Emoties spetteren

Wat een dag weer. Het de boodschap op mijn huidige werk brengen gaat door. Ik probeer zoveel mogelijk mensen individueel in te lichten over mijn komend vertrek. Ik heb ook besloten om woensdagmorgen naar de Kerngroep vergadering te komen om zelf mijn vertrek ook daar met de leidinggevende van Doel te kunnen aankondigen.

Bij het aankondigen van mijn vertrek staan bij sommigen en mijzelf de tranen nader dan het lachen. In veel gevallen, bijvoorbeeld vanmorgen bij mijn baas bleek dat ze stiekem toch nog wel minstens een jaar op me rekenden, en komt mijn vertrek volkomen uit heldere hemel. In veel gevallen ervaren de mensen hier mijn aanwezigheid als een extra veiligheid en als een soort van vader figuur die de nodige structuur met zich mee brengt. Het is goed voor mijn eigenwaarde en streelt mijn gevoel, maar maakt het niet gemakkelijker.

Zo had ik vijf minuten geleden Lenie aan de lijn, de vrouw die ik uiteindelijk ga vervangen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat haar laatste werkdag de 20^ste van de zesde is en dat de tijd tot dan de tijd is waar we het inwerken en leren zullen moeten doen. Kortom mijn tijd hier kon mogelijk morgen, woensdag al wel eens de laatste tijd hier kunnen zijn. GGrrrr, dat is snel. Hoe moet ik dat nu handelen?

De mensen hier zijn over het algemeen blij voor me, en vinden het fijn dat ik het ze zelf vertel, maar zeggen stuk voor stuk hoe ze me gaan missen en ook wat ze zo gaan missen en dat is tof maar ook hard. Stiekem zou ik willen wat meer tijd te hebben.

Wat kan je je toch ontzettend snel gaan hechten aan een familiaire, warme omgeving, waar je zo welkom bent, en dat ook zo voelt. Wat dat betreft zal het ook wel een gigantische verandering inhouden. Heel veel werk alleen op een kamertje, met alleen de verantwoording, maar ook zonder directe collega’s. Gelukkig echter wel in kliniek I waar ook sinds vandaag mijn oud collega’s van de verslavingsafdeling naartoe verhuizen. Kortom ik kom er wel veel bekende gezichten tegen. Nu zit Lenie nog in het behandelgebouw, maar ze krijgt nog gedurende haar periode bij het ziekenhuis te maken met de verhuizing waar ze zolang om heeft gevraagd. Ik krijg dus te maken met een werkplek op een prettigere, en vertrouwde plek.

Ik merk aan alles, en hoofdzakelijk ook aan mijn spieren dat ik uit mijn normale doen ben. De spierspanning die normaal al heftig is, staat nu nog meer op topstand, en de pijn hierbij is groot, daar zijn de pijnstilling en de tramadol niet tegen opgewassen. Er is een vreemd gevoel in mijn maag, verdriet en nieuwsgierigheid vechten binnen in me met elkaar. Emoties spelen een grote rol, en ik voel me erg moe.

Ik kom naast het gesprekken voeren gisteren en vandaag tot weinig. Gelukkig heb ik mijn werkzaamheden, het invoeren van de patiënten die nog niet in Horizon zaten, inmiddels vrijwel achter de rug, want van veel werk zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer komen. Ik heb al geluk als ik zo nu en dan nog een paar uurtjes op het activiteitencentrum zal kunnen zijn en dan zal het hoofdzakelijk uit gesprekken en contacten bestaan.

Nu is het belangrijk dat ik zo cool als mogelijk blijf, me hier niet door moet laten meeslepen of van het pad moet laten voeren. Goed slapen, en de ene dag rustig na de andere nemen.

Ik ben net thuis, heb Rose even bijgepraat en ga eerst ten minste anderhalf uur slapen.

Gegroet

Hot

Diagnose HOT

Gisteren was het een heel spannende dag voor mij. Ik zou de uitslag krijgen van een hele reeks onderzoeken bij de Endocrinologisch Interniste. De onderzoeken en bloedtests waren 'n kleine 3 weken geleden, en ik was dus heel benieuwd, gezien het getob van de afgelopen maanden. Ik kreeg een andere dr. te zien dan vorige keer wegens zwangerschapsverlof, en de boel was ernstig uitgelopen dat Rose en ik van 16.00u tot 17.40u moesten wachten op onze beurt. Mw. de dr. had zich binnen enkele minuten ingelezen, en kon zo op het eerste gezicht niet tot conclusies komen, laat staan diagnose. Zo kreeg ik te horen dat mogelijkerwijs na enige studie in het farmaco therapeutisch kompas op internet dat mijn maagzuurremmer Losec, die ik al sinds een jaar of 10 slik na een door een geweldsincident ernstig vergrote middenrifbreuk, zonder enige klacht, de aanleiding zou kunnen zijn voor mijn verhoogde leverwaarden, maar tegelijkertijd zou die waarde al sinds 2000/2001 verhoogd zijn. (zonder daar door iemand ooit op gewezen te zijn, zelfs niet door de bloedbank waar ik maandelijks kom) Verder zou mijn verhoogde spierafbraak en spierpijn te verklaren zijn door het bespelen van de djembé , wat ik sinds 3 maanden doe. De koortsaanvallen, vermoeidheid en dergelijke, had mw. geen antwoord op. Ik kreeg een recept voor een andere maagzuurremmer mee, en een afspraak voor over royaal een maand. Zowel Rose als ik waren in eerste instantie te verbluft om nog te reageren. Gedurende de avond en de nacht was ik aan het piekeren  wat ik hier nu toch mee moest en hoe, en wat ik kon vertellen tegen m'n baas, en tegen de bedrijfsarts waar ik vrijdag as. een afspraak heb. Kortom een klote avond en nacht, met nog meer muizenissen  in het hoofd dan ikzelf al verzonnen had. Blij dat er niks ernstigs gevonden was, maar kwaad over hetgeen de dr. gezegd had. Vanmorgen vroeg om 08.00u kreeg ik het lumineuze idee om m'n huisarts te bellen, en hem het verhaal van gisteren te vertellen. De dr. had om 08.30u nog een gaatje en daar heb ik dus het idiote verhaal verteld. Deze dr. nam me serieus en bekeek de uitslagen ook en zag ineens perspectief. We doken gezamenlijk even het internet op en hij belde vervolgens een bevriende internist om z'n idee te checken en daarna een bevriende reumatoloog die zijn ideeën ook bevestigde. Resultaat van dik een half uur telefoneren en overleggen  is nu een spoedafspraak morgen bij een reumatoloog, die waarschijnlijk een biopt gaat nemen van mijn waarschijnlijk chronisch ontstoken spierweefsel. Niet dat ik er nu naar uit kijk om een biopt te laten weghalen, dit hele gesprek, en een mogelijkheid om misschien toch tot een diagnose te kunnen komen gaf aan mij een gevoel van rust in mijn buik, en dat is al heel wat.

blog 103 eerder 7-3-2007

Brussel 2

Vandaag had ik weer een afspraak met m'n dokter. De bloedbeelden zien er bepaald niet beter uit. De koorts vlamt nog regelmatig op, en aangezien hij na overleg met zijn leermeester er totaal niet uitkomt ben ik verwezen naar de Internist. De eerst mogelijke datum valt exact in de dagen dat we besloten hadden naar Brussel te gaan. Kortom we zullen een andere datum moeten zoeken, en daar komt bij dat ik me wel behoorlijk goed wil voelen om fatsoenlijk te genieten van dit soort uitjes. Het is maar goed dat we nog niet geboekt hadden, kennelijk een voorgevoel gehad, maar tegelijkertijd baal ik stevig, en ben knap verdrietig. Mijn humeur is tijdens zo'n lange periode ook meestal wat van slag, en ik gooide vandaag ook weer roet in het eten in de plannen die Rose en ik voor vandaag gemaakt hadden. Positief is wel dat er vandaag veel positieve reacties binnenkwamen over de foto's die Rose, en ik afgelopen zaterdag gemaakt hadden. En zo gaat er weer een dag voorbij met veel plussen en minnen en gelukkig kunnen Rose en ik het o.h.a. ook weer heel vakkundig goed maken.

Blog 73 eerder 31-1-2007

Diagnose Dokter

Het is dinsdag dus is Hot naar de OR, vaste prik. Ik zit thuis een beetje te verwerken dat de brughoektumor in mijn hoofd weer terug is, 15 jaar geleden werd deze bij mij geconstateerd en weggehaald. Een brughoektumor is altijd goedaardig maar deze zit op een stomme plek. Het zit achter mijn linkeroor. Het groeit uit de beschermlaag (isolatie)van de zenuwen die op dat punt in de hersenen gaan waar geluid- en evenwicht signalen worden verwerkt als het ware. Ik ben daar dus doof en ik heb een slecht evenwicht. Het went en ik ben blij hier te wonen waardoor ik de operatie kon ondergaan. Binnenkort heb ik weer een afspraak met mijn oude neurochirurg die toevallig zeer gespecialiseerd is op de vorm van tumoren. Nu begint het wachten weer, ik leer hierdoor meer geduldig te worden. Kan ik goed gebruiken.

Bovendien ben ik lekker druk bezig in de Wereldwinkel met alle Kerstspulletjes, o.a. stallen in alle groottes en maten, blikken Kerstengelen, kaarten enz. enz. De inkoopster heeft het er druk mee gehad. Bovendien hebben we de 12de een algehele ledenvergadering en ik maak deel uit van het bestuur die moet organisereren. December is de drukste tijd van het jaar en ook de leukste.

Sport en vrijwiliggersgala 26-11-2006

Afgelopen vrijdagavond ben ik met een aantal collega's naar een gala gegaan. Dit alles was ter ere van sporters en vrijwilligers van het jaar. Dit was weer voor het eerst sinds eervorig jaar. Iedereen stond vrolijk te speechen, er was voor muziek gezorgd. De burgemeester en wethouders waren er, in het begin. Er waren vertegenwoordigers van de media en de sport. Wat was dit een debacel! Te genant voor woorden. Het geluid van de muziek was te hard, te schel. Zodat we regelmatig met de vingers in onze oren zaten. Het was in een sporthal, dat zal er wel iets mee te maken hebben. De sporters werden langdurig gehuldigd. Ze werden allemaal voorgesteld en wat hun prestaties waren. Dan werd de winnaar in per categorie bekend gemaakt.

Niets van dit alles bij de vrijwilligers. De winnaar werd helemaal aan het einde van de avond tegen 23.00 uur gelijk naar boven geroepen en de beloning werd gegeven. Dit alles duurde 10 minuten, looptijd inbegrepen. Terwijl de avond 4 uur duurde. Niet dat ik me verveelde. Samen balen schept ook een band en we hadden momenten van de slappe lach. Het was wel pijnlijk voor alle genomineerden om niet eens genoemd te worden of een bloemetje te krijgen. Ik heb een sterk vermoeden dat dit de eerste en de laatste keer was dat we hier aan meegedaan hebben. Mijn motto voor vandaag is "Maak van je hart geen moordkuil".