dit gebeurt in de kelder dus warm aankleden en lekker kletsen. Vandaag is dus een leuke drukke dag.

Blog 26 eerder 7 december 2006