Vertrek en aanvang

Mijn vertrek van het MAC komt steeds dichterbij. Het is vandaag mijn een na laatste dag hier. En aanstaande donderdag is het echt de laatste werkdag. De rest van de dagen ga ik vullen op mijn oude werkplek, samen met degene die ik op ga volgen. 

Nu heb ik al wel gezien dat die dame die zich deze functie zelfstandig heeft ingevuld en aangeleerd, zeer gestructureerd werkt. Zo heeft ze gelukkig ook alle adressen, maar ook de formulieren en hun invulinstructies zowel in als naast de computer staan. En zeker met nog 8 a 10 dagen samenwerking en kennismaking met de bewindvoerders, de tussenpersonen, de schuldhulpverleners en nog veel meer mensen met wie ik in de toekomst ga samenwerken, zal het uiteindelijk wel gaan. Ik laat het maar gewoon op me afkomen, en leer wel wanneer het nodig is.

Vandaag is het wel vreemd hier, er kwamen de nodige mensen voor me op bezoek. En ik loop van het ene contact naar het andere. De relaxtheid van het werk hier zal ik wel missen en ik zal moeten aanleren om bijtijds pauze te nemen.

Zo heb ik mijn brood tussen de middag gezellig opgegeten en ging om 13.00 richting huis. Doodmoe. Buiten kwam ik een oude vriendin tegen, die overigens ook collega is geweest en we hebben nog een half uurtje bij staan praten. Ook haar leven is heel wat fases verder. Een hartstikke leuk kind, maar daarnaast ook een vriend met een ziekte en een gebruiksaanwijzing. Het was fijn haar even te zien, maar ook bij hen is het een kwestie van het hoofd met moeite boven houden en de moed erin houden is dan vaak lastig.

Ik ga nu weer even mijn bed opzoeken, want ik ben ondanks niet zoveel gedaan te hebben doodmoe.

Gegroet

Hot

Gloomy Sunday

Deze titel heb ik gevonden door het lezen van het stukje met dezelfde titel op Het blog van Rose vandaag. Het zegt veel over mijn gevoel van vandaag, en de laatste dagen.
Vanmorgen reed ik op mijn scoot met Jesse naast Rose en we hadden het over het geluk dat het gesprek met de cardioloog 11 dagen dichterbij is gekomen. De uitslag is nu as. donderdagmiddag. In mijn gedachten loop ik al op die uitslag vooruit. Ik denk dat er uitkomt dat er wat kalk in mijn hart zit en misschien krijg ik daar een extra medicament voor voorgeschreven. Ik ben al lang blij dat ik geen hartverlamming heb gehad. Maar naast die blijheid zit er iets gelatens in me. Iedere twee jaar worden er longfoto's gemaakt, iedere twee jaar word er naar mijn osteoporose gekeken door een zogenaamde dexascan. Dan kijken ze naar mijn botdichtheid, en mijn lengte. Rose drong vanmorgen i.v.m. mijn kortademigheid aan op extra longfunctieonderzoek, maar ik denk eigenlijk dat ik me bij de gewone onderzoeken wil houden. Overal word naar gekeken, maar waarschijnlijk moet ik het gewoon doen met wat ik momenteel heb. Dat er bij neerleggen is moeilijk te accepteren, maar ik heb gewoon weinig tot geen herstelvermogen meer en dan is dat me er bij neerleggen misschien maar het beste.

Tegelijkertijd ben ik van de zuchtende. Ik zucht soms heel diep en Roos vraagt dan regelmatig. Is er wat? Ja, wat is er? Ik weet het niet. Gisterenmorgen na het ontbijt kreeg ik via Facebook even contact met een oude vriend waar ik vroeger veel mee uitging, en ik besloot direct nadat ik Rose even naar de Wereldwinkel had begeleid even bij hem langs te gaan. Ik dacht ook, als ik het uitstel dan komt het er weer niet van, dus ik met mijn scoot doorgereden en even een kop koffie bij hem en zijn vriendin, en hun zoon gedronken. Die vriendin is ook een oud collega van me en zij heeft deze vriend op een feest bij ons thuis leren kennen. Hun leven is ook giga veranderd. En ook hij tobt met het hervinden van zichzelf na behoorlijk ziek te zijn geweest. Ook financieel zit het net als bij ons ook niet meer zo goed, want sociaal gezien zijn de omstandigheden in Nederland niet meer wat ze twintig jaar geleden waren.

In ieder geval bracht dit heerlijke weerzien me ook weer aan het denken. Hoofdvraag, Wat als ik het nu gewoon moet doen met de situatie zoals die nu is en er geen verbetering qua luchtinhoud of uithoudingsvermogen in zit? DAN MOET IK HET DAAR GEWOON MEE DOEN.

Het is een lastig dilemma. Gisteren had ik mijn broer aan de telefoon om hem te condoleren met het verlies van zijn schoonpapa. 85.jaar oud. En natuurlijk kwam ook mijn conditie even ter sprake en hij zei, heb je niet gewoon te lang onder te grote spanning gewerkt? Wederom een goede vraag. Ook hier heb ik geen antwoord op. Misschien wel. Ik kan er nu toch niks meer aan doen, en ook al is het zo dan moet ik dat maar gewoon voor waar aannemen. Deze week hadden we nog een dode in ons appartementencomplex. Hij heeft zaterdagmorgen de 5e april een kaart aan ons medebewoners geschreven die sinds afgelopen vrijdag in de hal hangt. Beste medebewoners, ik heb me vandaag, de elfde laten cremeren. Ik wens jullie nog een goed leven toe. Dag. Na het schrijven van die kaart is hij gestorven. Hij was sinds de dood van zijn vrouw een jaar of zeven geleden al ongelukkig en vond het leven toch wel erg moeilijk en lang duren. Rose en ik hebben hem dan ook alleen maar als brombeer leren kennen.

Ik denk dat het uiteindelijke gelaten gevoel maar over me heen moet laten komen en trachten er met de huidige beperkingen zo goed als het mogelijk is maar wat van gaan maken. Het is al jaren zo dat er beperkingen zijn, en ik er ben uiteindelijk goed in geworden om toch van kleine dingetjes te genieten. Gelukkig zijn Rose en ik al sinds het verlies van Erwin gaan pogen van dag tot dag te leven, en meestentijds gaat ons dat redelijk af.

Ik wil echter ook geen brombeer worden, of een niet te genieten mens. Maar dat kost soms grote moeite. Het van je af schrijven is dan een troost. Mensen die dit lezen die krijgen het dan recht voor hun raap. Het is niet anders.
Ik heb zeker de afgelopen twee weken wel gemerkt dat medeleven en steun toch ook veel voor me betekent. Strenge Rose zorgt er op moeilijke momenten voor dat ik desalniettemin ook weer buiten kom en ook Jesse speelt met de katten haar en hun rol.

Ik ga nu even slapen, gedachten maken moe. Tot ziens, horens of sprekens.

Gegroet  Hot.

Update 25 maart 2014

mandala Rose

Stapeldol

Ik weet het niet meer. Vanmorgen wel bespreekbaar gemaakt op mijn werk. Mijn gevoel, mijn pijn en verdriet, het zat zijn om steeds maar te blijven inleveren.

Dat deed goed. Het delen is een vorm van jezelf serieus nemen, en daarmee kon ik ook beter aan het werk.

Gisteren ook weer wat geregeld. Had te horen gekregen dat wil ik all risk verzekerd blijven met mijn scoot, ik dat ding ook werkelijk op slot moet zetten en wel dusdanig dat het weghalers of inbrekers serieus moeilijk moet worden gemaakt.

Kortom een kabel van een cm dik en een slot van minimaal capaciteit 6. Ik wilde graag een oprolbaar slot, maar dat is maximaal 4mm dik. Kortom het was allemaal moeilijker dan ik dacht, maar nu staat ie op slot en volgens de verzekeringsvoorwaarden. € 70,- Een hoop geld, maar ja ook wel een veilig gevoel.

Verder ben ik lekker aan het werk. Volop afleiding en dat maakt het al dik de moeite waard.

Rose is door mijn collega’s gevraagd of ze een cursus Mandala tekenen wil geven, en na wat denken heeft ze ja gezegd. Ik denk ook dat het goed voor haar is om weer eens in actie te komen op haar creatieve gebied. Ze gaat het wel pas doen wanneer ze hersteld is van de komende operaties, zodat ze diverse lessen achter elkaar kan geven. Ze begint er echt zin in te krijgen.

De groetjes Hot

Grote Opkomst Politiek Diner over veranderingen WMO in Gemeente Schiedam

Er wordt hard gewerkt in de keuken van het MAC Brandersstad in Schiedam

Alweer bijna een week voorbij op mijn nieuwe werkplek. Ik heb het nog steeds erg naar mijn zin. Volop verschillende werkzaamheden. Wel dagelijks weer nieuwe gezichten. Volop nieuwe indrukken. Is naast druk ook gezellig. Gisteren, donderdag heb ik eerst ’s morgens van 8.30u tot 13.00u gewerkt en daarna ben ik met Rose teruggegaan om 16.30u Er werd een politiek diner georganiseerd waar een grote toeloop was van bijna alle politieke partijen. Het was een volledig cliënt gestuurde avond, waar de avond aan elkaar werd gepraat door een ervaren lid van de cliëntenraad. Tussen de gangen van het eten door, werden er ervaringsverhalen door cliënten verteld waarin duidelijk werd hoe ze hier komen, wat ze hier doen, wat de structuur voor hen betekend en wat er zou gebeuren als die structuur er niet zou zijn. De aanwezigen waren onder de indruk van de verhalen, maar ook door de maaltijd, een heerlijke gevulde groentesoep vooraf, een andijviestamppot met spekjes en een vers gemaakte rundergehaktbal, en toe een dame blanche. Er werd stevig gediscussieerd over de toekomst en eigenlijk was iedereen het er wel over eens dat nu de gemeente over de CIZ verklaringen zal gaan in de toekomst dat ze het wel aan de deskundigen willen overlaten en niet willen gaan laten doen door gemeenteambtenaren. Verder bleek wel dat zelfs de grootste vijanden het er over eens zijn dat als het dagactiviteitencentrum zou moeten sluiten er heel veel extra opnames nodig zouden zijn en dat veel meer geld zou kosten. Ook lagen er leuke stellingen op tafel waar onder het diner lekker over gepraat kon worden en zo kwamen vanzelf de meningen open op tafel te liggen. Al met al weet ik nu waar ik bij de gemeenteraadsverkiezingen op ga stemmen, en was de vermoeidheid waar ik mee thuis kwam om 20.45u dik de moeite waard. Het was eigenlijk mijn eerste volledige werkdag, alleen gesplitst met twee uur slaap tussendoor.

Ik verheug me wel op het weekend, en ben daar nu ook echt aan toe. Ik heb me wel voorgenomen onze belastingen te gaan doen. Eigenlijk wil ik dat graag al in februari af hebben, maar gaat niet meer lukken.

Voorbeelden van de publiciteit die vooraf ging aan:

Het Nieuwe Stadsblad 19 Februari

MAC organiseert Politiek Diner

SCHIEDAM - Het Multifunctioneel Activiteiten Centrum (MAC) aan het Spinhuispad 19 organiseert donderdag 27 februari een avond met de lokale politiek.
Onder het genot van een maaltijd vertellen cliënten hun ervaringsverhaal en er is gelegenheid om vragen te stellen over psychiatrie, het effect daarvan op iemands leven en de rol van het MAC. Wie erbij wil zijn moet zich even opgeven bij het MAC aan het Spinhuispad voor 25 februari (246 37 24).
MAC Brandersstad is een ontmoetingsplaats voor mensen die in hun leven te maken hebben (of hebben gehad) met de psychiatrie en die op zoek zijn naar een daginvulling of dagbesteding. Op die manier gaan zij weer deel uitmaken van de samenleving. 
Daarom staat het MAC ook open voor buurtbewoners en in het algemeen voor iedereen die er een kijkje wil nemen of die als vrijwilliger wil helpen. 
Het MAC is een initiatief van een aantal partijen, waaronder twee instellingen en zes cliëntenorganisaties. 
De organisatie wordt zoveel mogelijk door bezoekers (vrijwilligers uit de doelgroep) gerund en dat is best bijzonder.

MAC BRANDERSSTAD ORGANISEERT POLITIEK DINER

AGENDA

Het Multifunctioneel Activiteiten Centrum (MAC) aan het Spinhuispad 19 organiseert donderdag 27 februari een avond met de lokale politiek. Onder het genot van een maaltijd vertellen cliënten hun ervaringsverhaal en er is gelegenheid om vragen te stellen over psychiatrie, het effect daarvan op iemands leven en de rol van het MAC. Deelenemers kunnen zich voor 25 februari opgeven bij het MAC aan het Spinhuispad 19 via telefoonnummer 010-246 3724.