Fotografie avonturen

We hebben een leuk, druk week-end achter de kiezen Hot en ik. Vrijdags was Hot uitgenodigd door Nicole, een bevriende collega van Hot om foto's te maken bij haar huwelijk met haar geliefde Jaap. Hij is bij het huwelijksplechtigheid in Schipluiden geweest. Tot zijn verrassing was hij toen als enige van zijn collega's aanwezig. 's Avonds gingen Hot en 3 van zijn collega's naar het feest in Delft. Kijkende naar de foto's was het een leuk, warm en gezellig feest en Hot was zeer vereerd door haar gevraagd te worden om vooral 's avonds het feest van haar en Jaap op de gevoelige plaat te zetten.

De volgende dag kwam Sandra, een oud liefje van Hot een week-endje bij ons. Het is een gezellige, lachende vrouw. We verheugden ons op haar komst en Hot maakte ons huis proper en aangenaam voor het oog. 's Zaterdags was er vanwege de brandersfeesten een boekenmarkt en een biologische super versmarkt met allerlei heerlijke versnaperingen. Ik heb daar een flesje Griekse olijfolie en Bramenmosterd gekocht. Maar eerst zijn we langs allerlei boekenkramen geslenterd. Ik hou enorm veel van lezen. Helaas zijn nieuwe boeken toch aan de prijzige kant, zodoende dat ik meestal niet nieuwe boeken koop doch tweede hands. Een goed boek blijft, dus daar kan ik geduldig op wachten, ook al duurt het jaren! Zo hebben we een boek van Oriana Fallaci "Insjallah" gekocht. http://www.casa-in-italia.com/arte/Lit_Fallaci_nl.html Ze was een indrukwekkend  Italiaanse journaliste, een vakvrouw pur sang. Vervolgens een aantal dikke pillen van de schrijfster Bridget Wood, zij schrijft fantasie verhalen met Keltische invloeden en we hebben onze 1ste zoon niet voor niets Merlijn genoemd. In dit geval spreek ik niet over Hot maar over m'n 1ste man Franz. En nog vele andere pillen werden in plastic tasjes voor ons gedaan. Veel toekomstig leesplezier dus! Hot heeft hier een leuke foto van genomen.  Ziet deze voorleester er niet fantastisch uit. Ik wilde eventjes dat ik nog een kind was en daar lekker kon gaan zitten om naar het mooie voorleesverhaal te luisteren. Later ga ik verder met mijn verhaal.

Blog 153 eerder 17 september 2007

Foto's Geysteren

Bij deze gelijk een leuke gelegenheid om enkele foto's te laten zien van een wandeling in de nabijheid van Venray. Het bos waar we zijn gaan wandelen ligt bij Geysteren, en de watermolen die te zien is, is een zogenaamde rosmolen.          Het bos ziet er nu in 2007 heel anders uit dan de laatste keer dat ik het zag, ongeveer 30 jaar geleden. Dit bos en de beek zijn min of meer teruggegeven aan de natuur, en het is er werkelijk fantastisch. Jesse vond dat ook, ze vond er zelfs een tijdelijk maatje, aan wie ze goed kon laten zien dat ze altijd de snelste is.

Blog 132 eerder 17-7-2007

Uitje Dordrecht

Hot vertelde sumier dat wij waren uitgenodigd om afgelopen zaterdag samen met m'n Wisselmedewerkers met de waterbus naar Dordrecht te gaan. Wij vinden het leuk dat ook de partners mee uitgenodigd zijn. Bovendien trekt het varen ons altijd aan. Deze keer gingen we dus naar Dordrecht en onderweg zie je dan allerlei gebouwen op een wijze die je op de vaste wal niet ziet. Allerlei huizen zagen we en dan gaan we dromen, met zoiets van, jammer dat ons zakgeld op is enz. Bruggen met oude gebouwen maakt dat we weer gaan dromen over de tijden die geweest zijn en dit soort huizen de grootste in de stad waren.  Ook zagen we het oude vermengd met het nieuwe zodat er een totaal andere uitstraling onstaan is.  De volgende foto laat ons een oude spoorbrug zien, de hembrug, deze laten ze staan als eer voor wat deze brug aan welvaart voor de stad heeft gebracht. Het sterft een natuurlijke dood, zogezegd, het roest weg en dan krijgt dat een schoonheid die je nooit zelf kunt maken, met op de achtergrond de "Zwaan". Hier zien we een hele mooie watertoren  en er werd mij verteld dat daar woningen gebouwd gaan worden ook in de toren zelf. Lijkt me gaaf om daar te wonen!  Hoe vinden we dit? Een toch groot huis dat wordt overdonderd door die andere kolossen. Dat huis is een zalmhuis oftewel een visrestaurant. Zo kan ik wel verder gaan, maar dan is de kans dat het saai wordt héél groot aanwezig. Tot de volgende keer.

Blog 131 eerder 17-7-2007

Dakterras

 Op verzoek van Blonde Muts en Hot schrijf ik nu een stukje over ons dakterras. Ze vertelde me dat ze zoveel had gelezen dat we zo druk waren met het herinrichten van ons terras en er nog steeds niets hadden gezien, geen foto, niets. Ze is daardoor ernstig nieuwsgierig geworden. Dus na ons bezoek zijn Hot en ik naar boven getogen om foto's te maken. Elk voorjaar gaan we hiermee aan de slag. Eerlijk gezegd, dat doet Hot meestal. Ik lever het commentaar en dat is meestal lovend. Hij heeft hier veel meer ervaring mee dan ik. Ere wie ere toekomt. Dit terras is een van de redenen waarom we dit huis hebben gekocht.  We kunnen hier ongelofelijk ver weg kijken. Je ziet het al op de tweede foto. Wanneer je goed kijkt zie je de grootste molen van Nederland. Het is de Noletmolen. Deze molen wordt gebruikt om elektriek op te wekken, Dat gedeelte ligt onder de kap en de rest van de molen wordt gebruikt als filmzaal, bij de bezichtiging van het bedrijf. Het is een internationaal bedrijf geworden dat Hollandse jenever en vodka stookt. Dat laatste wordt het meest naar de V.S. verstuurd. http://www.stud.tue.nl/~alcibiad/ketel1.php Het staat bekend als Ketel 1. De bovenste foto laat ons uitzicht vanaf ons bed zien. Links zie je het glasfabriek. Er blijken nog 2 van deze fabrieken in Nederland te bestaan. Misschien kan Hot dit nog verder uitweiden. Maar in ieder geval hebben we weer verse kruiden en aardbeien. Els jaar heeft onze supermarkt grote potten met hang aardbeien en we trakteren onszelf hiermee en smullen hiervan.   De volgende foto's laat onze tuin zien.

Blog 121, eerder 30-5-2007

Monnikenwerk

Ik had een leuk thema in gedachten nl.: mijn lief heeft vele gedaantes. Ik zag het helemaal voor me. Ik duik even in ons archief! Inderdaad, ik vond van alles, maar wat trof ik me een zooitje aan. Je moet jezelf even indenken, ik ben al een tijdje bezig om een zeer groot aantal foto's in te scannen van foto's en negatieven die in de loop van tijd van de familie zijn genomen. In dit geval van de familie van Hot. Deze zijn in de loop van bijna 77 jaar genomen en de techniek van het fotograferen is in de loop van de tijd veranderd in halfbeeld negatieven, negatieven enz. enz. Ik ben nog steeds een leek in dit opzicht en bij het inscannen hield ik geen rekening met dingen zoals JPEG en pixels en dat bezuurt me nu. Ik ga nu langs alle foto's om ze tot een standaard maat te maken, voor zover dat mogelijk is. Neem de JPEG'S, wanneer ik de foto's niet in deze standaard maat transformeer en ik scan deze foto's op een cd, hetgeen mijn bedoeling is, heb ik grote kans dat deze foto's door anderen niet geopend kunnen worden, dus dan is deze cd waardeloos geworden. Wat betreft wanneer ik de pixels niet aanpas dan krijg ik geen mooie foto's maar gekleurde blokjes. Zonde van mijn tijd dus, vandaar dat ik me met Hot gestort hebben op dit monnikenwerk.

Blog 69, eerder 24-1-2007

Onwezenlijke gevoelens

Afgelopen donderdag was de eerste 7de December waarop ik veel bezig was met de verjaardag van mijn moeder terwijl zij er zelf niet meer is. Mijn beide ouders zijn afgelopen half jaar op de respectabele leeftijd van bijna 92 jaar gestorven, en ik heb ze dus lang gehad. Toch was afgelopen donderdag een onwezenlijke dag waarop ik in eens helemaal aangewezen was op de vele herinneringen aan haar, en ook de vele plekken, en momenten wanneer we haar verjaardag, zo vlak na sinterklaas vierden. Ook al was ze bijvoorbeeld vorig jaar niet helemaal 100% aanwezig meer, toch was het altijd een echt feest. Sinds dat mijn beide ouders er niet meer zijn zijn Rose en ik druk bezig de enorme hoeveelheid foto's uit hun nalatenschap in te scannen, en zo mogelijk te verbeteren. Het is voor mij een prettige manier om er aan te wennen dat ze er niet meer zijn, en er komen oude herinneringen boven, zowel goeie als minder prettige.  Ik kan het niet laten een gevonden foto te laten zien van 3 meiden, waarschijnlijk genomen in Brussel, op weg naar Zwitserland in 1947, waarvan de middelste mijn moeder is. Zo krijg je herinneringen erbij van een tijd waar je er zelf nog  helemaal niet bij was, en als mooie jonge meid kende ik haar nog niet. Het enige nog in leven zijnde familielid is oom Huub, en hem en ook nog een tante hebben we om hulp gevraagd om iets te kunnen vertellen over de oude foto's.

Rose en ik hebben de donderdagavond afgesloten met een borrel op de herinneringen. Proost Ma.

Blog 29 eerder 9-12-2006

Texel 2

Vandaag samen met Rose heel druk geweest met nagenieten van onze vakantie. We waren van 10 t/m 17 November op Texel. We hebben er een heerlijke week gehad, met veel wind, en ook veel regen, maar dat mocht de pret niet drukken. Alle muizenissen van de moeilijke tijd die we achter de rug hebben zijn grotendeels verwaaid.

Wat kan het lekker zijn om lekker een boek te pakken, een wandeling met Jesse te maken, afgewisseld met een zonnebank en/of een sauna. Deze laatsten waren aanwezig in de door ons gehuurde Luxe Viletta.

Vandaag waren we druk met foto's inscannen en bewerken, en van een aantal kunnen jullie nu meegenieten. Eerst een aantal waanzinnig mooie paddenstoelen die we tegengekomen zijn. 

De nu volgenden is Jesse heerlijk bezig op het Wad, de nodige vogels de schrik van hun leven te geven. In dit seizoen mag, en kan ze zonder broedende vogels gelukkig los. En zie hoe dat haar beviel.  eerder gepubliceerd op 25 11 2006

Grote Tommie

Gisterenavond bereikte ons het trieste nieuws dat Tommie, een van de grootste en liefste honden van het Sterrebos, net iets jonger dan Jesse, een prachtige Braziliaans Fila Brazilero, als ik me niet vergis, na een lange en pijnlijke reeks ontstekingen naar de Hondenhemel vertrokken is.

Tom(mie) & razende roeland Jesse aan het spelen

Vroeger kwamen we elkaar dagelijks tegen en het laatste jaar alleen op zondagen, maar we waren met zijn drieën deel van zijn roedel. Ik kan me nog herinneren dat Rose een keertje viel en Tommie gelijk aanstalten maakten om haar te beschermen door over haar heen te gaan staan als bescherming. Het was een kanjer van een hond en als we het bos verlieten accepteerde hij ook met een versnelde tred een paar stukjes long. Ook Jesse en Tom hebben gespeeld, al was Jesse al gauw een tikje te druk voor Tom die met zijn grote lijf niet zo snel was.
We zullen hem missen, en wensen zijn baasjes heel veel sterkte bij het gemis.

IETS BETER

Vandaag voel ik me gelukkig iets beter. De bibberigheid, hoofdpijn en duizeligheid van gisteren zijn grotendeels verdwenen en ik heb ook goed geslapen. Zodoende besloot ik vanmorgen met Rose dat ik vandaag gewoon ga werken.
Wel komt vandaag een probleem aan de orde. Op mijn rooster voor volgende week staan officieel 5 diensten en die kan ik nog niet allemaal aan, dus moet ik met onze Zorgcoördinator om de tafel over welke ik daar van ga draaien. Ik denk zelf aan drie, misschien vier, maar de stap naar vijf vind ik veel te groot.
We komen vast wel tot overeenstemming.

Hulsmann 125cc 1954 Nederland

Ik merk tegelijkertijd dat iedereen het moeilijk heeft fatsoenlijk te functioneren met deze vochtige en benauwde hitte. Ik ga het met mijn collega van vandaag zo rustig mogelijk aan doen, en dan ben ik voor het eerst weer eens een weekeinde vrij. Heerlijk. Het zal een rustig WE worden want het is niet aanlokkelijk om eruit te gaan, vinden Rose en ik tenminste. Rose gaat aan de slag met een ochtenddienst bij de Wereldwinkel. De notulen zullen vandaag wel gereed komen en daarna wil ze graag aan de slag met haar nieuwe weblog. Ze heeft steeds beter in haar hoofd hoe het moet worden en ze heeft mijn hulp gevraagd dus ik ben heel benieuwd.

Ikzelf ga lekker door met mijn Bussen hobby. Het is grappig dat dit zoveel vrienden en kennissen oplevert uit heel de wereld. Rusland, Litouwen, China, Kazachstan, Mongolië, Thailand,  Azerbeidzjan, IJsland, Noorwegen, Denemarken, Finland, Zweden, Oostenrijk, Griekenland, Zwitserland, Duitsland, België, Frankrijk, Spanje, Marokko, Turkije, Canada, Verenigde staten, Mexico, Uruguay, Peru, Chili, Brazilië, Argentinië, het is gewoon niet te geloven. Ik ben inmiddels via Facebook, Pinterest, Me, Foursquare, enz, enz, met veel andere autogekken verbonden en heb regelmatig de vertaling van Bing of Google nodig om zo'n beetje te weten wat ze me vragen en of zeggen. Geld overigens van Grunings tot Arabisch of Thais. Ik had het niet voor mogelijk gehouden dat  hottransport.blogspot.com dit tot gevolg zou kunnen hebben. Ik doe facebook nu regelmatig aan en dan heb ik soms meer dan 200 berichtjes. Leuk.



Zagato Fiat Sport V-8

Het levert soms ook de allermooiste plaatjes op. Zo deelde ik gisteren een plaatje van een Zagato Fiat Sport V-8, en kreeg daar zoveel positieve reacties op zelfs van mensen van wie ik helemaal niet eens vermoedde dat ze auto's mooi vinden of er graag naar kijken. En dat is toch wel kicken.

Ik ga zometeen pitten om dan om half drie weer aan de slag. Verder momenteel geen nieuws. Gegroet.

Zomercarnaval

Zo, eind juli is er een groot spektakel in Rotterdam. Dan vindt het tropisch-of zomercarnaval plaats. Heerlijk om naar te kijken. Hot had dit jaar geen puf om met me mee te gaan. En een aantal jaren achterheen was het te warm om te gaan. We staan dan aan het begin van de stoet waar je nog bewegingsruimte heb.

Dan staan we met onze camera klaar met zoiets van laat nu de stoet maar komen. Dus dit jaar was het weer perfect en ging ik solo. Ik had een plakje aan het Eendrachtsplein voor de dranghekken op een hoek. De stoet is nooit op tijd dus nam ik deze plek en zette een aantal medewachters op de gevoelige plaat totdat het spektakel was begonnen.

 Hele gezinnen doen daar aan mee, alle leeftijden en formaten. Er was weer veel werk aan de kostuums gestoken. Ik raakte afgelopen december met een stoffenverkoper op de markt aan de praat en hij vertelde dat ze er een jaar werk aan hebben. Ik geloof dat graag. De catering moet dan ook gebeuren want reken maar dat je dorst hebt en honger tijdens het lopen en dansen.

 De dj’s hebben hun muziek uitgekozen en de beveiliging was ook niet vergeten. Ging er een groep met veel kinderen langs dan was er een groot touw omheen gespannen dat door een groot aantal mensen wordt vast gehouden. Prachtig was het weer. Elke groep heeft een thema, De naam van de groep op een groot pamflet getekend. Ze komen uit heel Nederland, er is vaak zelfs een groep uit Limburg.

Het is ook steeds meer gemêleerd qua bevolking en steeds meer Nederlanders doen mee. Je hebt de koningin die voorop op haar praalwagen staat. Er is ook een runner up. Hoe vaker ik hier sta hoe meer ik de dingen herken. Ik had regelmatig wat ruzie met mijn toestel. Het is een prachtig ding met een draaibaar schermpje zodat ik laag kan fotograferen zonder te bukken. Maar hij is te traag dus drukte ik het knopje in dan kwam die foto een enkele seconde daarna. Daar is dan te lang want de bewegingen zijn snel. Het leek wel een ballet.

Stapje naar voren, stapje opzij, dan weer naar achteren enz. enz. Ik stond daar van 2 uur tot half 6 en heb boven de 500 foto’s genomen. Dan volgt de napret. Met een leuk muziekje op de achtergrond werden de slechte foto’s verwijderd. De losse armen, hoofden en andere extremiteiten werden afgesneden. Er werd een groepje of einzelgängers uitgepikt. Ik heb dit nu erg vaak gedaan en begin er steeds meer feeling voor te krijgen. Dat heb je met ‘bulkwerk’. In totaal heb ik 300 foto’s in mijn reportage.

Niet allemaal zijn ze even goed. De bedoeling is ook de sfeer te laten zien. Maar als het volgend jaar net zo’n lekker weer is dan sta ik klaar maar ditmaal met m’n spiegelreflex camera, die is toch héél wat sneller.

Een linkje naar album 1 op facebook:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.4519851801440.2186769.1445154389&type=1&l=5da75d138b

 

Mariage in England

De scheefheid van het terrein toont mooi zo!!

Het landgoed is uit 1148 en dat is goed te zien

Het is nu al meer dan een maand geleden sinds we in grand old England waren. De 1ste dag waren Hot en ik bang dat het 2 dagen vol met groepjes mensen zouden zijn die welliswaar beleefd doch afstandelijk bleken. We hadden het mis!! Philippe en Sheila waren de mensen die ons verbonden door de vriendschap en liefde voor elk van ons. Het werd een feest van relaxedheid en nieuwsgierigheid naar elkaar. Hot en ik poetste ons Engels weer op en we maakte kennis met andere Nederlanders, de familie van Sheilla van allerlei leeftijden van voor de 2de WO tot nu. Ook was er een stel uit Canada die een week geleden hadden gehoord dat ze opa en oma zouden worden. We hernieuwden oude vriendschappen van wel 25 jaar geleden. Mijn facebook vrienden is uitgebreid. Ik vind het leuk dat Hot, die voor het eerst voet zette op de UK zich hier erg prettig voelde. Mooi meegenomen want we zijn wat voorzichtig geworden met vakanties buitenhuis. Tot nu toe werd hij telkens ziek en moest de vakantie snel worden afgesloten. Hot heeft nog een film gemaakt en deze wordt hopelijk bijgeschaafd door een oude vriend die hierin is gespecialiseerd.

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.4498681232189.2186103.1445154389&type=3&l=cde54210d5 

Er zijn nog meer foto's gemaakt maar wanneer er op deze link wordt geklikt zie je de hele reportage.



Collages n.a.v. de 31ste 1982

Er zijn van die gebeurtenissen waar je de woorden om te beschrijven niet kunt vinden. Ze dekken de lading niet en taal is ontoereikend. Je kunt het niet bezingen. De noten worden vals en een melodie maakt het te mooi. Dus toog ik aan het collageren. Het slapende jochie met al zijn lievelings fantasiën om zich heen. Is het een droom? Zo waren Lotte en ik eens aan het praten over de stelling of verhaal, het is maar hoe je dit beziet. Een keizer werd wakker terwijl hij aan het dromen dat hij een vlinder was. Wat ben ik nu vroeg hj zich af. Een vlinder die droomt dat hij een keizer is of een keizer die droomt dat hij een vlinder is. Tja.

Croydon Hall Somerset England

Bijna een week niet geschreven op ons blog. Dat is helemaal tegen mijn gewoonte in. Was er iets mis? Neen, in tegendeel. Rose en ik zijn voor het eerst in jaren meer dan een dag het huis uit geweest en hebben dus ook ergens (anders) overnacht. Sterker nog twee nachten.

We waren voor de tweede keer dit jaar uitgenodigd voor een huwelijk. De eerste keer dat tussen Lucas en Jane tijdens een bijeenkomst aan het strand in Ouddorp en later hun achtertuin, en deze keer ging het ook om een vriend die we al dik dertig jaar kennen en die nu met zijn Engelse lady in het huwelijksbootje gestapt is, eerst in Nederland, waar we ook de grote eer kregen de getuigen te mogen zijn. En nu afgelopen dinsdag op een landgoed in Engeland. Het landgoed heette Croydon Hall en lag midden in Somerset. http://www.croydonhall.co.uk/ De meesten van ons kennen dit gedeelte van Engeland uit de serie Midsomer Murders met zijn schilderachtige dorpjes en dergelijk.

Het was fantastisch georganiseerd. We vlogen van Schiphol naar Bristol alwaar een luxe 16 persoons Mercedes busje al stond te wachten om ons comfortabel maar flink slingerend en al door een mooie streek naar onze prachtige verblijfplaats bracht. We waren bij aankomst net op tijd voor het diner. Het is daar in Croydon Hall gespecialiseerd vegetarisch, en dat was achteraf gezien een plezierige belevenis, al vond ik het soms wat aan de hete kant. Daarna hebben we ingecheckt en kregen een fijne kamer waar ik me terugtrekken kon wanneer ik wilde of nodig had. Dat gaf een veilig gevoel.

Croydon Hall Minehead

In het begin waren er natuurlijk nauwelijks bekenden, en was ik een beetje bang dat het een groepjesgebeuren zou worden, maar de mensen aanwezig waren stuk voor stuk uitermate prettig en vriendelijk en contact leggen was gemakkelijk. Het was leuk dat er allerlei leeftijden en stijlen mensen waren. Zo tussen de 18 en de 85 denk ik. Rokers, getatoeëerde lui, lekker extreme mensen, hele nette, oude en nieuwe hippies enzovoort. Er hing in ieder geval een heerlijke warme en aangename sfeer.

Croydon Hall quitte high

We zijn die eerste avond nog maar nauwelijks buiten geweest, maar na een gezellige avond met de nodige rode wijn en later ook nog rosé, zijn we lekker onder een warm en zeer licht dekbed gaan liggen en hebben geslapen als een blog. Je kon tussen 08.00u en 09.30uur ontbijten en dat hebben we gedaan ook. Er was een giga keus uit alle mogeljke vegetarische zaken. Noten, vezels, crackers, porridge, scrambled eggs, gekookte eieren, yoghurt, soya-yohgurt, fruit, sappen, en nu vergeet ik nog zeker driekwart van de mogelijkheden. Alleen vond ik dat er geen fatsoenlijke koffie was. Er was instant, nep, chicorei, Italiaanse doordruk koffie, maar ik vond er geen een drinkbaar, en ja ik ben nu eenmaal van de grote bakken koffie verkeerd of espresso of Senseo, maar ik heb het grotendeels met alle mogelijke soorten thee gedaan en sappen.

Overzicht waar landgoed Croydon Hall ligt maar nu minder hoog

De douche was er ook onvergetelijk. Zo’n waanzinnige straal waar ik ondanks dat het allesbehalve milieutechnisch verantwoord is daar zou ik graag aan wennen.

Croydon Hall Eetzaal

Na het ontbijt zijn Rose en ik de omgeving en de tuin gaan verkennen. Wat tevens bleek dat je op nog geen honderd meter afstand van de ingang de zee goed kon zien liggen. We zaten dus veel dichter bij de kust dan mijn gevoel had aangegeven.

Om 11.00uur was er een samenkomst in de Rinzai Hall waar iedereen die kennis wilde maken met Biodanza  http://nl.wikipedia.org/wiki/Biodanza

 dat kon doen. Rose is wel gegaan maar hield het na een half uurtje voor gezien omdat het met haar vastgezette enkel en bijbehorende steunzool eigenlijk onmogelijk is om zonder schoenen te bewegen. Daar kwam bij dat ze geen evenwicht heeft sinds haar brughoektumor is verwijderd en het daardoor ook te snel ging. Ze kwam naar de slaapkamer waar ik was gaan liggen en haalde een boek waar ze tot aan de lunch lekker in heeft zitten lezen.

Croydon-Hall-evening from garden, where the window stays open was our bedroom, just above the bar.

Ik maakte goed gebruik van de tijd door alvast te gaan rusten. Door die mogelijkheid heb ik de rest van de dag goed kunnen volhouden.

P & S, de twee mensen die met elkaar gingen trouwen hebben elkaar een jaar of zes zeven geleden met Biodanza leren kennen. De eerste keer dat hij me erover vertelde dacht ik dat het een beetje klonk als sektarisch, maar in de loop van de tijd die volgde kwam ik erachter dat hier geen sprake van is. Het is wel een wijze van leven waar respect en veel gevoel van binnenuit een grote rol speelt. Ook het in het HIER en NU blijven speelt een grote rol, en daar hebben Rose en ik ook al heel lang het beste gevoel bij. Ik heb bij P een verandering gezien in emotionaliteit en intensiteit en ook bij de mensen om ons heen deze dagen was een verrassende en verwarmende relaxtheid. Contact leggen was gemakkelijk en de sfeer was erg lekker.

Na de uitgebreide lunch, bestaande uit soep, zelfgebakken brood, en vier soorten salades begon om 15.00uur opnieuw in de Rinzai Hall een mooie ceremonie die ik getracht heb te filmen.

Rinzai Hall during onther festivities

We begonnen met in een kring te staan en volgens de Biodanza “regels”, ik weet niet hoe ik dit beter moet omschrijven, maar ik geloof tegelijkertijd dat er eigenlijk geen regels zijn, dus helemaal kloppen doet het niet. In ieder geval stonden we in een kring en gingen rechtsaf, kleine stapjes makend. Na een ronde of twee onder een prachtig live gezongen lied kwamen we weer bij het beginpunt uit, en vertelde S in het Nederlands en P in het Engels wat ze tegen elkaar wilden vertellen, cq, beloven. Vervolgens ging L de kring rond met de ringen en ieder kon op zijn eigen wijze de ringen zegenen, met een kus, een boodschap, een buiging, iets innerlijks, of een vuist vol kracht waartoe ik persoonlijk besloot. Ik had deze ceremonie zelf nog nooit eerder gezien of meegemaakt, en sommigen van de lezers zullen wel denken wat een zweverig gedoe, maar ik ervaarde het beslist niet zo. Ik vond het een warme en respectvolle manier van een wens doen voor het voor elkaar kiezende stel en vond het prachtig. Vervolgens schoven ze de ringen om elkaars vingers en daarna werd er een stuk muziek opgezet en daarbij dansten het stel midden in de kring voor elkaar.

Bij het volgende hoofdstuk vertelde een van de vriendinnen een mooi verhaal over een rode en witte Roos, en aangezien ik naast Rose stond wisselden onze blikken regelmatig met elkaar tijdens dat verhaal en zij wisselden hun roos met de ander.

Op verzoek vormden alle aanwezigen een haag waar S en P hand in hand zowel heen als weer liepen, terwijl alle aanwezigen de kans kregen om hen beiden persoonlijk iets toe te wensen, te feliciteren, te knuffelen of wat dan ook.

Menigeen met tranen in de ogen.

Een kwartier later stonden we met zijn allen in de eetzaal met Champagne in de handen en konden uitgebreid proosten op het stel en met elkaar, terwijl er ook buitengewoon aangename en exclusieve hapjes van bijvoorbeeld kaviaar, zalm, e.d. voorbij kwamen.

De officiële ceremonie zat erop, maar het was gezellig en ontspannen. De rokers gingen even snel wat bijroken in het speciaal daarvoor aanwezige Chaletje, en er werd met behulp van de champagne heel wat afgepraat en gefotografeerd. Ik ga bij dit openbare stuk geen persoonlijke foto’s plaatsen, want kan nu eenmaal niet iedereen vragen hoe ze daarover denken. Wel zal de omgeving waar het zich afspeelde zichtbaar zijn. Ik zal trouwens nog de nodige tijd nodig hebben om zowel de foto’s als de film af te ronden. Met films heb ik nl. nog helemaal geen ervaring.

Rond zessen gingen we naar de aangrenzende feestelijk ingerichte eetzaal waar we prachtig aangeklede tafels vonden met op ieder glas een vlinder met daarop de naam van wie daar zou zitten. Er waren drie soorten maaltijden. Een vegetarische schotel met kikkererwten en allerlei andere exotische ingrediënten, een zalmschotel, en een lamsschotel met alles erop en erbij. Na het verorberen van het hoofdgerecht was er de gelegenheid voor de nodige mensen die wat wilden zeggen of doen. Dat valt nauwelijks weer te geven, wel gebeurde er iets met onze tafelgenoten. Dat waren twee mensen die Rose en ik al zeker twintig jaar niet meer hadden gezien maar nog wel uit onze Arnhemse tijd kenden. Ze wonen intussen in ’s Gravenhage en hadden een heel origineel cadeau voor het bruiloftsstel. Ze brachten A Capella drie nummers ten gehore en wederom was menigeen tot tranens toe geroerd. Ook de bruidegom voor wie al sinds zijn vroege jeugd nooit meer gezongen was even geheel en al uit zijn evenwicht en hij bracht dat ook buitengewoon mooi onder woorden, waardoor ook zijn niet meer levende moeder bij wijze van spreken toch nog even bij de dag was.

5 laags Bruiloftstaart made by Matt C, son of the Bride

Daarna brachten we wederom een toost uit op het bruidspaar en gingen aan het dessert. Ook al niet te versmaden. Wat een ieder al wel gezien had stond er een prachtige strakke uit vijf lagen bestaande Bruiloftstaart, die gemaakt was door de jongste zoon van Bruid S. Matt. Hij was prachtig en als zelfs Rose de Marsepein er om heen lekker vind dan kun je wel zeggen dat dat een wonder is. Nu ik durf dat wel te beamen. We hebben overigens woensdagavond thuis hiervan nog even kunnen nagenieten want de bruid zelf had voor iedereen nog stukjes ingepakt om mee naar huis te nemen.

We all got a piece of the weddingcake end a hart
like here

’s Avonds vanaf een uur of 20.00uur was er een gezellige dansavond met DJ. Er werd veel Zestiger en Zeventiger jaren muziek gedraaid en er werd ook stevig gedronken. De meeste dansers gingen lekker op blote voeten dansen. Daar was de vloer ook uitstekend voor geschikt. Een prachtige ouderwetse parketvloer. De sfeer zat er hier ook goed in en het werd een toffe afsluiting van de dag. Ik heb het persoonlijk dan ook tot en met het laatste nummer volgehouden, en daarna geslapen as a Log.