Emoties spetteren

Wat een dag weer. Het de boodschap op mijn huidige werk brengen gaat door. Ik probeer zoveel mogelijk mensen individueel in te lichten over mijn komend vertrek. Ik heb ook besloten om woensdagmorgen naar de Kerngroep vergadering te komen om zelf mijn vertrek ook daar met de leidinggevende van Doel te kunnen aankondigen.

Bij het aankondigen van mijn vertrek staan bij sommigen en mijzelf de tranen nader dan het lachen. In veel gevallen, bijvoorbeeld vanmorgen bij mijn baas bleek dat ze stiekem toch nog wel minstens een jaar op me rekenden, en komt mijn vertrek volkomen uit heldere hemel. In veel gevallen ervaren de mensen hier mijn aanwezigheid als een extra veiligheid en als een soort van vader figuur die de nodige structuur met zich mee brengt. Het is goed voor mijn eigenwaarde en streelt mijn gevoel, maar maakt het niet gemakkelijker.

Zo had ik vijf minuten geleden Lenie aan de lijn, de vrouw die ik uiteindelijk ga vervangen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat haar laatste werkdag de 20^ste van de zesde is en dat de tijd tot dan de tijd is waar we het inwerken en leren zullen moeten doen. Kortom mijn tijd hier kon mogelijk morgen, woensdag al wel eens de laatste tijd hier kunnen zijn. GGrrrr, dat is snel. Hoe moet ik dat nu handelen?

De mensen hier zijn over het algemeen blij voor me, en vinden het fijn dat ik het ze zelf vertel, maar zeggen stuk voor stuk hoe ze me gaan missen en ook wat ze zo gaan missen en dat is tof maar ook hard. Stiekem zou ik willen wat meer tijd te hebben.

Wat kan je je toch ontzettend snel gaan hechten aan een familiaire, warme omgeving, waar je zo welkom bent, en dat ook zo voelt. Wat dat betreft zal het ook wel een gigantische verandering inhouden. Heel veel werk alleen op een kamertje, met alleen de verantwoording, maar ook zonder directe collega’s. Gelukkig echter wel in kliniek I waar ook sinds vandaag mijn oud collega’s van de verslavingsafdeling naartoe verhuizen. Kortom ik kom er wel veel bekende gezichten tegen. Nu zit Lenie nog in het behandelgebouw, maar ze krijgt nog gedurende haar periode bij het ziekenhuis te maken met de verhuizing waar ze zolang om heeft gevraagd. Ik krijg dus te maken met een werkplek op een prettigere, en vertrouwde plek.

Ik merk aan alles, en hoofdzakelijk ook aan mijn spieren dat ik uit mijn normale doen ben. De spierspanning die normaal al heftig is, staat nu nog meer op topstand, en de pijn hierbij is groot, daar zijn de pijnstilling en de tramadol niet tegen opgewassen. Er is een vreemd gevoel in mijn maag, verdriet en nieuwsgierigheid vechten binnen in me met elkaar. Emoties spelen een grote rol, en ik voel me erg moe.

Ik kom naast het gesprekken voeren gisteren en vandaag tot weinig. Gelukkig heb ik mijn werkzaamheden, het invoeren van de patiënten die nog niet in Horizon zaten, inmiddels vrijwel achter de rug, want van veel werk zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer komen. Ik heb al geluk als ik zo nu en dan nog een paar uurtjes op het activiteitencentrum zal kunnen zijn en dan zal het hoofdzakelijk uit gesprekken en contacten bestaan.

Nu is het belangrijk dat ik zo cool als mogelijk blijf, me hier niet door moet laten meeslepen of van het pad moet laten voeren. Goed slapen, en de ene dag rustig na de andere nemen.

Ik ben net thuis, heb Rose even bijgepraat en ga eerst ten minste anderhalf uur slapen.

Gegroet

Hot

Moeilijk

Update:
Vannacht ondanks spanning en trillingen van spieren toch wel wat geslapen en bij navraag bleek dat ik ook niet al te lastig ben geweest voor Rose. Wel heel vroeg wakker van de pijn. Pijnstilling uitgesteld tot normale tijd 07.30u anders moet ik daaropvolgende gift ook vervroegen en dat kan niet onbeperkt. Schouders staan krom en stram van spanning, en ik beef als een rietje en kan ook maar moeilijk achter het toetsenbord zitten. Tijdens ontbijt met Rose overlegd. Uitkomst. Afspraak met huisarts maken om advies. Reumatoloog-behandelaar zegt dat het bij het beeld hoort en dat de bloedwaarden oké zijn. Toch verwacht de bedrijfsarts en mijn leidinggevende dat ik ga werken. Huisarts neemt me serieuzer. Probleem: Er is niemand die wat van Poli Myositis weet. Beeld is individueel heel verschillend. Gedachte: Moet ik dan misschien eens naar de Neuroloog, want waar komen die schokken vandaan? Komen die puur uit de ontsteking, dus uit mijn spieren of komen die uit mijn hoofd?

Vervolgens leidinggevende gebeld en afgemeld voor vandaag. Ik hoorde dat ze wilde reageren, maar ze slikte de vraag in. Ik kan toch geen antwoord geven op de overigens logische vragen die bij haar opkomen.

Gevolg: Ik ga zo meteen met Jesse naar de fysiotherapeut en aan hem vragen om mijn schouders extra aandacht te geven. Dan maken Jesse en ik de ronde af en gaan naar huis. Vanmiddag om 14.10 heb ik een afspraak kunnen maken met Jasper onze huisarts, en heb met Rose een lijstje gemaakt van zaken die we moeten bespreken.

Ik zit met nog een andere vraag. Een aantal jaren geleden was het zo dat als ik eenmaal een middagslaapje oversloeg ik dat tenminste twee weken moest bekopen. Nu is mijn totale ritme veranderd, en welk effect heeft dat op het verloop van mijn ziekte. En als dat zo is wie kan dat fatsoenlijk aan mijn bedrijfsarts en leidinggevende uitleggen?

Ik ben naast die gespannen spieren daar natuurlijk ook gespannen van. Afgelopen salaris was natuurlijk al dik € 100,- minder vanwege niet werken dus ook geen onregelmatigheidstoeslag, maar hoe gaat dat verder? Verder vind ik het niet erg tussendoor een dag vrij te zijn maar als jij je zo voelt als ik momenteel is het ook geen pretje.

1ste dag

Dit is de 1ste dag waar ik mezelf lekker kan amuseren. Hot ligt boven in bed en ik schrijf mijn stukje. Wat een lang stuk heeft Hot op zijn werk geschreven. Maar, ik kan er foto's bij doen. Ik heb geen strenge webmaster! Jesse en ik stonden kwart voor 8 voor z'n werk op Hot te wachten. Dit doen we sinds Jesse bij ons is gaan wonen. Ze moet er toch uit en Hot en ik kunnen even praten van hoe onze nachten geweest zijn en ik merk dat het goed voor ons beiden is. Hot komt even los van zijn werk en ik word wakker. Na een korte wandeling scheiden onze wegen zich en we gaan ieder zijn eigen 's weegs. Ik kwam onderweg Hans onze hondengoeroe tegen. Hij stond weer te wachten op zijn pupillen en de honden. Trouwens, deze foto's zijn genomen toen wij en Jesse op les waren. De witte hond is Luc met z'n vrouw. Jesse en hij waren beste maatjes. Na de les gingen we even op het veld en dan konden de honden even lekker vrij spelen. Jammer dat dit niet meer kan. Jesse gaat veel te veel haar eigen gang en is zo nieuwsgierig en gaat dus te ver weg. De volgende foto is Hans. We zien hem nog regelmatig en hij stikt in het werk. Hij heeft zelfs een wachtlijst! Jesse mag altijd bij hun logeren wanneer er iets medisch met ons aan de hand is. Dit vinden we erg prettig, je weet maar nooit en Jesse is gek op hem. Nu ben ik weer thuis. Zoals ik schreef het is weer wennen maar er zijn ook leuke kanten. Zo lees ik lekker in bed in plaats van naar het oog op de radio te luisteren. Hot belt om 12 uur om me welterusten te wensen en ik om een rustige wacht te gunnen. Zo hebben we allemaal onze eigen ritueeltjes.   De onderste foto's zijn overzichtsfoto's van de lessen. De vrouw met de weelderige haardos ben ik, ik heb mijn haar een tijdlang lang en bewust zeer grijs gedragen. De lessen worden gegeven op een klein veldje geklemd tussen een drukke straat en een sluis en wordt door Hans gehuurd van de gemeente. Hij is al tijden op zoek naar een ander stuk land want hij heeft klanten zat. We leven met hem mee.

Blog 115 eerder 14-4-2007

Gewoon

Een heerlijke zondag, om te genieten, en om te vieren dat het dusdanig goed gaat dat ik vanaf morgen weer hele dagen ga werken. Dat laatste zal wel even wennen zijn. En aan drukte ben ik, zijn we beiden al weer aardig gewoon. Afgelopen vrijdag had ik een studiedag met de Commissie Algemene Zaken van de OR. De ochtend kregen we op het gebied van financiën n van een specialist op dit gebied veel nieuws en inzicht, en gedurende de middag zijn we minutieus bezig geweest met het opleidingsbeleid, persoonlijke ontwikkelingsplannen en levensfasebeleid. Vooral dat laatste onderwerp hebben we als OR al lang in ons vizier, maar nu is er eindelijk een stuk geschreven waar heel veel in is verwerkt van de ideeën waarmee de OR is aangekomen. Het klinkt misschien als een saai onderwerp maar vooral omdat de werkvloer behoorlijk vergrijst, en er een flink personeelstekort is, en dreigt, is het des te noodzakelijker om zuinig om te gaan met mensen op de werkvloer.

Vrijdagavond ben ik voor het eerst in drie weken weer gaan djembé spelen en ondanks dat ik erg moe was, ging dat heerlijk en leverde dat meer energie op dan het koste. De zaterdag hebben Rose en ik veelal besteed aan voorbereidingen voor een etentje 's avonds met Juliëtte en Kitty, en dat werd een hele gezellige, smaakvolle middag en avond, waar we vandaag nog heerlijk aan het nagenieten zijn. Kortom vandaag hebben we het wat eten betreft erg gemakkelijk. We hadden ook nog het nodige opgenomen op de video en hebben dat gecombineerd.

Blog 109 eerder op 1-4-2007