Gevonden, geschreven in juni van dit jaar

Na de zorgen over Rose deze week,
de spanningen op het werk met mijn baas,
de goede bloeduitslagen van mijzelf,
de verschrikkelijke Chemodag, afgelopen donderdag
waarbij mijn misselijkheid de gehele dag aanhield,
mijn overwinning op de TV en stereoinstallatie, 
een twaalfdaagse waarvan ik er tien moet werken,
een aanstaande uit elkaar trekking van ons team,
een nieuwe zorgcoördinator,
een uitstaande offerte waar ondanks de crisis maar geen reacties op komen.
Het lijkt wel alsof bedrijven geen werk willen hebben.
De ene klacht naar de andere van huisbewoners,
die zelf te lui zijn om in actie te komen.
Frustraties lopen op en vanmorgen
had ik er genoeg van.
Ik gooide die frustraties er uit,
de spijt die ik heb dat Rose voorzitter van de
Vereniging van eigenaren is geworden,
De ondankbaarheid voor al dat werk.

Ik was natuurlijk te heftig vanmorgen,
tot grote schrik van Rose,
die het ook lang niet gemakkelijk heeft en ook
alle shit van mijn werk nog eens over haar uitgestort krijgt.

Gelukkig is 't alweer goed, want wij zijn gewent te praten,
koste wat kost,
maar ik ben zo verschrikkelijk moe,
dat zelfs mijn vrije dagen vol zitten tot op de nok ondanks dat ik
alle vrijwilligersbanen heb laten schieten.

Donderdag

Hot zit naar me te kijken met die grote, vragende oogjes of ik a.u.b. een stukje wil schrijven. Ik ben overgehaald, en voel me toch gestreeld om gevraagd te worden om na een goed gevulde dag nog de geest te vinden om een stukje te schrijven. Hot is nog steeds ziek, de koorts is fluctuerende maar blijft toch wel dalen. Afwachten dus. Ik stond vandaag in de winkel met Marga, een oud tuindersdochter. Zij kan heel boeiend vertellen over het reilen en zeilen van een groot gezin bestaande uit 7 kinderen en de ouders. Een heel ander leven dan ik dat van mij. Het was hard werken door iedereen. Daarna naar huis waar Hot aan het worstelen was met de tv, hij ging daarna naar bed. Ik en Jesse hebben een lange wandeling gemaakt in het park en we amuseerden ons met stokken gooien en weer pakken. Daarna naar huis, Jesse de bench in en ik op jacht in de supermarkt. Wanneer ik weer thuis kwam was Hot al wakker en we hebben een nieuwe tv gekocht. Zo blijven we bezig. Morgen krijg ik een nieuwe kroon en er komt een oude vriend van ons langs, dat wordt dus leuk.

Blog 56 eerder 4jan2007

Druk, druk, druk.

Druk, druk, druk.

We hebben het druk gehad de laatste dagen. Maar leuk druk. Afgelopen dinsdagavond hadden we bij de Wereldwinkel een algemene leden vergadering en na de pauze zouden er hapjes en drankjes genuttigd worden.

Ik was aangesteld als hapjes maakster dus was ik toch wel een aantal uren druk hiermee. Salades, schijfjes worst en blokjes kaas en gevulde pepertjes. Leuk werk vooral als je later in de avond de mensen zien smullen en praten met elkaar. Dankbaar werk dus. 

De dag daarop waren Hot en ik uitgenodigd door Ingrid, een collega van Hot om bij hun haar verjaardag te vieren. Zij en haar man wonen en Dordrecht en voordat we naar hen opbelden of hij ons bij het station wilde ophalen (wij hebben geen auto meer)  zijn we in de stad ingegaan en zijn o.a. in stripwinkel "Sjors" binnengelopen. Hot is al lang aan het zoeken naar deel 5 en 6 van de serie Merlijn. Dit wordt door de uitgever heel moeilijk gemaakt, want elke stripzaak die deze serie wil verkopen moet minstens 100 exemplaren inkopen en dat is teveel voor een klein zaakje. Ondertussen ging ik neuzen in de winkel en vond daar aan aantal boeken van R.Crumb, een Amerikaanse striptekenaar van de jaren 60. Hij heeft bijv. het boek "Frits the Cat" geschreven voor degenen die dat wat zegt.

http://www.moorsmagazine.com/cartoon/crumb.html wanneer je nog wat wil lezen.

Vanmorgen stond ik in de winkel waar de nieuwe kassa raar deed, gelukkig konden we ermee werken maar het was even wennen. Hot is nu naar een vergadering, wanneer hij thuis is gaan we even naar de verjaardag van een lieve vriendin "Wendy".

Blog 36 eerder 14-12-2006

Kerstkaarten

Het is weer zover. Na het Sinterklaasfeest wordt het Kerstgebeuren in huis gehaald. Hot heeft de regie in handen. Hij heeft daar oog voor, hij zorgt voor de verlichting. Aangezien hij 1.98 lang is scheelt dat trappen lopen. Hij kan overal gewoon bij. Ik doe het lagere gedeelte. Voor de verandering staat de boom en stal bij ons in de slaapkamer.  Dit doen we omdat we een gevaarlijke slooppoes in huis hebben, die het liefst zelf deel zou uitmaken van de stal. Dit scheelt veel ergenis. Vandaag hebben we een leuke digitale kerstkaart ontvangen van een collega van mij en die hebben we kwistig rondgestuurd. De kaarten die terug geketst worden, die krijgen een echte, door de post bezorgde kaart. Ik schijf de enveloppen en Hot de kaart zelf. Wanneer ik die schrijf dan staan alleen onze namen er op en Hot vindt dat nogal karig. Deze taakverdeling werkt goed.

Blog 34 eerder op 11-12-2006

OR en Djembé

Gisteren was ik weer een vergadertijger. Tijdens een wandeling met Jesse en Rose, op het station afgezet, en afgereisd naar een conferentiecentrum, waar de Ondernemingsraad van het ziekenhuis waar ik werk een van zijn studiedagen had. Helaas was dit de laatste keer op locatie, want in het kader van de bezuinigingen moeten we voortaan onze studiedagen op de eigen locatie in het ziekenhuis houden. De sjeu van locaties als bijvoorbeeld Atlantic (Kijkduin) en Avifauna (Alphen a d Rijn) gaat er zo wel een beetje vanaf. We waren in een eerdere bezuinigingsronde al terecht gekomen op deze goedkopere locatie, maar deze blijkt nu ook te luxe. Helaas, het is niet anders.

De inhoud van de dag was leerzaam, en was wederom onder de bezielende leiding van Peter, die de meest taaie onderwerpen toch op een dusdanige wijze naar voren weet te brengen dat je er niet bij in slaap valt. We hebben het o.a. gehad over :

• Hoe je beleidswijzigingen kunt tackelen die ad hoc genomen worden, niet dus, daar loop je achteraan.
• Verder hebben we gesproken over gebruikersonvriendelijke registratiesystemen, die de spaarzame tijd die je hebt voor je patiënten nog verder beperken, en die je zonder dat ze eerst getoetst zijn zomaar door de spreekwoordelijke strot geduwd worden.
• Wijzigingen in de regelgeving met betrekking tot de WW en het ontslagrecht, en
• Flexibilisering.

Het was een goede dag, maar na afloop kan je mij min of meer opvegen, en na de door Rose heerlijk gemaakte rodekoolstampot moest ik snel mijn Djembé inpakken en op naar les.  Kofi Ayivor en de mede lesgenoten waren er al, en ik wilde eerst even kwijt dat ik nog steeds zere handen had van vorige week vrijdag. Ik kreeg vervolgens instructie om dit een beetje te ondervangen en inderdaad, nu na afloop heb ik veel minder last, en in tegenstelling tot vorige week kunnen nu mijn ringen al weer om mijn vingers.

De moeheid van de afgelopen dag vervloog en de ritme's voel je heerlijk door je lichaam. Ik heb echt een goede bezigheid voor mijzelf gevonden lijkt het, en de sfeer door Kofi meegebracht is ook fantastisch. De volgende afbeelding is van een CD die door Kofi op de markt gebracht is. Kortom een vermoeiende maar uiterst bevredigende dag.

Blog 30 eerder 9-12-2006

Onwezenlijke gevoelens

Afgelopen donderdag was de eerste 7de December waarop ik veel bezig was met de verjaardag van mijn moeder terwijl zij er zelf niet meer is. Mijn beide ouders zijn afgelopen half jaar op de respectabele leeftijd van bijna 92 jaar gestorven, en ik heb ze dus lang gehad. Toch was afgelopen donderdag een onwezenlijke dag waarop ik in eens helemaal aangewezen was op de vele herinneringen aan haar, en ook de vele plekken, en momenten wanneer we haar verjaardag, zo vlak na sinterklaas vierden. Ook al was ze bijvoorbeeld vorig jaar niet helemaal 100% aanwezig meer, toch was het altijd een echt feest. Sinds dat mijn beide ouders er niet meer zijn zijn Rose en ik druk bezig de enorme hoeveelheid foto's uit hun nalatenschap in te scannen, en zo mogelijk te verbeteren. Het is voor mij een prettige manier om er aan te wennen dat ze er niet meer zijn, en er komen oude herinneringen boven, zowel goeie als minder prettige.  Ik kan het niet laten een gevonden foto te laten zien van 3 meiden, waarschijnlijk genomen in Brussel, op weg naar Zwitserland in 1947, waarvan de middelste mijn moeder is. Zo krijg je herinneringen erbij van een tijd waar je er zelf nog  helemaal niet bij was, en als mooie jonge meid kende ik haar nog niet. Het enige nog in leven zijnde familielid is oom Huub, en hem en ook nog een tante hebben we om hulp gevraagd om iets te kunnen vertellen over de oude foto's.

Rose en ik hebben de donderdagavond afgesloten met een borrel op de herinneringen. Proost Ma.

Blog 29 eerder 9-12-2006

Een leuke drukke dag

Vandaag zijn Hot en ik aan het werk geweest in de keuken. Het inrichten en cleanen van de keuken en voorraadkasten had onze prioriteit. Omdat mijn motto is: "Iedereen moet aan tafel kunnen bijschuiven". Dus moet je  het een en ander in voorraad moet hebben. Zijn er dus aanbiedingen in een winkel waar ik ben, kopen! Dat duurt al mijn leven lang zodat ik altijd iets op tafel kan zetten bij onverwachtte gasten. Het geheel was nogal rommelig geworden op zijn zachts gezegd. Aangezien Hot kan organiseren als de beste is hij als organisator aan het werk gezet en ik als hulpje. Na een tijdje schuiven en poetsen is het resultaat helemaal niet slecht. Laat nu de mensen maar weer komen! Verder is Hot met onze Buum aan het werk om onze gezamenlijke opgang te verfraaien. Afgelopen zomer zijn Buum en zijn broer hard aan het werk geweest met stucken verven enz. Nu worden dus de puntjes op de i gezet. Hot gaat waarschijnlijk schrijven wat ze allemaal hebben gedaan. Doet hij dit niet dan heb ik morgen wat te schrijven. Vanavond ga ik met een aantal leden van het bestuur de kerstpakketten inpakken. Dit gebeurt in de kelder dus warm aankleden en lekker kletsen. Vandaag is dus een leuke drukke dag.

Blog 26 eerder 7 december 2006

Een harde leerzame les

Gisterenavond rond 19.30u kwam ik er achter dat ik mijn zo noodzakelijke bezoek aan mijn fysiotherapeut was vergeten. Doordat ik nog steeds aan het herstellen was van mijn griep of i.d. was de dag geheel anders verlopen dan normaal. Ik sloeg mezelf voor mijn kop, en snapte niet, dat ik ondanks mijn rugpijn het had kunnen vergeten. Ik besloot gelijk de praktijk te bellen waar ik Djoyce aan de telefoon kreeg, en verzon langs mijn neus weg een smoes. Direct na het neerleggen van de telefoon dacht ik, stom, stom, ik had vorige week net mijn web-log adres aan hem gegeven. Kortom betrapt. Met zo'n web-log gaat smoezen verzinnen niet op, als ze dit lezen, dan .............. lachen ze zich ziek. En ik heb een hele week geen behandeling.

blog 24 eerder 6-12-2006

Mandala's Borduren,

Dit is de eerste Mandala die Rose geborduurd heeft. Het werd de eerste van een reeks, waarbij Rose steeds weer nieuwe facetten toevoegt, uit haar persoonlijk leven, en uit de steeds uitgebreidere technieken die ze onder de knie krijgt. Deze technieken heeft Rose zichzelf eigengemaakt door eerst steeds ingewikkeldere merklappen te maken, en door te gaan met experimenteren.

 Hier rechts de 2e Mandala. De Basiskleur is rood, maar duidelijk is dat er talloze kleuren ROOD bestaan. Deze is ook geborduurd op spijkerstof. Alleen deze is op deze afbeelding nog niet ingelijst of gespannen. Bijzonder is dat om het middelpunt heen een slang geborduurd is die een klein opaaltje in zijn bek heeft.

Digitale verbinding

Een tijdje geleden hadden we de eer om een "gratis" digitale kabelreceiver van onze provider te mogen ontvangen. Sindsdien is Hot enigszins geobsedeerd geraakt. Tot vandaag dan! Hij was aan het worstelen zodat alle apparaten tv, tuner, video en dvd speler over de boxen te laten gaan. Bijna alles ging goed behalve dat we met de dvd speler of geen beeld of geen geluid hadden. De video kon alleen analoog gebruikt worden. En nu is het gelukt en loopt Hot met een smile van oor tot oor door het huis te zweven. "vraag me niet hoe me gelukt is" roept hij dan terwijl hij nu loopt rond te dreutelen. We kunnen weer films bekijken. Moet je nagaan, we hebben niet om dit apparaat gevraagd, dus moesten we wel. Het zal wel zijn nut hebben of spant deze provider samen met de afspeelfabrikanten zodat we wel gedwongen zijn om allemaal nieuwe apparaten aan te schaffen omdat de oude niet meer werken. Ben ik een complot op het spoor of zie ik ze vliegen. Alweer een raadsel.

Eerder gepubliceerd op 29 -11-2006, en wat waren vele van onze stukjes nog saai.

Kabeljouw met Kerrie en roomboter

Vanavond waren Rose en ik gevraagd om te komen eten aan boord van "de tweemaster de B" een prachtige oude 2 master uit 1900, door de schipper.  We kwamen iets over zevenen aan vanavond en kregen in de kombuis ook te zien hoe ons gerecht werd klaargemaakt. Tegen 20.00u gingen we aan tafel en hebben onder het genot van een heerlijk wijntje ernstig genoten en hebben onze buiken goed gevuld, met deze door de schipper zelf afgelopen zondag in Rozenburg vers gevangen, en zeker niet voor niets gestorven kabeljouwen.

Dit is een foto van de B.....a  de afgelopen zomer. Eerder gepubliceerd op 28-11- 2006

Diagnose Dokter

Het is dinsdag dus is Hot naar de OR, vaste prik. Ik zit thuis een beetje te verwerken dat de brughoektumor in mijn hoofd weer terug is, 15 jaar geleden werd deze bij mij geconstateerd en weggehaald. Een brughoektumor is altijd goedaardig maar deze zit op een stomme plek. Het zit achter mijn linkeroor. Het groeit uit de beschermlaag (isolatie)van de zenuwen die op dat punt in de hersenen gaan waar geluid- en evenwicht signalen worden verwerkt als het ware. Ik ben daar dus doof en ik heb een slecht evenwicht. Het went en ik ben blij hier te wonen waardoor ik de operatie kon ondergaan. Binnenkort heb ik weer een afspraak met mijn oude neurochirurg die toevallig zeer gespecialiseerd is op de vorm van tumoren. Nu begint het wachten weer, ik leer hierdoor meer geduldig te worden. Kan ik goed gebruiken.

Bovendien ben ik lekker druk bezig in de Wereldwinkel met alle Kerstspulletjes, o.a. stallen in alle groottes en maten, blikken Kerstengelen, kaarten enz. enz. De inkoopster heeft het er druk mee gehad. Bovendien hebben we de 12de een algehele ledenvergadering en ik maak deel uit van het bestuur die moet organisereren. December is de drukste tijd van het jaar en ook de leukste.

Voor het eerst in 25 jaar blog 11

Vandaag was een drukke en spannende dag voor Rose en mijzelf, We moesten voor een uitslag naar het ziekenhuis, en hierover misschien later meer, maar aangezien we ook nog steeds aan het vieren zijn dat we 25 jaar bij elkaar zijn, en nze vakantie op zijn eindje loopt, zijn we heerlijk samen naar de Italiaan gegaan, en hebben daar, escargot's, heerlijk gebakken champignons , fettucine al la mama, pasta quatro fromaggi, truffelchocoladeijs, een karafje rode wijn en espresso genuttigd. Dat laatste omdat we al slaperig gingen worden en tegelijkertijd nog een bioscoopje wilden gaan pakken. In onze 25 jaar samen hadden we nog nooit gezamenlijk een bioscoopje gepakt. Het was een leuke spannende film, en ook deze James Bond die ligt ons beiden wel. Weinig special effect, en gadgets, maar volop spanning en actie. Wat mij betreft een aanbeveling. Ik was overigens al helemaal vergeten hoe leuk zo'n enorm scherm is. We hebben er echt van kunnen genieten, en in slaap gevallen zijn we bepaald niet. Tot zover vandaag.
eerder gepubliceerd op 27-11-2007 op web-log

Vrijdag de negende

AMELAND

Mijn laatste werkdag voor een mini vakantie. Vijf mensen op mijn afdeling zijn van mijn afdeling verdwenen en vier waren er voor terug, en de vijfde die was gisteren overgeplaatst naar afdeling ouderen, en had daar niet gegeten, en zo slecht naar haar zin dat ze wilde weglopen. Hierdoor besloten haar voorlopig terug te nemen, want voor ontslag of vertrek is het veel te vroeg. Ze was vorige week vrijdag pas opgenomen en kan onmogelijk nu al met ontslag. Ze is al wel een stuk beter, maar die opgaande lijn nu verlaten, dan gaat het gegarandeerd direct weer mis.
Ik ging haar halen en direct had ze een glimlach op haar gezicht en ik kon bij wijze van spreken gelijk weer de wasmachine in, maar ik heb haar ondanks de bewerkelijkheid toch met veel plezier weer terug gehaald. Ze heeft hier nu een kamer boven gekregen en is daar erg gelukkig mee. Wat bordjes gemaakt om haar de weg naar het toilet en de lift te wijzen, en daarna at ze direct weer twee volledige borden leeg. Een andere nieuwkomer blaast nog geen nul, en kon dus ook nog niet benenden komen en twee anderen zijn nog een klein beetje op deze wereld aan het terugkomen.
Druk genoeg dus. Maar dan gaat de avond lekker snel. Beneden zaten we met zijn achten aan tafel, en het was redelijk gezellig.
Ik steeds met mijn koffertje naar boven om de nog niet nul blazenden opnieuw te laten blazen. Dit om te kijken of ze al librium mogen en hoe het is met de fase van afkicken.

Verder ben ik me aan het verheugen op Ameland. We hebben er voor twee nachten een hotelletje geboekt en Jesse gaat ook mee. De buren verzorgen de katten en houden een oogje op het huis, dus dat is ook onder controle en ik verheug me erop om er even uit te zijn. Er zitten ook nog steeds wel zenuwen op te spelen want eigenlijk is het pas een keer goed gegaan om buitenshuis te slapen, en dat was bij die zeer geslaagde trouwerij van vrienden in Engeland.
Toch heb ik er aan de andere kant wel redelijk vertrouwen in. De slaapplaatsen zijn geregeld, de reis is geregeld, wat kan er nu misgaan? Ik voel me goed en ben stabiel. De fotocamera's en de reserveaccu's zijn opgeladen, en welk weer het ook is, dat zal ook geen roet in de plannen sturen. We houden van wind, en dit jaargetijde, en veel harder stormen dan toen we er dik 25 jaar geleden waren kan het niet. Toen was er een wervelstorm die veel caravans de lucht mee innam. Kortom ik heb er zin in.

Ik ga nu weer verder met de verplichtingen maar het was leuk even te dromen over komende week. De medicatie voor vijf personen kwam binnen en moet even zeer zorgvuldig verwerkt worden. De regels voor de HKZ zijn heel streng en worden strikt gehandhaafd tegenwoordig. Daar heb ik een voordeel. Door mijn verminderde concentratie ben ik vijf jaar geleden het al precies zo gaan doen als tegenwoordig verplicht is. De patiënt komt. Dan controleer, verstrek ik en teken dan tegelijkertijd af. Ideaal. Zo hoef je ook nooit meer te checken achteraf of je het wel gedaan hebt. Het is soms even een paar tellen extra wachten voor de patiënt, maar die willen ook liever niet dat je fouten maakt.

Ik stop mijn stukje voor vandaag. Gegroet en tot later.

5 november VERLOF INGETROKKEN

OF

Vanmiddag kwam ik op mijn werk, en ik had weinig puf. Het is de vierde dag achtereen dat ik werk en de afgelopen dagen waren slopend. We hebben een dame op de afdeling die somatisch erg slecht is en daarnaast ook enorm in de war. In werktaal zeggen we dan wel eens incontinent op alle tereinen. Maar aangezien het gelijk mijn laatste werkdag voor drie dagen vrij is had ik zoiets deze kan er ook nog wel bij. Mijn coördinator had het een en ander te melden. Een van die zaken is dat we per vandaag geen patiënten meer op verlof mogen. De ziektekostenverzekeraars hebben dat besloten en wij mochten deze blijde boodschap aan de patiënten groep brengen. Ik vind het een ongelooflijk slechte en vrijwel onuitlegbare boodschap want hoe moeten mensen nu oefenen met hun vrijheid?
We hebben al flink de grenzen verlegd, want eerst mochten de mensen 2 nachten weg als ze zover waren.
Er was een flinke discussie, en er begonnen gelijk mensen om uitzonderingen te vragen. Er werd zelfs gezegd dan gaan we toch eerder met ontslag, want we zijn vrijwillig. Ik zeg wij kunnen je dan geen strobreed in de weg leggen, maar of dat verstandig is, dat is twijfelachtig, want je bent hier uiteindelijk voor jezelf!!
Het was een onprettige boodschap om te brengen, maar het is niet anders.
Ik verwacht dat er handtekeningen verzameld gaan worden, dat er contact opgenomen gaat worden met de cliëntenraad, de ondernemings raad en dergelijke want men ervaart het als zeer onrechtvaardig en onrechtmatig.
Ben heel benieuwd hoe dit uiteindelijk zal uitpakken.

Ik hou jullie op de hoogte.

Grote Tommie

Gisterenavond bereikte ons het trieste nieuws dat Tommie, een van de grootste en liefste honden van het Sterrebos, net iets jonger dan Jesse, een prachtige Braziliaans Fila Brazilero, als ik me niet vergis, na een lange en pijnlijke reeks ontstekingen naar de Hondenhemel vertrokken is.

Tom(mie) & razende roeland Jesse aan het spelen

Vroeger kwamen we elkaar dagelijks tegen en het laatste jaar alleen op zondagen, maar we waren met zijn drieën deel van zijn roedel. Ik kan me nog herinneren dat Rose een keertje viel en Tommie gelijk aanstalten maakten om haar te beschermen door over haar heen te gaan staan als bescherming. Het was een kanjer van een hond en als we het bos verlieten accepteerde hij ook met een versnelde tred een paar stukjes long. Ook Jesse en Tom hebben gespeeld, al was Jesse al gauw een tikje te druk voor Tom die met zijn grote lijf niet zo snel was.
We zullen hem missen, en wensen zijn baasjes heel veel sterkte bij het gemis.

Alles verandert en blijft hetzelfde

Eerder geplaatst op 22 december 2011 by hotrose en aangevuld in rood op 21 oktober 2012

Er wordt nu hard gewerkt aan onze laan. Er staan heel veel kastanjebomen en die zijn ziek, heel ziek. Er vallen spontaan takken naar beneden. Soms is daar geen storm voor nodig. Dus worden ze nu gerooid. Er had gekozen kunnen worden de stervende bomen weg te halen en dat daar nieuwe bomen worden geplant. Maar, zoals ik al schreef. Ze zijn allemaal ziek en dus worden ze gerooid. Allemaal tegelijkertijd en niet een voor een die dan word vervangen. Dan wordt het net een slecht gebitje met bomen op de verschillende hoogte en we wonen in een stad en niet in een bos of zo en dus staat dat dan niet esthetisch. Ook wordt dan de bodem omgewoeld en losgeschud zodat de nieuwe bomen lucht kunnen krijgen. Hebben we allemaal als levend wezen nodig. Er komen nieuwe parkeerplaatsen bij. Dit alles in afwachting totdat de huizen tegenover ons worden gesloopt. Volgens horen zeggen komt er dan een ondergrondse parkeergarage. Ook komt er een supermarkt. Leuk voor ons want we worden allemaal een dagje ouder en de supermarkt, hier in de buurt is duur, heel erg duur. Dus dat is mooi meegenomen. Ik ben benieuwd of al deze plannen, ondanks de recessie, doorgaan.

Onze wijk, de groene strook vanaf de pin links naar beneden is nu kaal

Onze buurt is een buurt van allerlei verschillende soorten en maten huizen. Wij wonen hier in het hoogste en modernste gebouw van de wijk. Alle huizen staan schots en scheef door elkaar en het uitzicht hier is en blijft altijd levendig. Een rechte weg, straat of laan is er niet. En om de kortste weg naar een bepaalde plaats te bepalen dat vergt inzicht en is en blijft lastig. Ik schets de weg naar mijn werk. Ik steek de laan waaraan wij wonen over, ga iets naar links, een kort straatje in ga dan vervolgens links af voor pak ‘m beet 20, 30 meter, dan naar rechts voor ongeveer 100 meter, dan weer links voor ongeveer 70m en daar ga ik weer rechts af. Dan ben ik bij het buurtcentrum en vandaar gaat er een redelijk rechte straat naar mijn werk toe. Alles bij elkaar 10 minuutjes lopen. Heerlijk dichtbij, maar in vogelvlucht zou het maximaal vijf zes minuten zijn. Dat kromme en bochtige komt omdat we tussen dijken zitten in polderlandschap en de dijken hier van oorsprong gewoon niet recht zijn. Ik persoonlijk vind dat hartstikke leuk.
De kaalslag op onze laan geeft me toch ineens een portie licht en helderheid. Ongelooflijk. Zelfs zonder blaadjes gaven die bomen een soort overdekkingsgevoel van gevel tot gevel, en aangezien het sinds de planting eind veertiger jaren geduurd heeft om zo te worden, zullen we zelfs na de�herbeplanting�van nieuwe bomen niet meer meemaken zoals dat was. Het is vreemd licht in de straat. Ik ben wel benieuwd hoe het gaat worden, want het is nu net alsof we verhuisd zijn, maar dan zonder adreswijzigingen en gesjouw.
We hebben al eens eerder een plaatje uit 1951 laten zien toen de bomen net gepland waren, maar die foto herplaatsen we toch nog maar eens.

We zitten nu op 2012-10-21. De bomen zijn gerooid, de parkeerhavens zijn vernieuwd en onze laan is vreemd kaal. Helemaal klaar voor de nieuwe aanplant. Dat gaat waarschijnlijk begin november gebeuren. Er schijnen wat oudere bomen terug te komen. Een jaar of 10 oud. We zijn er inmiddels aan gewend, aan die kaalte. De herfst heeft nu ook heftig toegeslagen, en ik vond het prachtig vanmorgen, toen we met Jesse naar het Sterrebos toeliepen. Ze heeft daar heerlijk gerent. Ze is inmiddels niet meer onstuitbaar. Na een klein uurtje is ze moe en wil dan graag naar huis. Je merkt dat ze ondertussen 7 is. Dat is bij mij hetzelfde. Ik had ook zin om richting ontbijt te gaan. We worden ook een dagje ouder.

De groeten.

Zaterdag de 20ste

breekbaar

Tweede avonddienst vanavond, nog drie hierna te gaan. Ik zit halverwege de avond. De sfeer op de eigen afdeling is goed en behoorlijk ontspannen. Wel meermaals de plicht om op de gesloten afdeling bij te springen. Nadat daar gisteren diverse collega's in meer of mindere mate gewond waren geraakt tijdens een separeerbezoekje. Vandaag dus ook mee naar de voorruimte en gelukkig ging alles goed maar om nu te zeggen dat ik daar met mijn breekbaarheid relaxt bij ben ho maar. Je kunt niet voor ieder bezoekje de blauwe brigade bellen hé! Maar blij maakt het noch mij noch Rose. Het hoort bij het karakter van mijn werk en is een beroepsrisico, zeker op zo'n kleine locatie van het ziekenhuis waar je maar met grote moeite zes mensen bij elkaar kunt sprokkelen voor zo'n bezoek. 

Ik gaf na afloop weer een zucht van verlichting en dat zal vanavond nogmaals zijn als alles afgerond is en ik naar huis mag.


separeerbezoek


Ik heb voor de rest royaal de tijd genomen net als gisterenavond om eens uitgebreid kennis te maken met de patiënten en de nodige verpleeg en behandelplannen te maken. Wat dat betreft kan je als je alleen werkt wel lekker je eigen avond plannen.

Zoals jullie zien zelfs even tijd voor een blogje op family hotrose. Nu ga ik weer aan de slag. Ik groet de lezers, en zeg tot gauw.

GGGggrrrr !!

Vanmorgen extra vroeg opgestaan na de avonddienst van gisterenavond. Die was top, maar heftig. Ik heb mijn collega directief naar de huisartsenpost moeten sturen nadat hij al vanaf binnenkomst om half drie er slecht uitzag en zich niet goed voelde. Hij vertelde toen al dat hij de dag ervoor plotseling flauw gevallen was en een harde klap om zijn laminaatvloer had gemaakt. Hij gaf aan hoofdpijn te hebben en daar iets voor genomen te hebben wat niet bleek te helpen. Hij liep naar de gesloten afdeling om te gaan zeggen dat hij niet kon lopen wanneer het alarm zou gaan. Kreeg daar een gesprek met een collega wiens vriend ook problemen met zijn gezondheid had waardoor hij nog witter werd dan bij vertrek daarnaartoe. Vervolgens hadden we een uurtje cursus prikvaardigheid, waaraan hij gewoon deelnam al was het niet op zijn normale humoristische wijze. Nog een uurtje later liet hij weten zich nog steeds belazerd te voelen en dat hij ook zijn moeder even gebeld had en dat zij gezegd had dat hij hulp moest gaan zoeken en zij herinnerde hem aan het feit dat zijn jongere broer aan hartproblemen gestorven was. Hierna was hij zo mogelijk nog witter. Voor mij was de maat vol want in diezelfde zin vertelde hij dat zijn bloeddruk al sinds dat hij weg was gegaan van de gesloten afdeling veel te hoog was. Ik belde in zijn bijzijn de huisartsenpost om zijn komst aan te kondigen en hij vertrok naar het Vlietlandziekenhuis, alwaar ze hem vertelden dat het heel goed was en dat hij geen moment te vroeg was gekomen. Hij heeft na onderzoek medicatie gehad waarna hij tot de werkzaamheid was ingetreden moest wachten voordat hij naar huis mocht rijden. Hij mocht alleen weg als hij voor vandaag een afspraak zou maken met een cardioloog. Gelukkig belde hij daarna de schrijver van dit stukje die blij was dat hij deze zeer geliefde maar tegelijkertijd ook zeer gedreven collega zo directief had aangepakt.

Het was op die manier wel een hele hectische en drukke avond, en ik heb die samen met leerlingcollega I prima afgerond.

Volgens Rose en de kalender moesten we de derde naar de tandarts. Ik me er bij neergelegd dat ik vandaag niet zwemmen kan. Een rondje in het donker met Jesse, snel aan de koffie, 10 minuutjes gemediteerd, gedoucht, ontbeten en vervolgens snel naar het Vlietland Ziekenhuis gelopen met Jesse door de eerste heftige bui om daar met zijn drieën de tram te pakken naar Woudhoek om stipt om 10.00u bij onze tandarts te kunnen zijn. 09.54u waren we daar en vervolgens verliet ongewoon op tijd een patiënte de stoel om 10.00u en zaten wij klaar. Buiten was het gaan gieten en aangezien Jesse daar zat hoorden we haar luid schelden. Dit doet ze maar zelden, maar nu was het echt K weer. Het klonk hartstikke gezellig in de behandelkamer. Een hoop gegiechel van de tandarts en een hoop herrie van haar kleinkind en dochter en gerinkel van kopjes etc. Maar geroepen worden ho maar. Jesse bleef blaffen en dat maakte me nog onrustiger dan ik al was. We zeiden dat Jesse ons ongeduld verwoorde. Om 10.24u riep de tandarts een patiënte op, en het was duidelijk dat wij dat niet waren. Rose naar binnen, en wat bleek we hebben morgen pas een afspraak. GGRrrrrr. Zitten we daar voor niks, en Jesse voor niks in de regen en de wind buiten. Ggrrr. Ons snel aangekleed en richting de tram om terug naar huis  te gaan. We kwamen er achter dat Jesse door en door nat, en dat ze graag afgedroogd wilde worden, maar we waren voorlopig nog niet thuis.

Op de terugweg nog even naar de apotheek want Rose was door haar amitriptyline heen, en wat bleek, de volgende zending voor drie maanden bleek klaar te liggen. Om 11.17u eindelijk thuis. Jesse afgedroogd, en ons natte goed opgehangen en een lekker bakkie pleur genomen om op te warmen. Vervolgens weer een reeks aan verplichtingen en telefoontjes, en na een kort blogje mijn bed in als voorbereiding op de tweede avonddienst deze week.

Dat Blog plaatsen zat er voor het werk niet meer in. Dan maar een poging vanaf het werk, al is het daar wederom knap druk. Op een kort verloren moment.

Gegroet

Verdriet

AL 10 Jaar

 

Mijn broer overleed 2002-09-30.

Er zat flink leeftijdsverschil tussen ons.

Hij was toen net zo oud als ik nu.

Er was o.a. door dat leeftijdsverschil weinig waarin we op elkaar leken.

Toch leek ons gezin lange tijd hecht.

Dat bleek pure schijn.

 

Er kwam op dierendag 10 jaar geleden definitief een einde aan een gezin bestaande uit 2 ouders, 3 broers en een zus.

Mijn ouders verloren die dag twee zoons met hun gezinnen, en mijn zus en ik verloren 2 broers met hun gezinnen.

Soms kan ik het nog nauwelijks geloven.

Ik ben lange tijd naïef geweest, en zag het niet eens aankomen.

 

Ik wist wel dat we op feestdagen en gedurende telefoontjes en etentjes hypocriet deden of alles goed was, maar dat mijn ouders, mijn zus + gezin en ik + gezin zo slecht waren dat we volledig werden afgestoten, is me nog steeds een raadsel.

Het was pijnlijk, en bij momenten nog steeds, vooral als tijdens hypocriet herstelde contacten met de nog levende broer soms wantrouwen of minachting wederom de overhand nemen.

Ik doe er t.o.v. hem ook nauwelijks meer moeite voor, voor zijn kinderen ligt dat m.i. toch weer anders. Daar sta ik nog steeds open voor.

 

De worsteling die dat mijn zus en mij oplevert kunnen we gelukkig bij tijd en wijle wel delen, en daar ben ik dan toch wel erg blij mee. Ook met Rose kan ik er vrij en openlijk over praten, ook omdat bij haar gezin ook niet alles over "rozen", verliep en zij ook ervaring heeft met verlies

 

Qua verliezen(dood) zijn we wel erg "ervaren" geworden.

 

Pa de R, Erwin, Jan, Joop, Ma de R, Ma H en Pa H, Trude en dan heb ik het alleen nog maar over heel dichtbij. Het rare is soms dat zelfs zonder de dood verlies hard kan aankomen.