Update 25 maart 2014

mandala Rose

Stapeldol

Ik weet het niet meer. Vanmorgen wel bespreekbaar gemaakt op mijn werk. Mijn gevoel, mijn pijn en verdriet, het zat zijn om steeds maar te blijven inleveren.

Dat deed goed. Het delen is een vorm van jezelf serieus nemen, en daarmee kon ik ook beter aan het werk.

Gisteren ook weer wat geregeld. Had te horen gekregen dat wil ik all risk verzekerd blijven met mijn scoot, ik dat ding ook werkelijk op slot moet zetten en wel dusdanig dat het weghalers of inbrekers serieus moeilijk moet worden gemaakt.

Kortom een kabel van een cm dik en een slot van minimaal capaciteit 6. Ik wilde graag een oprolbaar slot, maar dat is maximaal 4mm dik. Kortom het was allemaal moeilijker dan ik dacht, maar nu staat ie op slot en volgens de verzekeringsvoorwaarden. € 70,- Een hoop geld, maar ja ook wel een veilig gevoel.

Verder ben ik lekker aan het werk. Volop afleiding en dat maakt het al dik de moeite waard.

Rose is door mijn collega’s gevraagd of ze een cursus Mandala tekenen wil geven, en na wat denken heeft ze ja gezegd. Ik denk ook dat het goed voor haar is om weer eens in actie te komen op haar creatieve gebied. Ze gaat het wel pas doen wanneer ze hersteld is van de komende operaties, zodat ze diverse lessen achter elkaar kan geven. Ze begint er echt zin in te krijgen.

De groetjes Hot

Spreekuur Bedrijfsarts

Vanmorgen ben ik voor het eerst weer met de scootmobiel weggeweest. Gisterenavond is hij gemaakt na een spoedbestelling van een nieuwe gaspotmeter. Vorige week 2 maal tot stilstand op een kruising en met hart in de keel. Vervolgens dus mijn vertrouwen kwijt in deze dure vierwheeler. Dat vertrouwen is nu gelukkig terug, en dat is maar goed ook want zonder kan ik niet meer. Dat hebben de 6 dagen dat ie niet bruikbaar was bewezen.

Vervolgens kwam vanmorgen de dokter van het ROG die kwam beoordelen of de drempel van stoep richting hal en lift aangepast mag worden op hun kosten. Ik denk dat hij daar de noodzaak wel van inziet, dus heb ik nog goede hoop dat die aanpassing er komen gaat.

Vervolgens gezwommen en in het water geoefend, wat vorige week natuurlijk na die schrik met de scoot geen doorgang kon hebben. Het was heerlijk, maar ik was daarna wel gesloopt. Toch niet naar bed. Nee, in plaats daarvan een kop koffie en hop richting werk voor een bezoek aan de bedrijfsarts.

Die drie kwartier waren goed besteed. Zowel de bedrijfsarts als mijn leidinggevende weten nu dat we niet meer gaan voor terug naar de werkvloer, en al helemaal niet voor 36 uur per week. Daarmee is de grootste druk er af. Nu heb ik er echter wel voor gekozen gekeurd te gaan worden door een arbeidsdeskundige die gaat vaststellen welke mogelijkheden ik nog heb en welke beperkingen zorgen voor welk deel ik afgekeurd ga worden. Dit heeft natuurlijk ook financiële gevolgen, en die heb ik dik vier jaar geleden een stuk vooruit kunnen schuiven, en dat zal nu ook niet meer kunnen.

Net zoals ik vier jaar geleden nog midden in de ontkenningsfase zat wat betreft mijn ziekte, ontkennen heeft nu gewoon geen zin meer. Mijn lijf geeft nu gewoon de grenzen aan.

Mijn baas en ik moeten nu om de tafel om te kijken wat GGZ kan bieden om mij zo

stabiel mogelijk te krijgen en te houden, zonder dat ik teveel druk van bovenaf op me krijg zodat ik daardoor harder achteruit ga dan nodig is. Voorlopig hebben we afgesproken voor vier dagen van vier uur te gaan. Ik denk dat dit haalbaar moet zijn. Ik heb ook gezegd nog geen enkele stabiliteit te voelen dus dat ik ook niets kan garanderen en dat die haast om richting 36 uur te gaan teveel van het goede was.

Ik was niet ontevreden, en heb nadat ik bovenstaande aan Rose had uitgelegd anderhalf uur diep geslapen.

Voor de rest doe ik na het eten afmaken niets meer vandaag.

Oh ja, alle mensen bedankt voor het meedenken en reageren. Het is fijn te merken dat er zoveel mensen met me/ons meeleven. Dat geeft een warm gevoel. Nogmaals dank. Voor nu genoeg. Ik zorg wel dat jullie op de hoogte blijven. Ook Philippe, bedankt voor het uitspreken van de wens weer bij te kunnen lezen. Dat advies heb ik gevolgd, en ik zit weer aardig op mijn schrijfstoel, en dat doet goed.

Gegroet Hot

Bijna een hartsmak!

Gisteren tot twee keer toe de schrik van mijn leven. Eerst op weg naar het ziekenhuis stopt mijn gloedje nieuwe scootmobiel midden op een kruispunt op de Burgemeester Knappertlaan. Ik heb mijn scoot snel in zijn vrij gezet, maar dan ben je toch nog niet een twee drie aan de kant, en de auto’s suizen gewoon door. Vervolgens poog ik aan de kant of ik ‘m weer rijdens kan krijgen en dat lukt voor een paar honderd meter. Precies voor de kliniek maar wel midden op de weg stopt ie opnieuw. GGrr. Weer aan de kant gezet, of zo’n ding niks weegt. Vervolgens doet ie het weer tot tussen de elektrische schuifdeuren. Nu hielpen enkele collega’s me met een duwtje naar binnen. Aldaar de service dienst van Practi Comfort gebeld. De dame aan de telefoon hielp me netjes en ik moest allerlei controles doen waarna hij het weer deed. Ik ging aan het werk en gebruikte de scoot pas weer toen ik naar mijn fysiozwemuur toe moest. Helaas kwam mijn scoot ter hoogte van de kruising BK laan Warande weer midden op het kruispunt tot stilstand, en nu ben ik mijn vertrouwen wel echt kwijt. Weer gebeld en vervolgens opgehaald per taxi en thuisgebracht, waardoor ik ook mijn zwemoefenuur nog miste. Moest de scoot vervolgens 14 uur opladen en vanmorgen gepoogd maar euvel is nog niet opgelost.

Ik zit hier vandaag op mijn nieuwe werkplek. Mijn leidinggevende heeft daarop aangedrongen. De afgelopen drie dagen heb ik gejobhopt van computer naar computer al naar gelang er een vrij was. Werk was er genoeg op de kliniek en het werken is daar een stuk gezelliger als tot nu toe op het behandelcentrum. Daar zit ik in een kamer met vier computers. Er gebeurd van alles. Soms zit er iemand van ICT, en ook zitten er twee behandelaars die veel huisbezoeken aan patiënten doen en er dus ook heel vaak niet zijn. Gevolg meestentijds zit ik er alleen.

Ik kijk tegen een blinde muur aan.

Het werk is saai, saaier, saaist. Het gaan om het invoeren van Registratie verrichtingen. Telefoontjes van mensen die bellen voor hulp of ventilatie, langskomen voor hulp en/of ondersteuning, langskomen voor hun anti zucht medicatie(hier bedoel ik Antabus of Refusal mee)

Verder gaat het om het invoeren van vragenlijsten, de zogenaamde ROM’s. Dat zijn vragenlijsten betrekking hebben op de klachten waarmee mensen binnenkomen, en die ze moeten invullen bij aanvang van de behandeling en bij vertrek.

Die moeten de computer in en gebeurd dit niet in voldoende mate dan word het ziekenhuis daarop afgerekend. Halen we de norm die de zorgverzekeraars stellen niet dan kan dat letterlijk miljoenen kosten op de begroting van het jaar daarop.

Kortom, nuttig is het wel.

Ik merk dat ik na twee uur werken ik de lijsten zie zweven voor mijn ogen en dat ik me dan minder concentreren kan. Ik moet dan even een stukje lopen en er even tussenuit. Daarna gaat het dan wel weer even. De vragenlijsten zijn meerkeuzevragen zoals bij enquêtes. Er zijn 5 mogelijkheden om in te vullen, maar je kunt bij een foutje maximaal 1 vraag terug dus moet het in een keer goed.

Vlak nadat ik dit stuk schreef, kwam He binnen met de vraag of ik wat inscan werk wilde doen. Waarom niet? Dus even naar een van de klinieken om de te scannen papieren te halen en direct begonnen. Dat is nog net gelukt voor ik naar huis kon om 14.00u. Morgen zal ik de ingescande formulieren op hun definitieve plaats stoppen in de elektronische dossiers. Kortom, ik weet al waar die werkzaamheden uit gaan bestaan morgen.

Wat wel lastig is. Morgen om 09.00u komt er een werkplekonderzoek. Kijken of ik er goed kan zitten? en of ik er "gezond" kan werken? Tegelijkertijd komt echter ook de monteur van de scootmobiel. Kortom die laatste zal Rose moeten ontvangen.

Later op de dag om 13.00u moet ik op het Vasteland zijn voor een afspraak met dr. Shaikani, de dokter van de pijnpoli.