Een hoofd vol dubbele gevoelens en muizenissen.

NIEUWE STRUCTUUR

Het is zaterdagmorgen. Ik heb Rose naar de Wereldwinkel gebracht met Jesse, ben boodschappen gaan doen, ben op de terugweg bij Rose en haar collega Goran langs geweest en heb daar even lekker koffie gedronken. Het gebruikelijke ritueel.
Ik was voor het eerst weer buiten want ik ben aan het bijkomen van een heftige griep. Ondanks de griepprik die ik standaard neem sinds mijn weerstand zo is aangetast.
Je zou denken dat het langzamerhand wat rustiger word in mijn hoofd nu ik ander en minder werk heb, maar het tegendeel is het geval.
De structuur die Rose en ik hadden de afgelopen jaren sinds werkhervatting was een hele vaste. Vroeg opstaan, rondje hond, douchen ontbijt, boodschappen, fysio, zwemmen, en vrij veel samen tot 12.00u, dan naar bed tot 13.30, en werken tot 23.00u. Slapen.
Nu nog vroeger eruit. Fysio moet voor werk, werken, maar niet het werk wat ik al die jaren met zoveel plezier deed, maar administratief werk. Geen gesprekken, geen contacten, alleen concentreren op juiste cijfers en gegevens invoeren op juiste plaats in juiste systeem. Nu kom ik rond 14.00u thuis, ben doodmoe en ga slapen.
Waar ik absoluut wel aan wennen kan is de weekenden en de avonden vrij. Meestentijds hartstikke gezellig met Rose, wat computeren, wat tv, wat meer muziek, heerlijk.
Toch heb ik thuis maar minimaal energie, en wil veel, maar dat kan door dichtvallende ogen, pijn, en weet ik veel, toch niet. Gevoel oude man te zijn. Is er een kwaaltje opgelost, nu krijg ik weer een MRI van mijn knie. Meer dan een half uur lopen met Jesse is onmogelijk, al is ze zielsgelukkig met de scootermobiel waarnaast ze heerlijk rennen kan, en waar ik gelukkig na wat heftige avonturen ook weer op durf.
Na het advies van mijn behandelaar en mijn huisarts bleek het ROG plus wat de WMO uitvoert voor de gemeente een scootermobiel als pure luxe te zien. Toch ben ik na in het begin heel aarzelend en terughoudend te zijn geweest erg blij dat ik zo'n duur ding heb aangeschaft. Anders is buitenkomen helemaal een crime. Toch is het ook niet goed voor mijn zelfbeeld.
Verder mis ik mijn werk. Ik mis het contact met patiënten, en ik mis het doen waar ik zo goed in was. Het is een feit dat nu ik geen acht uur meer aankan ze op de afdeling natuurlijk niks meer aan me hebben, maar dat ik ook op de poli niet kan worden ingezet om die een stuk bereikbaarder te maken en waar ik bijvoorbeeld vragenlijsten en gesprekken met patiënten zou kunnen voeren gedurende vier dagdelen per week vind ik onbegrijpelijk en oh zo jammer.
Moet ik nu de komende 13-14 jaar achterstallige registraties gaan invoeren? 
Allemaal dingen waar mijn hoofd mee vol zit.
Natuurlijk kunnen Rose en ik wel wennen aan een nieuwe structuur in ons leven maar het zou mooi zijn als het ook nog het gevoel van zinnig en of prettig werk zou zijn. Dan kom ik ook mogelijk iets tevredener thuis.
Ik kan me nu thuis nog maar moeilijk ontspannen.

Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan.

Ik hou jullie op de hoogte.

Zaterdagmiddag

Het is zover. Vandaag heb ik de laatste foto's van de familie van Hot ingescanned. Dubbele gevoelens daardoor. Ik kan nu aan mijn eigen werk beginnen dat me door mijn peut is verzocht en ook mijn eigen verleden scannen. Eerst natuurlijk het kluswerk beginnen en afmaken. Maar toch, ik zal die oude foto's van nu af aan niet meer zo vaak zien. Een aantal foto's waren voor de oorlog genomen. Vreemd, die blije mensen te zien die toen niet wisten dat er nog harde en bittere oorlog's jaren zouden komen. Ik heb bij de papieren van Hot zijn ouders ook nog oude briefjes van de Duitsers gevonden die de familie kreeg toen de vader van Riet, Hot's moeder in het gevang zat in Westerbork. Misschien ga ik of Hot deze ook nog inscannen om deze te tonen. Ik kon ook duidelijk zien dat het een gegoed Katholiek gezin was. Door de grote gezinnen en de vele nonnen of broeders, die die gezinnen leverden.   De non met de hoepel (oftewel tante Mien) was de zus van Riet. Zij had de gelegenheid gekregen om te studeren en gold toen als een van de knapste van de kinderen. Riet en haar andere zus Truus kregen deze gelegenheid niet. Zij mochten wel de lagere school volgen maar moesten daarna thuis blijven om mee te helpen bij de opvoeding van de rest van het kroost. Dit heeft Riet (qua opleiding) veel verdriet gebracht. Zij heeft daardoor de rest van haar leven een minderwaardigheidscomplex gehad dat duurde tot in haar oude dag. Zij hebben een aantal jaren in Hilversum gewoond en daar haalde ze de schade een beetje in. Ze werkte o.a. in een beoordelingscommissie bij de sociale dienst, richtte een bejaardensoos op, en was op allerlei gebieden actief. Door de ziekte van haar man werd hen ten zeerste aangeraden om weg te gaan uit H'sum want dat zou voor haar man veel beter zijn. Haar man was erg ziek en diep depressief en was genoodzaakt zijn werk hierdoor vervroegt te verlaten. Weer moest ze een stap terug doen.

Maar ik begon eerst over luchtiger zaken. Ik vertelde dat ik allerlei foto's inscande van mensen die toen nog jong waren en hun eigen idealen hadden. Ik kijk dan naar die foto's en probeer hen dan een beetje te doorgronden. Kijk met me mee.   De derde foto is Riet met haar moeder, en de vierde foto is van Truus, de oudste zus van Riet, Piet haar man en hun gezin. Die twee waren zielsvriendinnen tot het einde van hun leven. Zij zijn beide de afgelopen jaren op hoge leeftijd gestorven.  De vijfde foto is denk ik een uitje van de werknemers in de hogere regionen, letterlijk en figuurlijk. De vader van Hot was eigenlijk onderwijzer maar door de depressie in de 30ger jaren heeft hij n.a.v. gedane beloftes om een vaste aanstelling te verkrijgen jaren gratis voor de klas gestaan. Dit was heel erg vernederend voor hem, want hij had gedurende jaren geen inkomen. Uiteindelijk is hij gaan werken als loketbeambte bij de P.T.T. en is toen door hard werken en studeren in rang opgeklommen tot hoofd directeur  Daardoor had hij een royaal pensioen waar ze beiden van genoten hebben. Ze hebben heel Europa rondgezworven wanneer ik al die ingescande foto's bekijk.  De zesde is het huwelijksfoto van Huub en Dorie. Hij is de jongste van de broers die door Riet en Truus zijn opgevoed. Ik hoor hem nog tijdens de begrafenissen van zijn zusters zeggen dat iedereen praat over mijn vrouw, mijn moeder, mijn oma enz. Maar het was mijn zus! Wat had/heeft hij het er moeilijk mee, nu als enige nog in leven zijnde. De 7de en 8ste foto laat alweer een bruiloft zien, die van Ber en Tiny met een hele mooie foto van Harrie en Riet op de trappen van het oude stadhuis van Schiedam. Wat kijken ze elkaar daar liefdevol aan! De laatste foto is een mooie grote waar ik letterlijk in kan wegdromen. Ik denk dan zoiets van , wie zijn dit, wat zijn hun dromen en idealen. Zijn zij gelukkig en is alles een beetje wat je wil? We zullen het nooit weten.  Op die laatste foto is zo'n beetje de gehele familie te zien. De grootouders van Hot, Oom Lidwino, tante Wigbertha, tante Mien, en mogelijk oom Theophile, de vier geestelijken die voor twee generaties als broeders en nonnen waren ingetreden, en alle broers, en zussen van mijn moeder met hun echtgenoten.

Blog 147 eerder 25 augustus 2007

Luxe Scheepsbouw 15-7-2007

Vanavond in het NOS journaal zaten allerlei prachtschepen. Waarom, nu de economie in Nederland aantrekt, maken onze relatief hoge uurlonen ineens niet meer uit, en stromen opdrachten binnen en kunnen de scheepswerven bijna niet aan de vraag voldoen. Zo werd oa. getoond een schip in aanbouw in Krimpen, alleen waren de foto's duidelijk vanaf de kant geschoten. Nu een paar foto's geschoten toen Rose en ik gisteren een uitje naar Dordrecht hadden met de vrijwilligers van "de Wissel" uit Schiedam. Vlak nadat we een aantal wachtenden hadden opgepikt bij halte Krimpen a/d IJssel kwamen we dit enorme schip in aanbouw tegen:   Men vertelde in het nieuws dat dit schip meerdere garages krijgt waarin ook weer schepen en jet-ski's zitten. Oa. een schip van 12m lang om fatsoenlijk mee aan wal te komen, want dit schip is te groot om in een normale haven af te meren. Iets dichter in de buurt van Dordrecht kwamen we het volgende jachtje tegen. Ik zei nog tegen Rose, zonde dat we net ons zakgeld opgemaakt hebben.   Het hieronder staande schip heeft vandaag overigens zijn eerste proefvaart gemaakt en is vervolgens afgespoeld met speciaal water, omdat kraanwater mogelijkerwijs de lak zou beschadigen. 

Blog 130 eerder 15-7-2007

Carnaval 1978

Vanmorgen een temp van 36.4 reden om lekker met Rose en Jesse naar het sterrenbos te gaan, en haar voor het eerst weer los te laten. Ze deed het redelijk goed, en was heerlijk aan het rennen springen en vechten. Bij thuiskomst was ze als van ouds moe, en dat deed ons goed. Aan het eind van de morgen naar de Ondernemingsraad afgereisd, en de vergadering was de moeite waard, alleen na drie dagen koorts wel vermoeiend. Vanavond aan het experimenteren geweest met een ontwerp voor een nieuwe kopfoto, en ik denk dat Rose mijn ontwerp wel mooi zal vinden. Na deze opgeslagen te hebben onderuitgezakt, een soepje gegeten met brood, en daarna ontspannen naar CSI Miami gekeken. Gisteren kreeg ik een mailtje uit Venray van Sandra, een vrouw die ik heb leren kennen tijdens carnaval in 1978. Ik had toen een vriendin Karin, en tijdens die avond carnaval klikte het enorm met Sandra, en hier groeide een tijd een relatie uit die me daarna verlokte tijdens een vakantie in Zuid Frankrijk om haar ten huwelijk te vragen. In dat mailtje van gisteren herinnerde Sandra me aan dit verhaal, en dat was naar aanleiding van een logje wat ik vorige week schreef over het feit dat carnaval niet zo mijn ding is. Ze mailde me overigens ook een foto van Carnaval uit 1978, die ik jullie hier met Sandra's toestemming laat zien. Zoals te zien is was van veel verkleden geen sprake, maar het was wel een leuke avond waarop onze relatie van start ging. Sandra blijkt ook nog contact te hebben met Karin, die ik omdat ik korte tijd later uit Venray verhuisde helemaal uit het oog verloren ben. Ik ben benieuwd wat voor verrassingen qua foto's ze nog meer voor me in petto heeft.

Blog 97 eerder 27-2-2007

TRADITIE

Soms valt het me op dat we toch, bij tijd en wijle een volk van tradities zijn. Zo zijn Hot en ik voor de kerst naar mijn broer en gezin gegaan. Dit doen we elk jaar, alleen komen ze het ene jaar bij ons en het andere jaar bij hun. Zo hoeven we  de kerst niet ieder jaar te oragniseren maar dat doen we dan om het jaar. Deze traditie is begonnen bij het leven van mijn ouders. Na de dood van mijn vader heeft onze moeder dit ieder jaar georganiseerd totdat zij er te oud voor werd. Eerst namen mijn broer en zijn vrouw dit op zich en later zijn wij ook mee gaan doen. Dit is de traditie geworden. Ik heb tijdens deze dagen vele rollen gespeeld. Eerst ben ik dochter, later de vrouw en moeder van, en dan ben ik ook de tante en nu ben ik warempel ook al weer 12 jaar de oma. Wanneer ik dan terug kijk zie ik de rode draad die mijn leven verbindt met mijn gezinsleden. En al die veranderingen delen we samen. Dit is dus de dag om de neven en nichten te zien of gezamenlijk te missen. We horen van hen waar het goed mee gaat en wat hun zorgen zijn, zo blijkt nu dat Owen al een jaar niet meer groeit en dat Lotte een beugel heeft en een bril is gaan dragen. Ook dat de nieuwste telg Zoë Elizabeth naar mij vernoemd is en dan voel ik me trots, heel erg trots. Wat ik wens is dat wanneer wij te oud zijn om dit te organiseren dat onze kinderen dit gaan doen. Ik ga er niet vanuit, maar als dit gebeurt geven we iets moois en samenbindends door.  Hier ben ik met Lotte en Jesse. Links zie je een klein beetje Olaf en zijn zoon Storm en Owen, onze kleinzoon.

Blog 49 eerder 26-12-2006

Oude Bekenden

De afgelopen tijd is er in het leven van Rose en mijzelf veel gebeurd, heel veel afscheid moeten nemen van mensen die soms al vanaf je geboorte een grote rol spelen bij en in je leven. Dat afscheid nemen heeft soms grote consequenties, soms negatief, maar ook positief. Een van die positieve is dat door een rouw advertentie in de Limburger, kregen we o.a. een reactie uit Venray, waar ik ook een tijd gewoond heb met mijn ouders. Die reactie was van Sandra, een meisje wat ik op m'n 16de ontmoet heb en waar ik toen zo verliefd op was dat ik haar tijdens een vakantie in Zuid Frankrijk ten huwelijk heb gevraagd. Vanaf mijn 19de zijn zowel Sandra als ik onafhankelijk verder gegaan met een eigen leven, en eigen keuzes. Toch zijn we nu weer aan het corresponderen via brieven  , en dat blijkt erg geinig. Allebei natuurlijk onze eigen geschiedenis sindsdien, maar leuk om weer contact te hebben.

En vlak na het lezen van de leuke brief van Sandra had ik ook weer een fijn gesprek met een vriend met wie de contacten de afgelopen jaren een beetje op een laag pitje waren gezet aan de telefoon . Rose en ik kijken er al naar uit om hem ook snel weer te zien. Een voordeel van lang geen contact is tevens dat er weer meer dan genoeg gespreksstof is.

Blog 48 eerder 23-12-2006

Leren Genieten

Ik was door mijn vrouw Rose, toen nog vriendin uitgenodigd in een restaurant in Sonsbeek Park, de Boerderij genoemd. We waren al vele malen langs de Boerderij gekomen, maar naast iets te drinken met de kinderen, hadden we er nooit iets genuttigd omdat de prijslijst ver boven ons budget uitkwam.  

Gezamenlijk kwamen we er binnen en buiten het gevoel dat ik erg graag wilde gaan genieten, had ik toch ook het gevoel dat kunnen we toch eigenlijk niet maken, om hier zoveel geld uit te gaan geven. In het eerste half uur van ons bezoek kregen we dus ook prompt ruzie hierover, en het resultaat van die ruzie is geweest dat ik voor het eerst van mijn leven, verplicht ben gaan genieten en die zorgenknop op instigatie van Rose heb uitgezet. Geld uitgeven en er daaropvolgend niet van genieten dat is pas zonde. Zo gezegd, zo gedaan, vervolgens hebben we nog zeker een uur of vier genoten van de selecte hapjes, en gangen, drankjes en desserts die voorbij kwamen, en omdat we aan het einde van de avond de smaak goed te pakken hadden en ook de alcoholische versnaperingen hun tol vroegen hebben we ons per taxi laten vervoeren naar een café in de buurt van ons huis in de spijkerbuurt, en hebben nog tot de vroege uurtjes doorgenoten.

Deze avond is de eerste van vele geworden waarop genieten van het hier en nu, op dat moment, en heeft er voor gezorgd dat ik beter mijn eigen grenzen heb leren kennen. Het lijkt wel of jezelf wegcijferen voor een ander of schaamte om geld uit te geven en daar dan ook nog van mogen genieten iets is wat je noemt een dubbele spagaat. Dit is mij met de paplepel ingegoten en het afleren is een kunst. Genieten is als het ware een spier, als je die niet gebruikt, sterft hij af.

Blog 46, eerder 21-12-2006