Emoties spetteren

Wat een dag weer. Het de boodschap op mijn huidige werk brengen gaat door. Ik probeer zoveel mogelijk mensen individueel in te lichten over mijn komend vertrek. Ik heb ook besloten om woensdagmorgen naar de Kerngroep vergadering te komen om zelf mijn vertrek ook daar met de leidinggevende van Doel te kunnen aankondigen.

Bij het aankondigen van mijn vertrek staan bij sommigen en mijzelf de tranen nader dan het lachen. In veel gevallen, bijvoorbeeld vanmorgen bij mijn baas bleek dat ze stiekem toch nog wel minstens een jaar op me rekenden, en komt mijn vertrek volkomen uit heldere hemel. In veel gevallen ervaren de mensen hier mijn aanwezigheid als een extra veiligheid en als een soort van vader figuur die de nodige structuur met zich mee brengt. Het is goed voor mijn eigenwaarde en streelt mijn gevoel, maar maakt het niet gemakkelijker.

Zo had ik vijf minuten geleden Lenie aan de lijn, de vrouw die ik uiteindelijk ga vervangen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat haar laatste werkdag de 20^ste van de zesde is en dat de tijd tot dan de tijd is waar we het inwerken en leren zullen moeten doen. Kortom mijn tijd hier kon mogelijk morgen, woensdag al wel eens de laatste tijd hier kunnen zijn. GGrrrr, dat is snel. Hoe moet ik dat nu handelen?

De mensen hier zijn over het algemeen blij voor me, en vinden het fijn dat ik het ze zelf vertel, maar zeggen stuk voor stuk hoe ze me gaan missen en ook wat ze zo gaan missen en dat is tof maar ook hard. Stiekem zou ik willen wat meer tijd te hebben.

Wat kan je je toch ontzettend snel gaan hechten aan een familiaire, warme omgeving, waar je zo welkom bent, en dat ook zo voelt. Wat dat betreft zal het ook wel een gigantische verandering inhouden. Heel veel werk alleen op een kamertje, met alleen de verantwoording, maar ook zonder directe collega’s. Gelukkig echter wel in kliniek I waar ook sinds vandaag mijn oud collega’s van de verslavingsafdeling naartoe verhuizen. Kortom ik kom er wel veel bekende gezichten tegen. Nu zit Lenie nog in het behandelgebouw, maar ze krijgt nog gedurende haar periode bij het ziekenhuis te maken met de verhuizing waar ze zolang om heeft gevraagd. Ik krijg dus te maken met een werkplek op een prettigere, en vertrouwde plek.

Ik merk aan alles, en hoofdzakelijk ook aan mijn spieren dat ik uit mijn normale doen ben. De spierspanning die normaal al heftig is, staat nu nog meer op topstand, en de pijn hierbij is groot, daar zijn de pijnstilling en de tramadol niet tegen opgewassen. Er is een vreemd gevoel in mijn maag, verdriet en nieuwsgierigheid vechten binnen in me met elkaar. Emoties spelen een grote rol, en ik voel me erg moe.

Ik kom naast het gesprekken voeren gisteren en vandaag tot weinig. Gelukkig heb ik mijn werkzaamheden, het invoeren van de patiënten die nog niet in Horizon zaten, inmiddels vrijwel achter de rug, want van veel werk zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer komen. Ik heb al geluk als ik zo nu en dan nog een paar uurtjes op het activiteitencentrum zal kunnen zijn en dan zal het hoofdzakelijk uit gesprekken en contacten bestaan.

Nu is het belangrijk dat ik zo cool als mogelijk blijf, me hier niet door moet laten meeslepen of van het pad moet laten voeren. Goed slapen, en de ene dag rustig na de andere nemen.

Ik ben net thuis, heb Rose even bijgepraat en ga eerst ten minste anderhalf uur slapen.

Gegroet

Hot

Alweer een nieuwe uitdaging voor de boeg.

Afgelopen vrijdagmorgen had ik mijn tweewekelijkse evaluatie met mijn baas. Dat is heel gewoon geworden want dat hebben we sinds het begin van mijn ziektewet periode eind september vorig jaar. We bepraten dan hoe het gaat, wat goed gaat, wat slecht, of er uitbreiding van uren mogelijk is, hoe het bevalt op de plek waar ik ben, zoals eerst op het Secretariaat en nu op het dagactiviteiten centrum. Soms is er nog iemand bij bijvoorbeeld mijn direct leidinggevende aldaar of zoals op vrijdagmorgen iemand van Personeelszaken die vanaf nu mijn contactpersoon is omdat mijn oude contactpersoon ander werk is gaan doen. Ik heb haar eerst op verzoek verteld waarom ik in de ziektewet zit, en in welke fase, hoe het zit met de rapportage, de verslaglegging, de onderzoeken, welke keuzes er gemaakt zijn en in welke fase van mijn re-integratie ik me bevind. Vervolgens begon mijn leidinggevende over het feit dat het werk bij het activiteitencentrum natuurlijk maar tijdelijk was. Ik wist dat ergens van binnen wel maar dat was niet eerder hard op gezegd en inderdaad ergens wist ik het wel. Ik ben ook vrijwel aan het einde van het werk wat ik op me genomen heb, het in de computer stoppen van iedereen die op het activiteitencentrum komt, zodat voor de verzekeringsmaatschappijen aan de eisen voldaan is en er voor iedereen geld binnenkomt. Ik heb zelfs al dagen bewust wat anders gedaan als dat uit kwam omdat ik anders mogelijk werk te kort zou komen. Nu vertelde mijn leidinggevende dat er iemand weg gaat die de afgelopen jaren verantwoordelijk was voor het aanvragen van CIZ verklaringen en de contacten tussen diverse plaatsingsinstituten. De medewerker Patiënten Logistiek. En of ik interesse had voor die open gekomen positie die precies is voor het aantal uren wat ik nu werk, nl. 18 tot twintig uur per week.

Ik heb zonder twijfel ja gezegd, zelfs zonder overleg met Rose, omdat het werken in deze functie veiligheid met zich mee brengt, en helaas het werk op het activiteiten centrum niet, en ik natuurlijk officieel nog 13 jaren door moet tot mijn pensioen. Dit werk is heel belangrijk voor de financiering van de patiënt en dus ook voor het ziekenhuis, waar inmiddels alles om geld draait.

Nu ondertussen zondag is mijn onzekerheid naast het eerste enthousiasme ook tevoorschijn gekomen, plus het idee, dat het werk met de fijne collega’s en cliënten op het activiteiten centrum op zijn eindje komt/is, en ik daar afscheid moet nemen.

Verder is de vraag opgekomen of ik dit werk wel aan kan? Eigenlijk denk ik van wel, er komt eerst nog een inwerk en naast werk periode en ik ken al veel van de mensen met wie ik zal gaan werken. Het aantrekkelijke is ook dat het op of bij mijn oude werkplek is en dat het dus ook vlak bij is en dat het een zelfstandige functie is. Wanneer heb ik deze bijbehorende onzekerheid niet gehad is eerder de vraag.

Kortom er ligt alweer een nieuwe fase van mijn / ons leven voor de deur. Ik ben heel benieuwd, en ook dit zal voors en tegens hebben.

Ik hou jullie allen op de hoogte.

Groetjes

Sorry, eerder al gebubliceerd bij Rose op elsderoos.blogspot.com

Hot

Hoe gaat het verder?

Het is vandaag de 22tigste april alweer. Rose en ik hebben de Paasdagen zo goed en zo kwaad als het kan doorgebracht. We hebben onfatsoenlijk lekker asperges uit Venray gegeten op ouderwets lekkere wijze, en gisteren zijn we er met de scootmobiel op uitgetrokken. Eerst naar het Sterrebos waar Jesse los kon, en wat Rose ook leuk vond om te zien dat als zij gaat zitten Jesse het grootste plezier heeft om voor de scoot uit te lopen, en ik er dan vervolgens achteraan. Ze kijkt dan regelmatig om of ik er kan volgen, en sprint enorm. Daarna zijn we naar de Maasboulevard gegaan. Onderweg fotograferende. Het was een leuke en grote wandeling rit, en het was goed om er uit te zijn. Thuisgekomen heb ik eerst voor koffie gezorgd en toen ik vervolgens wat ging computeren liep de boel vast.

Mijn hoofd partitie, de C, zat helemaal vol. Allerlei zaken gepoogd om te verwijderen, en schoon te maken en uiteindelijk de partitie met 110GB van de E schijf vergroot. En nu helemaal verbluft dat het me gelukt is. Ook heeft Rose op zondag Nero geïnstalleerd en vervolgens de muziekdvd’s met onze complete LP verzameling gekopieerd voor vrienden die as. weekend langskomen. Rose is ook erg blij dat het haar nu eindelijk zelfstandig gelukt is.

Zo hebben we toch een nuttig en aangenaam feestweekeinde gehad.

Het feit dat de benauwdheid bij mij blijft werkt wel zeer beperkend. Ik maak me ook zorgen over het feit dat ik hierdoor minder beweeg en dus ook weer groei. Ik heb me voorgenomen om geen roomboter, geen koekjes, en zoetigheden meer te kopen, en nog minder alcohol te nuttigen. Als ik namelijk blijf eten als ik gewent ben dan groei ik ook en dat moet afgelopen zijn. Ik hoef niet perse veel af te vallen, maar groei is ook zeker niet goed voor me. Kortom mijn gebruiksaanwijzing is bij deze alweer langer geworden. Ook gaan we ons weer concentreren op minder koolhydraten eten. We hebben er alles voor in huis, een stoomoven, de recepten, en nu moeten we het alleen nog gestructureerd invoeren. Helaas zijn we allebei zulke lekkerbekken dat het moeilijk blijft. Consequent zijn is sowieso nog steeds niet sterkste kant.

Soms worstel ik ook nog steeds met die beperkingen, en eigenlijk moet ik die ook niet zo noemen, ik moet juist de mogelijkheden benadrukken die er “nog” wel zijn. Dat is een dagelijks terugkerende worsteling, en daar kan mijn humeur ook nogal door beïnvloed worden. Ik wil namelijk ook geen brombeer worden waar niet mee samen te leven is.

Het werk is hierbij een essentiële factor. Het feit dat ik in ieder geval 4,5 uur per dag uit huis ben en mezelf nuttig kan maken is en blijft heel belangrijk.

Ik heb morgen om 11.00u ook weer een afspraak met mijn bedrijfsarts, en zal hem duidelijk maken hoe het op dit moment gaat. 

Over twee weken heb ik weer een afspraak bij dr. Gerards, mijn behandelaar, reumatoloog in het Vlietlandziekenhuis. Ik ben benieuwd of hij me nu wel serieus neemt anders denk ik er over om toch voor een second opinion te gaan en te kijken hoe een andere arts tegen mijn problemen aan kijkt. Als hij zegt alles hoort er gewoon bij en dien je te accepteren, dan accepteer ik dat niet. Ik wil in ieder geval vervolgonderzoek naar het hoe en waarom van mijn heftige achteruitgang, mijn benauwdheid en mijn sterk teruggelopen uithoudingsvermogen.

Ik was de afgelopen dagen niet in de stemming om te schrijven maar vond dat het nu tijd was voor deze update.

Nu is het weer genoeg. De groeten en tot schrijfs.

Hot

Gloomy Sunday

Deze titel heb ik gevonden door het lezen van het stukje met dezelfde titel op Het blog van Rose vandaag. Het zegt veel over mijn gevoel van vandaag, en de laatste dagen.
Vanmorgen reed ik op mijn scoot met Jesse naast Rose en we hadden het over het geluk dat het gesprek met de cardioloog 11 dagen dichterbij is gekomen. De uitslag is nu as. donderdagmiddag. In mijn gedachten loop ik al op die uitslag vooruit. Ik denk dat er uitkomt dat er wat kalk in mijn hart zit en misschien krijg ik daar een extra medicament voor voorgeschreven. Ik ben al lang blij dat ik geen hartverlamming heb gehad. Maar naast die blijheid zit er iets gelatens in me. Iedere twee jaar worden er longfoto's gemaakt, iedere twee jaar word er naar mijn osteoporose gekeken door een zogenaamde dexascan. Dan kijken ze naar mijn botdichtheid, en mijn lengte. Rose drong vanmorgen i.v.m. mijn kortademigheid aan op extra longfunctieonderzoek, maar ik denk eigenlijk dat ik me bij de gewone onderzoeken wil houden. Overal word naar gekeken, maar waarschijnlijk moet ik het gewoon doen met wat ik momenteel heb. Dat er bij neerleggen is moeilijk te accepteren, maar ik heb gewoon weinig tot geen herstelvermogen meer en dan is dat me er bij neerleggen misschien maar het beste.

Tegelijkertijd ben ik van de zuchtende. Ik zucht soms heel diep en Roos vraagt dan regelmatig. Is er wat? Ja, wat is er? Ik weet het niet. Gisterenmorgen na het ontbijt kreeg ik via Facebook even contact met een oude vriend waar ik vroeger veel mee uitging, en ik besloot direct nadat ik Rose even naar de Wereldwinkel had begeleid even bij hem langs te gaan. Ik dacht ook, als ik het uitstel dan komt het er weer niet van, dus ik met mijn scoot doorgereden en even een kop koffie bij hem en zijn vriendin, en hun zoon gedronken. Die vriendin is ook een oud collega van me en zij heeft deze vriend op een feest bij ons thuis leren kennen. Hun leven is ook giga veranderd. En ook hij tobt met het hervinden van zichzelf na behoorlijk ziek te zijn geweest. Ook financieel zit het net als bij ons ook niet meer zo goed, want sociaal gezien zijn de omstandigheden in Nederland niet meer wat ze twintig jaar geleden waren.

In ieder geval bracht dit heerlijke weerzien me ook weer aan het denken. Hoofdvraag, Wat als ik het nu gewoon moet doen met de situatie zoals die nu is en er geen verbetering qua luchtinhoud of uithoudingsvermogen in zit? DAN MOET IK HET DAAR GEWOON MEE DOEN.

Het is een lastig dilemma. Gisteren had ik mijn broer aan de telefoon om hem te condoleren met het verlies van zijn schoonpapa. 85.jaar oud. En natuurlijk kwam ook mijn conditie even ter sprake en hij zei, heb je niet gewoon te lang onder te grote spanning gewerkt? Wederom een goede vraag. Ook hier heb ik geen antwoord op. Misschien wel. Ik kan er nu toch niks meer aan doen, en ook al is het zo dan moet ik dat maar gewoon voor waar aannemen. Deze week hadden we nog een dode in ons appartementencomplex. Hij heeft zaterdagmorgen de 5e april een kaart aan ons medebewoners geschreven die sinds afgelopen vrijdag in de hal hangt. Beste medebewoners, ik heb me vandaag, de elfde laten cremeren. Ik wens jullie nog een goed leven toe. Dag. Na het schrijven van die kaart is hij gestorven. Hij was sinds de dood van zijn vrouw een jaar of zeven geleden al ongelukkig en vond het leven toch wel erg moeilijk en lang duren. Rose en ik hebben hem dan ook alleen maar als brombeer leren kennen.

Ik denk dat het uiteindelijke gelaten gevoel maar over me heen moet laten komen en trachten er met de huidige beperkingen zo goed als het mogelijk is maar wat van gaan maken. Het is al jaren zo dat er beperkingen zijn, en ik er ben uiteindelijk goed in geworden om toch van kleine dingetjes te genieten. Gelukkig zijn Rose en ik al sinds het verlies van Erwin gaan pogen van dag tot dag te leven, en meestentijds gaat ons dat redelijk af.

Ik wil echter ook geen brombeer worden, of een niet te genieten mens. Maar dat kost soms grote moeite. Het van je af schrijven is dan een troost. Mensen die dit lezen die krijgen het dan recht voor hun raap. Het is niet anders.
Ik heb zeker de afgelopen twee weken wel gemerkt dat medeleven en steun toch ook veel voor me betekent. Strenge Rose zorgt er op moeilijke momenten voor dat ik desalniettemin ook weer buiten kom en ook Jesse speelt met de katten haar en hun rol.

Ik ga nu even slapen, gedachten maken moe. Tot ziens, horens of sprekens.

Gegroet  Hot.

Zucht

Zucht, wat een dag. Niet dat alles mislukte vandaag, want anders zou ik nu niet gaan schrijven, maar zoals vandaag is het nog niet eerder geweest. Vandaag had ik heel behoorlijk geslapen, dus daar lag het niet aan. Waaraan dan wel? Ik ken mezelf al lang als een regelmatig wisselend mens, met veel hoogte en diepte punten, alleen de wisselingen op een dag als vandaag kan ik niet of nauwelijks bijhouden. De dag begon ook goed. Rose is door mij geknipt vanmorgen, en al zeg ik het zelf, dat werken met de tondeuze gaat me steeds beter af. En dat korte koppie staat haar momenteel ook top. Daarna werd ik snel door haar ook weer cool en snel gemaakt(qua uiterlijk dan). Vervolgens gedoucht, geschoren, enz. Daarna mijn door een gepland doktersbezoek morgen versneld inname van dat osteoporose paardemiddel. Omdat je hierna lang niet mag bukken of liggen direct Jesse gaan uitlaten. Onderweg kreeg ik al de nodige rillingen van zowel kou als warmte, maar toen we een dik uur later terug waren was ik kletsnat. Na me verschoond te hebben kon ik toen gelukkig mijn overgebleven 10 tabletten nemen, en was binnen een uurtje de ergste pijn weer onder de knie. Mijn dagboek met verschijnselen even proberen in te vullen na ons ontbijt. Na al dit geklooi was ik angstig en rillig voor de rest van de dag. Ik ben naar het station gelopen, en heb de trein gepakt naar Delft voor de gebruikelijke ondernemingsraad vergadering. Ondanks dat dit altijd de nodige voorbereidingen behoeft, had ik me de afgelopen dagen nauwelijks kunnen concentreren, en ondanks dat ik gezegd heb me niet meer te schamen, voel je je dan door te weinig inzicht in de te behandelen onderwerpen extra onzeker. Op het station in Delft kwam ik onze secretaris tegen, die op weg was naar huis, en tegen me zei dat ze wat grieperig was, en moe, maar later op mijn werkplek hoorde ik dat ze net als de meeste mensen die mijn verhaal horen van de laatste tijd daar behoorlijk van onder de indruk zijn, en ook al de nodigen die er compleet van uit het veld geslagen zijn. Vandaag herken ik dit gevoel heel goed, maar dan hoor ik weer ergens anders uit mijn hoofd het stemmetje dat zelfmedelijden dodelijk kan zijn, en zo flitst mijn hoofd vandaag volcontinue. Ik weet niet of ik hiermee nu omschreven heb hoe ik me voel, maar ook dat is een worsteling.

De telefoon ging. Meermaals achter elkaar. Rose kijkt even naar House, en ik dacht, oh nee hé! Dus schrijf ik nog even verder. Het laatste telefoontje kwam van een goede vriend van ons die vandaag ook een diagnose uitspraak kreeg. Ook zijn diagnose is knap heftig, en we hebben en een afspraak gemaakt voor volgende week en de afspraak gemaakt dat als we moeilijke dagen ervaren, elkaar gaan bellen, en elkaar een schop geven wanneer we de neiging hebben om bij de pakken neer te gaan zitten. Ik vind het welletjes voor nu. Morgen ga ik eens kijken hoe het is om weer eens een normale avonddienst te gaan draaien. Mijn vakantie zit er voorlopig weer even op.

Blog 169, eerder 23 oktober 2007

Dag 6

Ik weet nog geen goede nieuwe titel, dus verval ik nog maar even in de nu al weer oude. Wat gisteren begon als een rotdag, werd toch uiteindelijk wel een goede. Ik was na het veruilen van de kleding wel moe en kortademig, maar toch in staat om een heerlijke Zuid Afrikaanse ovenschotel (Bobotie) te bereiden, en die was verrukkelijk. Gisterenavond kregen we ook een heel warme en meelevende reactie op ons web-log stuk grote schrik. Ik was er gewoon even stil van, en emotioneel. Ook zijn er veel mensen waar mijn verhaal behoorlijk hard aankomt, en velen laten weten in ieder geval aan je te denken. Hierna had ik afgelopen nacht dan ook mijn derde goede nacht. Weliswaar kort, maar diep, en dan gaat de dag van vandaag tot nu toe ook heel redelijk. Vanmorgen had ik met Marga dienst bij de Wereldwinkel, en we hebben misschien iemand die 500 kleine Kerststalletjes wil kopen van ongeveer een tientje, en dat is toch een leuke deal, ook de Peruanen waar deze stalletjes vandaan komen zullen moeten gaan overwerken denk ik. Deze dame reageerde ook op de door ons verzonden brieven over kerstpakketten, en dan hebben we die tenminste ook niet voor niets verstuurd. Vandaag kreeg ik ook het kaartje van onze huisarts waarmee ik vanavond mijn eerste griepvaccinatie moet gaan halen. Hopelijk geeft dat geen vervelende bijverschijnselen, want we willen toch wel graag naar Groningen morgen. Tot zover vandaag.

Blog 167 eerder 18 10 2007

Dag 5

Dit is eigenlijk geen titel, daar moet ik snel iets op verzinnen, want dit word saai. Ook zonder foto's gaat dit het toch ook niet worden. Maar vergaderingen daar ga je geen foto's maken, en soms moeten de woorden er toch uit. Gelukkig zag ik dat Rose gisteren ook weer een een logje heeft geschreven met daarbij wat kleurrijks. Vanmorgen voelde ik me bij het opstaan net een pompoen, misschien toepasselijk in dit halloween tijdperk van het jaar, maar het voelde klote. Ik moest vanmorgen voor het eerst mijn Alendroninezuur CF 70mg nemen. Ik had al eerder de bijsluiter even doorgenomen, maar deed dit gelukkig nogmaals, want je moet dit spul, wat overigens normaliter alleen wordt voorgeschreven aan vrouwen na de menopauze. Fijn middel ja, zoals gewoonlijk wordt je van de bijsluiter niet echt gelukkig, maar het moet mijn osteoporose, die het gevolg is van de Prednison, remmen. Gevolg van de voorwaarden bij inname, was wel dat ik de rest van mijn pillen niet mocht nemen, en die moesten dus wachten tot na de wandeling met Rose en Jesse. Het plan was de gebruikelijke wandeling bij de Poldervaart bij Vijfsluizen, maar door mijn pijn en het ongelooflijke natte weer hebben we er maar een korte wandeling van gemaakt. Nu, na het ontbijt, zijn gelukkig ook mijn pijnstillers weer aan het werk, en kom ik een beetje tot rust. Wat je noemt een rotnacht en klote morgen, maar nu met een kop café au lait gaat het gelukkig alweer een beetje beter.

Ik heb vanmorgen eindelijk ook mijn aankruislijst met lichamelijke+geestelijke symptomen voorlopig afgemaakt. Dan kan ik hierover ook met de dr. over praten. Vanmiddag gaan Rose en ik vervroegd de winterkleding onder ons bed vandaan halen, want ik ben ineens veel grilliger.

Rose, die fijne partner van mij, heeft het er ook maar lastig mee. Ik vind dit hele nieuwe gebeuren al eng, maar wat doet dit Rose. Ik ben wel vaker thuisgeweest, meestal door ziekte/pijn of geweldsincidenten niet bepaald in het beste humeur, dan is zij toch altijd de dichtstbijstaande die veel over haar heen krijgt. Wat dat betreft kan ik altijd op haar rekenen, maar het heeft wel ingrijpende gevolgen voor haar eigen dagelijkse gebeuren. Net op het moment dat zij m.b.v. mij en haar peut weer een nieuwe goede dagstruktuur aan het opbouwen was met flink wat tijd voor haar creativiteit, en zelfontwikkeling zit ik ineens weer hier met alle problemen die nog voor de deur liggen. We zijn beide wat emotioneler, en praten veel, maar overzien dit hele gekloot nog niet, en zullen daar flink de tijd voor moeten nemen. Ik merk wel dat Rose ook nog maar moeilijk woorden kan vinden voor wat dit met haar doet. Alles bij elkaar vind ik dit hele gedoe maar moeilijk te accepteren.

Blog 166 eerder 17 10 2007

Dag 4

Alles bij elkaar opgeteld gaat het niet gek. Het is nog wel erg chaotisch in mijn kop, en het lukt me nog niet goed een lijst met lichamelijke en geestelijke kenmerken te maken. Ik heb al wel een aardig lijstje bij elkaar. Daar komt de komende tijd vanzelf nog het een en ander bij. Ik was vanmorgen wat paniekerig. Zag op tegen de twee vergaderingen vandaag. Zowel de ondernemingsraad, als de breed overlegvergadering van de Wereldwinkel. Al die mensen, steeds toch weer in het middelpunt van de belangstelling, en steeds hetzelfde verhaal, maar het is dubbel. Die aandacht, de knuffels, het warme meeleven, en de meedenkers, het geeft ook steun, en moed. Terugkijkend ben ik het goed doorgekomen, en viel het zeker niet tegen. Ik heb toch behoorlijk mee kunnen doen, en het is natuurlijk ook een kwestie van hulptroepen inroepen, en tegelijkertijd laten weten wat er in mij omgaat, zodat ik ook duidelijkheid geef op wat mijn omgeving op dit moment aan mij heeft, op een moment waar je min of meer gedwongen keuzes moet maken. In woorden lukt dat overigens best, qua gevoel loop ik nog steeds een stukje achter mezelf aan geloof ik. Ik was gisterenavond toen Rose en ik om 23.30u thuiskwamen wel heel erg blij dat we plat konden, wat was ik moe.

Tussen beide vergaderingen in aten Rose en ik erwtensoep met brood, en had ik ook nog een afspraak met Bert, mijn fysiotherapeut en haptonoom. Normaliter praat ik al het een en ander van me af als ik voor mijn rug behandeld word, maar ik heb nu een extra beroep op hem gedaan als haptonoom, want ik zal hem zo nu en dan keihard nodig hebben om mijn emoties de baas te kunnen blijven. Verder heb ik zowel van hem, als van een collega uit de OR nog de nodige namen gekregen van natuurartsen(orthomoleculaire artsen). Wie weet kan ik daar terecht voor aanvullende zorg, die mijn weerstand weer een beetje zou kunnen oppeppen. Daar moet ik ook nog even mijn ziektekostenverzekeraar bellen.

Blog 165 eerder 17 oktober 2007

Djembé Spelen

Na jaren van dromen, denken, dansen, in trance raken en genieten van Afrikaanse Drum muziek, en vele zaken, en verplichtingen waardoor het er steeds niet van kwam is het afgelopen avond eindelijk zover gekomen dat ik mijn eerste les Djembé spelen heb gehad, en nog wel van de erg inspirerende Kofi Ayivor. Vanavond bleek dat hij een van de oprichters is van OSIBISA, een fantastische groep uit de jaren zeventig, waar Rose en ik veel oude langspeelplaten van in ons bezit hebben. De eerste les was al erg leuk, en mijn vingers die nu zonder de gebruikelijke ringen het toetsenbord weer beroeren zijn nog aan het bekomen van de eerste 2 uur djembé spelen. Het is een leuk klein groepje mensen van allerlei leeftijden en ik vond het geweldig. De klanken uit mijn nog nieuwe djembé door mijn eigen lijf te voelen en te horen. Op mijn werk heb ik eindelijk ook voor elkaar dat ik vrijwel iedere vrijdagavond naar les kan, en ik heb het idee dat ik mogelijkerwijs eindelijk een manier gevonden heb om tijd voor mezelf te nemen en tegelijkertijd nog het een en ander aan gezonde agressie kwijt te raken. Ik ben nu op mijn werk en zit met een tevreden gevoel en op een lekkere manier, ontspannen ademhalend, terug te kijken op een heerlijke en drukke dag. Rose ligt thuis lekker te slapen, en houd het bed warm totdat ik daar morgenochtend zelf weer aan toe ben. Het is tot nog toe een rustige nacht en mijn collega en ik zijn vast van plan om dat zo te houden. 

Diagnose Dokter

Het is dinsdag dus is Hot naar de OR, vaste prik. Ik zit thuis een beetje te verwerken dat de brughoektumor in mijn hoofd weer terug is, 15 jaar geleden werd deze bij mij geconstateerd en weggehaald. Een brughoektumor is altijd goedaardig maar deze zit op een stomme plek. Het zit achter mijn linkeroor. Het groeit uit de beschermlaag (isolatie)van de zenuwen die op dat punt in de hersenen gaan waar geluid- en evenwicht signalen worden verwerkt als het ware. Ik ben daar dus doof en ik heb een slecht evenwicht. Het went en ik ben blij hier te wonen waardoor ik de operatie kon ondergaan. Binnenkort heb ik weer een afspraak met mijn oude neurochirurg die toevallig zeer gespecialiseerd is op de vorm van tumoren. Nu begint het wachten weer, ik leer hierdoor meer geduldig te worden. Kan ik goed gebruiken.

Bovendien ben ik lekker druk bezig in de Wereldwinkel met alle Kerstspulletjes, o.a. stallen in alle groottes en maten, blikken Kerstengelen, kaarten enz. enz. De inkoopster heeft het er druk mee gehad. Bovendien hebben we de 12de een algehele ledenvergadering en ik maak deel uit van het bestuur die moet organisereren. December is de drukste tijd van het jaar en ook de leukste.

Alles verandert en blijft hetzelfde

Eerder geplaatst op 22 december 2011 by hotrose en aangevuld in rood op 21 oktober 2012

Er wordt nu hard gewerkt aan onze laan. Er staan heel veel kastanjebomen en die zijn ziek, heel ziek. Er vallen spontaan takken naar beneden. Soms is daar geen storm voor nodig. Dus worden ze nu gerooid. Er had gekozen kunnen worden de stervende bomen weg te halen en dat daar nieuwe bomen worden geplant. Maar, zoals ik al schreef. Ze zijn allemaal ziek en dus worden ze gerooid. Allemaal tegelijkertijd en niet een voor een die dan word vervangen. Dan wordt het net een slecht gebitje met bomen op de verschillende hoogte en we wonen in een stad en niet in een bos of zo en dus staat dat dan niet esthetisch. Ook wordt dan de bodem omgewoeld en losgeschud zodat de nieuwe bomen lucht kunnen krijgen. Hebben we allemaal als levend wezen nodig. Er komen nieuwe parkeerplaatsen bij. Dit alles in afwachting totdat de huizen tegenover ons worden gesloopt. Volgens horen zeggen komt er dan een ondergrondse parkeergarage. Ook komt er een supermarkt. Leuk voor ons want we worden allemaal een dagje ouder en de supermarkt, hier in de buurt is duur, heel erg duur. Dus dat is mooi meegenomen. Ik ben benieuwd of al deze plannen, ondanks de recessie, doorgaan.

Onze wijk, de groene strook vanaf de pin links naar beneden is nu kaal

Onze buurt is een buurt van allerlei verschillende soorten en maten huizen. Wij wonen hier in het hoogste en modernste gebouw van de wijk. Alle huizen staan schots en scheef door elkaar en het uitzicht hier is en blijft altijd levendig. Een rechte weg, straat of laan is er niet. En om de kortste weg naar een bepaalde plaats te bepalen dat vergt inzicht en is en blijft lastig. Ik schets de weg naar mijn werk. Ik steek de laan waaraan wij wonen over, ga iets naar links, een kort straatje in ga dan vervolgens links af voor pak ‘m beet 20, 30 meter, dan naar rechts voor ongeveer 100 meter, dan weer links voor ongeveer 70m en daar ga ik weer rechts af. Dan ben ik bij het buurtcentrum en vandaar gaat er een redelijk rechte straat naar mijn werk toe. Alles bij elkaar 10 minuutjes lopen. Heerlijk dichtbij, maar in vogelvlucht zou het maximaal vijf zes minuten zijn. Dat kromme en bochtige komt omdat we tussen dijken zitten in polderlandschap en de dijken hier van oorsprong gewoon niet recht zijn. Ik persoonlijk vind dat hartstikke leuk.
De kaalslag op onze laan geeft me toch ineens een portie licht en helderheid. Ongelooflijk. Zelfs zonder blaadjes gaven die bomen een soort overdekkingsgevoel van gevel tot gevel, en aangezien het sinds de planting eind veertiger jaren geduurd heeft om zo te worden, zullen we zelfs na de�herbeplanting�van nieuwe bomen niet meer meemaken zoals dat was. Het is vreemd licht in de straat. Ik ben wel benieuwd hoe het gaat worden, want het is nu net alsof we verhuisd zijn, maar dan zonder adreswijzigingen en gesjouw.
We hebben al eens eerder een plaatje uit 1951 laten zien toen de bomen net gepland waren, maar die foto herplaatsen we toch nog maar eens.

We zitten nu op 2012-10-21. De bomen zijn gerooid, de parkeerhavens zijn vernieuwd en onze laan is vreemd kaal. Helemaal klaar voor de nieuwe aanplant. Dat gaat waarschijnlijk begin november gebeuren. Er schijnen wat oudere bomen terug te komen. Een jaar of 10 oud. We zijn er inmiddels aan gewend, aan die kaalte. De herfst heeft nu ook heftig toegeslagen, en ik vond het prachtig vanmorgen, toen we met Jesse naar het Sterrebos toeliepen. Ze heeft daar heerlijk gerent. Ze is inmiddels niet meer onstuitbaar. Na een klein uurtje is ze moe en wil dan graag naar huis. Je merkt dat ze ondertussen 7 is. Dat is bij mij hetzelfde. Ik had ook zin om richting ontbijt te gaan. We worden ook een dagje ouder.

De groeten.

How a fucking day can grow into something better

De dag startte moeizaam. Mijn chemo viel totaal verkeerd en ik ben eigenlijk tot na het slapen vanmiddag ziek geweest. Gelukkig heb ik me er niet door laten stoppen, want ik zag het vanmorgen helemaal niet meer zitten.
Rose en ik gingen desalnietemin na het ontbijt met Jesse weg voor haar lange loop en de nodige boodschappen. Eergisteren hebben we een interessante offerte gekregen voor een nieuwe CV, warm water installatie en een nieuwe ventilatieintallatie. We zijn er aan toe, want onze oude AGPO FERROLI is compleet op na 15 jaar. Dat jaar dat ons huis een jaar heeft leeggestaan na de dood van de vorige

stilstand is achteruitgang

eigenares heeft daar ook geen goed aan gedaan, maar het bleek moeilijk om een istallateur te vinden die iets soortgelijks kan leveren voor een scherpe prijs. We moeten ook met 16 appartementen tegelijk de boel vervangen en dat blijkt ook nog knap lastig. In drie jaar tijd is dit pas de tweede installateur die serieus een offerte aanbied en die het niet alleen bij mooie woorden houd. Bij de eerste konden we alleen kopen of leasen en bij deze kunnen we kopen, leasen en huren. Rose en ik kregen onenigheid over wat er volgens haar in de offerte staat en over hetgeen ik had gelezen. Ik voelde me al beroerd en Rose had een haastige en doordrammerige mood. Ik kon daar volstrekt niet tegen en ik zei dat ook. De manier waarop is vast niet tactvol geweest. Wat we nog in het begin van de wandeling vaststelden was dat het goeie vragen waren die zij stelde maar dat die gewoon op papier gezet moeten worden en dat we bij terugkomst na het boodschappen doen de offerte nog eens grondig zouden lezen.

De wandeling werd een stuk langer dan gepland, want de winkel waar we naar toe wilden bleek aan het verbouwen te zijn en in tegenstelling tot wat we dachten was dat nog lang niet klaar. Je kon dwars door de winkel op de Nolenslaan kijken dus daar konden we niet terecht.

Een stuk doorgelopen zakte mijn misselijkheid een beetje door de frisse lucht en zijn we ook nog even bij ABC op de 's Gravenlandse weg binnengelopen om de gehoortoestellen van Rose weer eens even te latren checken. Daarna inkopen gedaan en bepakt en gezakt terug gelopen naar huis.

De dag van vandaag groeide gelukkig vooral na de misselijkheid vandaag tot een uur of vier uit naar een goeie dag. Ik heb lekker wat stukjes geschreven, de offerte nogmaals doorgelezen en tot mijn volle tevredenheid
bleek dat alles incluis de huurprijs valt. Ik doel dan op een onderhoudscontract voor alle drie de installaties. Daarna heb ik zoals aan Rose beloofd lekker spekpannenkoeken gebakken en nu is Rose naar Vlaardingen voor een infoavond over het nieuwe vrijwilligerswerk wat ze wil gaan doen bij "de Margriet", in Vlaardingen. Het is ook gelijk een kennismakingsavond en een soort van sollicitatie. Ik ben heel benieuwd hoe en met wat voor indrukken ze terug zal komen.

Ik had de laatste avonddienst op mijn werk ook een heftige avond. In de ochtend was tijdens de Themagroep op vraag vanuit de patiënten het thema zelfdoding en zelfmoord aan bod geweest en dat maakte de daaropvolgende (spelletjes)avond tot een hele andere dan waar mijn collega en ik op gerekend hadden. Volop zwaar emotionele en huilende patiënten die stuk voor stuk zelf wel eens gedachten hadden gehad aan dit onderwerp en ook pogingen hadden ondergaan en het regelmatig in hun omgeving aan den lijve meegemaakt. Daar kwam nog bij dat de spelletjesavond organiserende huiskamer vol zat met inactivelingen die er geen van allen zin in hadden en ik merk dat ik nog uren met deze avond en de verhalen en belevenissen bezig ben geweest.

Dat gebeurd niet zo vaak. Maar zowel mijn collega als ik hebben ons uiterste best gedaan om zowel luisterend oor als opvanger te zijn en alles toch nog in redelijke banen hebben kunnen leiden. Ik heb zelfs nog tussen de telefoontjes en gesprekken door een spelletje scrabble gewonnen.Tot en met vandaag komen bepaalde zaken terug, en aangezien ik vanaf morgen weer drie avonddiensten draaien mag horen die gedachten er ook gewoon bij.

Gisteren en vandaag waren er ook nog enkele meldingen en die zijn ook al weer verwerkt. Er waren in dit geval best heftige zaken gebeurd in Delft, en de mensen die ik sprak waren blij met mijn telefoontjes. Na deze week heb ik volgens mij alleen nog maar dienst in week 42 en week 48, en dan zit het er na 8 jaar Opvangwerk helemaal op. Zal toch raar zijn. Maar ook goed.

Ik ga er een eind aan breien. Ik ben niet ontevreden. Ik heb gisteren mijn verwijskaart voor de pijnpoli toch nog gekregen. Volgende week ga ik een afspraak maken. Daarover horen jullie me nog. De misselijkheid is na de pannenkoeken definitief voorbij en daar ben ik erg blij mee. Tot snel.

Overleven

Ik weet het niet hoe het met jullie is lezers, maar Rose en ik zijn aan het overleven. Trouwens als ik naar Jesse en de katten kijk is het voor hen niet anders. Een uitje of enige activiteit met deze vieze vochtige hitte is al gauw teveel. Vanmorgen vroeg was het nog wel houdbaar in het Sterrebos en daar heeft Jesse ook nog wel even lekker gespeeld, maar bij terugkomst was het al 28°, en het is met ventilatoren en al alleen nog maar warmer geworden. Rose zit met een natte handdoek om, en ik heb vanmiddag ook nog een uurtje kunnen slapen.

waking the dead

Ik heb vanmorgen samen met Rose tijdens onze brunch gekeken naar een aflevering van "waking the dead" Een spannende aflevering over de zakkenman.
Wat een fantastische serie is dat toch, tenminste de Engelse uitvoering.

Ik ben wel niet gelijk na het kijken gaan rusten want ik was bang dat ik ervan zou dromen. Wauw wat een verhalen.

Ik ben in plaats daarvan even naar Klout gegaan, en naar Pinterest, waar ik qua punten behoorlijk omhoog was gegaan. Grappig, vooral van Klout snap ik nog niet veel, maar vooral door al mijn    gefacebook door Hottransport met al mijn nieuwe vrienden schijn ik nogal op te vallen. Hoe dat werkt weet ik nog niet en heb een poging gedaan daar achter te komen, maar vooral qua technisch Engels lezen ben ik zeker geen kei, dus dat gaat vast nog even duren.

Kat met helm van meloen

Bij het wakker worden zit ik zoals jullie zien weer achter de computer. Even een blogje schrijven. We hebben Arrow Jazz op de achtergrond aan en Rose speelt een Zylom Game. Voor de rest houden we ons gemak. Ik zag dat een vriend van ons uit Oss zojuist een foto uploade met een kat met een meloenschil op. Ik ben benieuwd of het echt tegen de hitte helpt, want ie ziet er niet echt gelukkig uit, maar het is wel een koddige foto.

Ik ga stoppen met schrijven. Geen nieuws meer. Jullie allemaal sterkte met de warmte vandaag en ik hoop van ganser harte dat het wat koeler en minder vochtig gaat worden, Groetjes.