Terugkijkende

Zoals gebruikelijk aan het einde van het jaar kijk je terug en ook een beetje vooruit.
Tijdens de ronde Sterrebos met Jesse raakten Rose en ik aan de praat over die gedachten.
Ik vertelde haar over het gesprek met Goran gisteren waarin hij vroeg heb je nog goede voornemens voor komend jaar?
Ik zei dat ik het voornemen heb om dag voor dag te kijken en te nemen.
Waarom?
Omdat als ik veel verder kijk ik groen en geel word van de zorgen.
Het is niet anders, anders word ik giga depressief.

Zo ook vanmorgen. Rose vroeg gisterenavond al of ik zin zou hebben om even naar Hoek van Holland te gaan met Jesse. Eigenlijk had ik helemaal geen zin of moed maar zei dit nog niet. Ik zei, laat ons even wachten om te kijken hoe ik me morgenochtend voel.
Vanmorgen hoorde en zag ik aan Rose dat ze na een dag in Utrecht en een dag in de Wereldwinkel flink last had van spierpijn en last van haar voeten dus was ik blij dat ze zelf niet naar HvH wilde. 
Wat me zorgen baart is dat ik na een kleine activiteit zo moe ben dat ik nergens meer zin of energie voor heb.
Ik zie mezelf groter en dikker dan ik ooit wilde en beweeg wel, maar niet voldoende.
Ik zie en hoor mezelf kortademig zijn terwijl ik inmiddels al 18 jaar gestopt ben met roken en altijd hyperactief was.
We hebben een museumjaarkaart, maar komen er bijna nooit.
We hebben een voordeelurenkaart voor de trein, maar halen 'm er meestal niet uit, de laatste jaren.
Er komt na een jaar ziekteverzuim een korting van 30% loonsverlaging aan, en zo nog veel meer, dus naar voren kijken maakt me nog grijzer dan ik al ben.
Het plezier wat ik altijd op mijn werk ervoer is weg, nu kan ik me helemaal niet meer verheugen op dat administratieve werk wat er voor me gevonden is. Het is puur een slaapverwekkend tijdverdrijf.
Beter dus om niet te ver naar voren te kijken en het bij de dag te houden.

Kortom daar zitten we dan in onze mooie luxueuze woning als een stel oude en krakkemikkige lieden die ons inkomen zienderogen achteruit zien gaan en steeds nuttelozer worden. Niet bepaald het vooruitzicht wat ik in petto had een tijd terug. Het enige wat we kunnen doen is accepteren. Maar doe ik dat met de pretoogjes die ik tot korte tijd geleden had, neen.

Nu is er gelukkig niemand die je daartoe verplicht maar samen depressief zijn is helemaal een en al ellende, dus dan maar zien te genieten van de kleine dingetjes die op onze weg komen.

Hot

Gevonden, geschreven in juni van dit jaar

Na de zorgen over Rose deze week,
de spanningen op het werk met mijn baas,
de goede bloeduitslagen van mijzelf,
de verschrikkelijke Chemodag, afgelopen donderdag
waarbij mijn misselijkheid de gehele dag aanhield,
mijn overwinning op de TV en stereoinstallatie, 
een twaalfdaagse waarvan ik er tien moet werken,
een aanstaande uit elkaar trekking van ons team,
een nieuwe zorgcoördinator,
een uitstaande offerte waar ondanks de crisis maar geen reacties op komen.
Het lijkt wel alsof bedrijven geen werk willen hebben.
De ene klacht naar de andere van huisbewoners,
die zelf te lui zijn om in actie te komen.
Frustraties lopen op en vanmorgen
had ik er genoeg van.
Ik gooide die frustraties er uit,
de spijt die ik heb dat Rose voorzitter van de
Vereniging van eigenaren is geworden,
De ondankbaarheid voor al dat werk.

Ik was natuurlijk te heftig vanmorgen,
tot grote schrik van Rose,
die het ook lang niet gemakkelijk heeft en ook
alle shit van mijn werk nog eens over haar uitgestort krijgt.

Gelukkig is 't alweer goed, want wij zijn gewent te praten,
koste wat kost,
maar ik ben zo verschrikkelijk moe,
dat zelfs mijn vrije dagen vol zitten tot op de nok ondanks dat ik
alle vrijwilligersbanen heb laten schieten.

CONFLICT op WERK

Sinds 24 december 2012 heb ik een conflict met mijn direct leidinggevende in het ziekenhuis.
In de avond van Kerstavond deed ik even mijn postvak open om te kijken of er al een rezctie was op een vraag die ik aan de dienstlijstmaker had gestelt. Dit bleek niet het geval. Wel zag ik een mailtje van mijn direct leidinggevende over een open vakje op de medicatie lijst die ik over het hoofd zou hebben gezien. Het ging over een open vakje waak i.e.b. zou hebben moeten staan, en het ging over een aambeien zalfje wat iemand in eigen beheer heeft. Ik dacht 't zou kunnen, maar had ernstige twijfel omdat ik daar al sinds dat ik aan de medicatie zit zelf heel secuur op ben en medicatie terstond afteken. Toen ik op 30 december in de medicatie map keek bleek dat de direct leidinggevende een fout had gemaakt. Op die betreffende vrijdagavond was er tussen 18.00 en 22.00u een nieuwe medicatie lijst gekomen en er was dus op twee verschillende lijsten afgetekend.
Ik heb hiertegen geprotesteerd, en kreeg op 4 januari toen mijn direct leidinggevende haar verlof erop had zitten zachtjes te horen dat zij verkeerd had gekeken. Een waarschuwing werd zo voorkomen.
Wat schetst mijn verbazing dat op 27 januari, een zondagavond die ik werkte met een vrouwelijke leerling collega dat ik rond overdrachtstijd 's avonds even naar boven moest om iemand die een ongelukje had gehad moest helpen bij het verschonen van haar bed. Ik kwam op de weg naar boven iemand tegen die al enkele avonden vergeten was zijn medicatie te komen halen op het bestemde tijdstip en heb hem daarop gewezen en hem doorgestuurd naar mijn collega beneden. Zij heeft hem zijn Selektine verstrekt, heeft snel overgedragen aan mijn nacht collega, en toen ik om 23.00u beneden kwam om mijn bijzonderheden over te dragen was de overdracht al voorbij en mijn avond collega al naar huis. Ook de medicatie mappen waren al door de nacht collega gecontroleerd en er waren geen lege vakjes geconstateerd. De volgende morgen om 07.00u is mijn leidinggevende komen controleren en die heeft wel een leeg vakje kunnen vinden. nl. bij de door avond collega verstrekte Selektine. De dag hierop, de 29ste januari kregen zowel de avond collega als ik van direct leidinggevende een waarschuwing voor in ons dossier. Zo'n waarschuwing komt in je personeelsdossier en meerdere waarschuwingen kunnen ontslag tot gevolg hebben.
Ik heb direct een gesprek aangevraagd met leidinggevende en gevraagd waarom een individuele verantwoording plotsklaps een gezamenlijke verantwoording blijkt te zijn terwijl mijn avond collega gewoon heeft toegegeven dat zij het pilletje heeft verstrekt en vergeten is af te tekenen. Ook de nacht collega heeft aangegeven te hebben nagekeken en het lege vakje over het hoofd te hebben gezien.
Ik voel me zeer onterecht aangesproken op iets waar ik geen enkele invloed op had en heb dat ook met verhefte stem tegen mijn leidinggevende gezegd, en gevraagd waar dat in het protocol staat, en heb de waarschuwing in boosheid verscheurd. Hierop verliet mijn leidinggevende het kantoor. De volgende dag hadden we werkoverleg en heb ik nogmaals in bijzijn van mijn collega's gevraagd waar in het protocol dat zou staan. Wederom verliet zij de vergadering. Dit was 6 februari.
Ik heb Personeel & Organisatie gevraagd wat ik nu nog kon doen en zij adviseerden een gesprek met de directrice van onze locatie. Die bleek bereid tot een gesprek en daar had ik een goed gesprek mee, maar er kwam geen reactie op mijn vraag over het protocol. Wel kreeg ik te horen dat mijn leidinggevende me als dreigend had ervaren door mijn grote voorkomen en mijn harde stem. Dat er omgekeerd ook sprake was van grote dreiging voor mijn werk veilig- en zekerheid, en dat deze waarschuwing ook een aanslag is op mijn integriteit kwam niet ter sprake. Ze snapte die overigens wel. Kortom de waarschuwing bleef staan. Wel wees ze me op de mogelijkheid om een weerwoord met mijn mening over de waarschuwing toe te voegen tot mijn personeelsdossier, en ze adviseerde me om dit samen te maken met de P&O medewerker op onze locatie. Zo gezegd zo gedaan, en sinds afgelopen donderdag, de 14e maart 2013 is dat weerwoord ook deel van mijn personeelsdossier. 
Ook heb ik een cc'tje van dit weerwoord aan mijn direct leidinggevende en de directeur gestuurd.
Het is vandaag de 17de maart en ik ben dus nog in afwachting van hun reactie  Ik heb overigens benadrukt in het briefje naar de direct leidinggevende en de directeur dat ik mijn huidige werkrelatie niet in gevaar wil brengen en heb de samenwerking zoals die verloopt zoals afgelopen maand als voorbeeld gesteld. Heb daarin ook gesteld dat je het niet verplicht over alles eens hoeft te zijn om samen te kunnen werken.
Ik heb echter wel het gevoel dat ik op eieren loop en vind dit protest doodeng, zeker in deze tijd, maar ik heb het weloverwogen en zie werkelijk niet in dat ik een waarschuwing verdiend zou hebben en die onrechtvaardigheid zet me aan tot dit protest en deze actie.
Zeker in deze tijd van groeiende werkeloosheid, en ook in mijn positie als chronisch zieke op de werkvloer slokt dit een portie energie op en voel ik me extra kwetsbaar, toch merk ik aan de slapeloze nachten dat ik er iets aan moet doen. Ik voel ook veel steun, en hoor ook bewondering van collega's over het feit dat ik het aan durf om voor mij/onszelf op te komen, maar blijf het doodeng vinden. Stel dat ze dit als reden aanpakken om me er eerder uit te mikken. Ik moet uiteindelijk nog veertien jaar en met mijn chronische ziekte zullen ze me nergens anders aannemen!

Diagnose HOT

Gisteren was het een heel spannende dag voor mij. Ik zou de uitslag krijgen van een hele reeks onderzoeken bij de Endocrinologisch Interniste. De onderzoeken en bloedtests waren 'n kleine 3 weken geleden, en ik was dus heel benieuwd, gezien het getob van de afgelopen maanden. Ik kreeg een andere dr. te zien dan vorige keer wegens zwangerschapsverlof, en de boel was ernstig uitgelopen dat Rose en ik van 16.00u tot 17.40u moesten wachten op onze beurt. Mw. de dr. had zich binnen enkele minuten ingelezen, en kon zo op het eerste gezicht niet tot conclusies komen, laat staan diagnose. Zo kreeg ik te horen dat mogelijkerwijs na enige studie in het farmaco therapeutisch kompas op internet dat mijn maagzuurremmer Losec, die ik al sinds een jaar of 10 slik na een door een geweldsincident ernstig vergrote middenrifbreuk, zonder enige klacht, de aanleiding zou kunnen zijn voor mijn verhoogde leverwaarden, maar tegelijkertijd zou die waarde al sinds 2000/2001 verhoogd zijn. (zonder daar door iemand ooit op gewezen te zijn, zelfs niet door de bloedbank waar ik maandelijks kom) Verder zou mijn verhoogde spierafbraak en spierpijn te verklaren zijn door het bespelen van de djembé , wat ik sinds 3 maanden doe. De koortsaanvallen, vermoeidheid en dergelijke, had mw. geen antwoord op. Ik kreeg een recept voor een andere maagzuurremmer mee, en een afspraak voor over royaal een maand. Zowel Rose als ik waren in eerste instantie te verbluft om nog te reageren. Gedurende de avond en de nacht was ik aan het piekeren  wat ik hier nu toch mee moest en hoe, en wat ik kon vertellen tegen m'n baas, en tegen de bedrijfsarts waar ik vrijdag as. een afspraak heb. Kortom een klote avond en nacht, met nog meer muizenissen  in het hoofd dan ikzelf al verzonnen had. Blij dat er niks ernstigs gevonden was, maar kwaad over hetgeen de dr. gezegd had. Vanmorgen vroeg om 08.00u kreeg ik het lumineuze idee om m'n huisarts te bellen, en hem het verhaal van gisteren te vertellen. De dr. had om 08.30u nog een gaatje en daar heb ik dus het idiote verhaal verteld. Deze dr. nam me serieus en bekeek de uitslagen ook en zag ineens perspectief. We doken gezamenlijk even het internet op en hij belde vervolgens een bevriende internist om z'n idee te checken en daarna een bevriende reumatoloog die zijn ideeën ook bevestigde. Resultaat van dik een half uur telefoneren en overleggen  is nu een spoedafspraak morgen bij een reumatoloog, die waarschijnlijk een biopt gaat nemen van mijn waarschijnlijk chronisch ontstoken spierweefsel. Niet dat ik er nu naar uit kijk om een biopt te laten weghalen, dit hele gesprek, en een mogelijkheid om misschien toch tot een diagnose te kunnen komen gaf aan mij een gevoel van rust in mijn buik, en dat is al heel wat.

blog 103 eerder 7-3-2007