Een hoofd vol dubbele gevoelens en muizenissen.

NIEUWE STRUCTUUR

Het is zaterdagmorgen. Ik heb Rose naar de Wereldwinkel gebracht met Jesse, ben boodschappen gaan doen, ben op de terugweg bij Rose en haar collega Goran langs geweest en heb daar even lekker koffie gedronken. Het gebruikelijke ritueel.
Ik was voor het eerst weer buiten want ik ben aan het bijkomen van een heftige griep. Ondanks de griepprik die ik standaard neem sinds mijn weerstand zo is aangetast.
Je zou denken dat het langzamerhand wat rustiger word in mijn hoofd nu ik ander en minder werk heb, maar het tegendeel is het geval.
De structuur die Rose en ik hadden de afgelopen jaren sinds werkhervatting was een hele vaste. Vroeg opstaan, rondje hond, douchen ontbijt, boodschappen, fysio, zwemmen, en vrij veel samen tot 12.00u, dan naar bed tot 13.30, en werken tot 23.00u. Slapen.
Nu nog vroeger eruit. Fysio moet voor werk, werken, maar niet het werk wat ik al die jaren met zoveel plezier deed, maar administratief werk. Geen gesprekken, geen contacten, alleen concentreren op juiste cijfers en gegevens invoeren op juiste plaats in juiste systeem. Nu kom ik rond 14.00u thuis, ben doodmoe en ga slapen.
Waar ik absoluut wel aan wennen kan is de weekenden en de avonden vrij. Meestentijds hartstikke gezellig met Rose, wat computeren, wat tv, wat meer muziek, heerlijk.
Toch heb ik thuis maar minimaal energie, en wil veel, maar dat kan door dichtvallende ogen, pijn, en weet ik veel, toch niet. Gevoel oude man te zijn. Is er een kwaaltje opgelost, nu krijg ik weer een MRI van mijn knie. Meer dan een half uur lopen met Jesse is onmogelijk, al is ze zielsgelukkig met de scootermobiel waarnaast ze heerlijk rennen kan, en waar ik gelukkig na wat heftige avonturen ook weer op durf.
Na het advies van mijn behandelaar en mijn huisarts bleek het ROG plus wat de WMO uitvoert voor de gemeente een scootermobiel als pure luxe te zien. Toch ben ik na in het begin heel aarzelend en terughoudend te zijn geweest erg blij dat ik zo'n duur ding heb aangeschaft. Anders is buitenkomen helemaal een crime. Toch is het ook niet goed voor mijn zelfbeeld.
Verder mis ik mijn werk. Ik mis het contact met patiënten, en ik mis het doen waar ik zo goed in was. Het is een feit dat nu ik geen acht uur meer aankan ze op de afdeling natuurlijk niks meer aan me hebben, maar dat ik ook op de poli niet kan worden ingezet om die een stuk bereikbaarder te maken en waar ik bijvoorbeeld vragenlijsten en gesprekken met patiënten zou kunnen voeren gedurende vier dagdelen per week vind ik onbegrijpelijk en oh zo jammer.
Moet ik nu de komende 13-14 jaar achterstallige registraties gaan invoeren? 
Allemaal dingen waar mijn hoofd mee vol zit.
Natuurlijk kunnen Rose en ik wel wennen aan een nieuwe structuur in ons leven maar het zou mooi zijn als het ook nog het gevoel van zinnig en of prettig werk zou zijn. Dan kom ik ook mogelijk iets tevredener thuis.
Ik kan me nu thuis nog maar moeilijk ontspannen.

Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan.

Ik hou jullie op de hoogte.

Lastig Dilemma. Wat is wijsheid? Meedenkers zijn welkom!

Lieve lezers,
zoals jullie wel gelezen hebben is mijn leven en het leven van mijn lief(Rose) compleet op zijn kop gezet.
Doordat mijn lijf er twee maanden geleden fysiek zei, doe het zelf maar zat er niks anders op dan me ziek te melden. Nu zit ik veel meer, ben uit de patiëntenzorg, en i.p.v. mijn eigen gedrevenheid remmen, zitten er nu twee mensen achter me aan die me opjagen. Ik heb het nu volgende en al eerder gepubliceerde stuk 4 dagen geleden in de nacht geschreven, en ben na meermaals lezen er wel achter dat het zo is als ik geschreven heb. Kan ik dit echter gebruiken bij mijn evaluatie as. woensdag met de bedrijfsarts en mijn leidinggevende of niet? En wat dan? Ik ben er onrustig van.

Lees a.u.b. mee en spui je/jullie gedachtegang:

klem-zitten-tussen-beperkingen en mogelijkheden en eisen

Uit EVENWICHT gehaald !!

UIT             EVENWICHT             GEHAALD

Gisterenmiddag naar huisarts. Had een lijst gemaakt, met als eerste de schokken en de onwillekeurige bewegingen waardoor ik vreemde bewegingen maak en daardoor nog gespannener word in bijvoorbeeld mijn schouders. Hierover gesproken, komen deze signalen vanuit hoofd, neurologisch, of komen ze uit spieren?

Kip en ei vraag.
Mogelijkheden wegstrepen. 
1. De heftige behandeling van Bert mijn fysiotherapeut maandagmorgen maakte mijn spanning in mijn schouders en nek minder en zo ook de schokken.
2. Gebruik ik medicatie die dit soort bewegingen in hun bijwerkingen hebben. Ja. Cymbalta, een anti depressiva die ik heb gekregen van de pijnpoli van het st. Fransiscus Gasthuis om de pijn te verminderen. Advies: Stoppen, en na drie tot zes weken weten we meer. Krijg ik meer pijnstilling. Neen, je zit al op maximum. Zijn er meer medicijnen met die mogelijke bijwerking. Ja bij Tramadol waarvan ik 300mg gebruik komt dat bij 1 op de duizend voor. Kortom niet veranderen. Is ook lastig want daar ben ik na jaren verbruik aan verslaafd.
3. Kan het Neurologisch zijn. Jasper belt Neuroloog in Vlietland. Die zegt dat het hoogst raar  is. Adviseerde controle reflexen, die redelijk goed bleken, een foto van de nek(4stuks) en een echo idem van de nek om eventuele stenose daar uit te sluiten. Gisteren direct na afloop van bezoek aan Jasper gedaan en echo vandaag. Morgenmiddag uitslag. Als ik een vernauwing in de nek heb moet ik van de Neuroloog een MRI en pas daarna valt er beleid te bepalen. Nek is lastig werken.
Kortom ik werd uiterst serieus genomen en morgen weet ik meer. Het is een kwestie van uitsluiten. Het feit dat ik zo serieus werd genomen maakte dat ik me al minder gespannen voelde en na het bezoek, vannacht en vandaag al duidelijk minder last heb van schokken. 
Mede door die echo kon ik vanmorgen met Rose mee naar de markt. Lekker geen administratie. Joechee. Heb afgesproken direct na de uitslag leidinggevende te bellen.
Verder had ik de afgelopen tijd mijn oorbellen dag en nacht ingehouden en gevolg was wat vroeger of in ieder geval bij mij nooit eerder was gebeurd dat de ringetjes die de oorbellen vasthouden het oor ingegroeid waren. Toen ik dat merkte en aan Rose kenbaar maakte zei ze dat ik direct naar de Spoed Eisende Hulp toe moest gaan. Hier was ik het niet mee eens gezien het feit dat ik toch deze week richting huisarts wilde. Was maar goed ook want Jasper haalde ze zonder snijwerk met een tangetje terwijl ik even mijn tanden op elkaar hield er uit. (gelukkig)

Tot zover resultaat speurtocht naar schokken. Zo gauw ik iets weet schrijf ik weer verder hierover.

Vanmorgen zijn we na het ontbijt eerst naar Specsavers geweest. Die hadden gisteren zomaar € 340,- van onze rekening afgehaald. Ik had op 10 september 1 varifocus bril gekocht, mijn eerste, en omdat ze daar na controle van mijn ziektekostenverzekeraar zeiden dat ik nog € 340,- te goed had bestelde ik een tweede. Nadat IZZ had gezegd dat ik daar geen recht op bleek te hebben direct mijn bril gecanceld al op 14 september en dat was geaccepteerd. Het bedrag opgeteld bij wat ik al gepind had zou deze bril nu € 438,- kosten dus dat wilden we even rechtzetten. In de winkel waren ze het wel met ons eens dat dit dan wel een erg dure bril was maar konden toch nog niet zover gaan om de € 231,- teveel betaald terug te geven. Gezegd dit raar te vinden en bepaald geen reclame voor Specsavers, beloofden ze me as. vrijdag wel te bellen. Rose en ik gingen richting Blaak zoekend naar een pinautomaat om toch wat te kunnen betalen. Uiteindelijk hebben we er een gevonden en kwamen om 13.00u terug thuis. Net op tijd om nog op tijd in het ziekenhuis te kunnen zijn.

Waar ik het op het spreekuur met de huisarts en zijn leerling nog over gehad heb is dat eerst de verandering van werk me uit mijn vaste structuur en vastigheid haalde terwijl ik heel erg heftig reageer op veranderingen. In het begin betekende 1 keer niet kunnen slapen tussen de middag twee weken ellende. En nu halen ze, mijn baas en bedrijfsarts de structuur nog verder onderuit. Ik moet op de dag werken, in werk waar ik niet voor opgeleid ben en waarvoor ik niet gekozen heb op uren die me niet uitkomen, en waardoor ik fysiotherapie en fysiozwemmen om mijn spieren soepel te houden mogelijkerwijze niet meer kan doen, en dan verwachten ze stabiliteit en mijn 36urige aanwezigheid. Ik denk niet dat dat haalbaar zal zijn.

Het lastige is dat zowel mijn direct leidinggevende als de bedrijfsarts zich van geen kwaad bewust zijn en doen of ik ervoor kies om ziek te zijn. Een stelletje lastig te overtuigen idioten zijn het. Het is wel prettig dat in ieder geval mijn huisarts snapt waar ik mee te maken heb en achter me staat.

Sorry voor de lengte van dit stuk, moeilijk inkortbaar. De groeten. Hot

I.M. Erwin 1977-1982

Zomerdag '82.

De zon scheen toen mijn zoontje stierf

hij was slechts vijf

en liet me alleen.

Een verloren, kostbare edelsteen

gevat in een zetting van alledaagsheid.

Ik voel me geamputeerd.

Zal ik hem ooit weerzien?

De zon scheen toen mijn zoontje stierf.                     Rose 6-9-1983

   

Handjes

Twee handjes hield ik vast,

de ene wat groter dan de ander.

't Kleine handje ging

't Grote bleef bij mij?

Wat kun je zo'n klein handje,

toch zó missen.                                                        Rose begin 1983

 

Blog 135 eerder in groot verdriet op 30-7-2007