Update

uaz-buhanka

Na een lekkere behandeling van de fysiotherapeut kwam ik om half tien op mijn werk. Judith was er niet dus ik vrees dat waar zij al lang op wacht nu eindelijk realiteit is geworden. Dat betekent voor mij dat ik rustig door kan gaan met het afmaken van het werk van vorige week. Het afmaken van het invoeren van een fikse stapel ROM Formulieren. Stiekem hoopte ik op wat anders, want dit is wel erg saai aan het worden. Het is nu bijna etenstijd en ik ben door mijn stapel heen, en ik ben ook al op afdeling Detox geweest om te kijken of er nog registraties ingevoerd moeten worden, maar helaas.

Het weekend was lekker, alleen veel te kort. Ik heb zaterdag een blog over Yellow Coach afgemaakt en zondag een over General Motors. Ik merk wel dat ik het leuk vind om weer gegevens en foto’s op te sporen. En het bezoekersaantal op Myn Transport Blog liep gisteren op tot boven de 850 bezoekers, dus dat gaat richting de cijfers op mijn eerdere blog waar ik wel eens 5000 kijkers p/d haalde.

Verder hebben Rose en ik het rustig aan gedaan. Wel met Jesse weg geweest, maar aangezien het zo ontzettend nat was verder binnen gebleven, wat DvD’s bekeken, wat muziek geluisterd, wat gelezen, bijgepraat met mijn Franse Zus die belde, gecomputerd, gemakkelijk gegeten en het gezellig gehad. Hoogtepunt van de zondagavond vond ik de tweede aflevering van Jelle B.C. die de bergen achter Sotchi bezoekt. Een prachtig gebied waar allerlei landen liggen waar ik nog nooit eerder van gehoord heb. Overigens ook een heel mooi maar erg afgelegen gebied, waar hij prachtige beelden van liet zien. Hierdoor kwam ik ook op het volgende merk terecht waar ik jullie lezers mee ga verrassen, nl: UAZ. Dat busje waar hij de Kaukasus mee door trekt is er ook een. Zie boven aan dit blog.

Ik ga zo een hapje eten, en daarna even langs mijn oude afdeling om te kijken of daar nog werk voor me ligt. Voor nu zijn jullie weer bij. De groetjes.

Wisselingen en Groningen IV

Vandaag wil er geen kleur in de letters komen, dan doen we het gewoon in zwart. Terugkijkende op vandaag, ben ik behoorlijk tevreden met mezelf. De start was bibberig, maar direct na de wandeling tijdens het ontbijt en het klaarmaken voor de ondernemingsraad leek ik me weer eens wat stabieler te voelen. Na de desillusie van vorige week zag ik behoorlijk op tegen de OR, en ik was dan ook min of meer van plan een time-out te gaan bespreken wat betreft mijn OR werk. Ik heb wel met de voorzitter gesproken over de voor mij nieuwe situatie waarin ik meer ruimte voor mezelf moet nemen. Dit viel in goede aarde, en hierdoor heb ik nu ook de vrijheid om bijvoorbeeld tijdens studiedagen, mijn eigen dag in te delen, en momenten te nemen op momenten als ik die nodig heb. Misschien door dit prettige gesprek, of misschien doordat alle wisselingen in gevoel en gedrag een beetje gaan wennen, heb ik een goede vergadering gehad. Ik was goed voorbereid, de sfeer was goed. We hadden een officiële Overlegvergadering met de Raad van Bestuur. Ik heb in ieder geval geen time-out aangekondigd, en zal er zoals ik me nu voel volgende week gewoon weer zijn. Met diverse individuele OR leden prettig gepraat. Ondertussen hebben Rose en ik alweer lekker gegeten  (hier zitten we vorige week te eten bij "de Smederij" in Groningen), ik ben bij de fysiotherapeut geweest voor een genadeloze, maar goede behandeling, en ik ben doodmoe, maar vandaag voelt goed. Ik denk ook dat ik komende nacht goed zal slapen. Vandaag zijn ook de Chlorella en de Spirulina gearriveerd  en Rose en ik gaan weliswaar in verschillende hoeveelheden deze producten gebruiken. We zijn begonnen met van elk 1 tablet bij de maaltijd. Ik ga koffie maken en daarna even lekker onderuit voor de TV. Morgen hebben we weer heel wat op het programma, en dan kijk ik wel weer hoe het gaat. Tot op heden is dit in ieder geval een hoopvolle dag voor de toekomst.

Blog 175 eerder op 30/10/2007

Twee weken aan de kuur

Vandaag ben ik al aan mijn 14e dag. Ik weet dat de Prednison werkt, en dat ik vanaf morgen iets minder Prednison mag gaan gebruiken. Ik weet ook dat mijn klachten eigenlijk alleen maar zijn toegenomen, en dat er daarnaast een heleboel bijverschijnselen zijn die me onzekerder maken dan ooit. Ik ben gewoon aan het werk, en vergaderen gegaan, alleen dat werk en die vergaderingen zijn voor mij niet meer te vergelijken met die van 14 dagen geleden en eerder. Ik heb mijn hele omgeving op de hoogte gebracht van alle veranderingen die er gaande zijn met mij, dat ik er weinig vat op heb, en dat ik ook totaal niet weet waar het naar toe gaat. Ik heb dat mede gedaan om iedereen te vragen met me mee te denken. Op alle gebieden werkt het in de praktijk ook nog zo. Van alle kanten word er meegeleefd. Dit log heeft statistisch gezien meer bezoekers dan ooit, en adviezen over mijn leven, voedingsgewoontes, natuurartsen, weerstandsverhogers, dieëten, werkomstandigheden, rouwadviezen, raad hoe om te gaan met mijn werk, enz, enz, stromen binnen. Mede door op een lekker open manier erover te praten, te schrijven, verwerk ik momenteel alles wat op me af komt. Ik merk wel, dat ik tegen grenzen oploop momenteel, waardoor ik toch niet alles kan blijven doen op de manier die ik gewend was. Neem nu de ondernemingsraad, als ik met 3 maal zoveel tijdsinvestering zonder me goed te kunnen concentreren, er alleen maar voor mijn gevoel voor spek en bonen bij zit dan moet ik daar gewoon voor zolang de kuur duurt een time-out nemen. Maar dat is zo'n fors besluit, en wat als de kuur niet meer stopt, en dan moet ik ook stoppen met de scholing, de cursusdagen, enz. Toch lijkt dat realistischer dan doortobben, en daar weer extra onzeker van worden. Ik denk dat ik as. dinsdag mijn collega's maar eens ga vragen of ze ook hierin met me mee willen denken. Zo'n zelfde probleem zie ik ook levendig voor me met mijn gewone werk op de afdeling. Ik zie nu al als een huis op tegen de avonddienst morgen, die ik waarschijnlijk gedeeltelijk alleen zal moeten draaien, omdat er nog meer zieken zijn. Ik beschreef mijn dienst van afgelopen woensdag al, en ondanks dat ik reuze trots ben dat ik die dienst met goed gevolg ben doorgekomen. Alles is gewoon niet gewoon meer. Zelfs boodschappen doen, wandelen, afwassen, slapen, tot knuffelen aan toe, alles is anders. Maandag als ik mijn volgende evaluatiegesprek met mijn baas heb, zal ik toch waarschijnlijk andere keuzes moeten maken. Rose bood op dit moment haar lieve schouders aan en zowaar kon ik mijn verdriet even laten gaan. Ik ben niet voor niks al bijna 26 jaar bij haar.

Ik heb samen met Rose zojuist ook besloten om voor een jaar voldoende Chlorella en Spirulina te gaan aanschaffen, om een tegenwicht te gaan bieden aan mijn steeds verslechterende weerstand, en mijn zieke immuunsysteem. http://www.chlorella-alg.com/ Hier kun je precies lezen wat dit doet. Zodoende zal ik m.i.v. volgende week nog een aantal pillen 's morgens en 's avonds erbij ga krijgen. Mijn pillenweekbox bleek toch al veel te klein, en slikken, gaat gelukkig nog goed. Ik word nu even wat zwartgallig, dus stop ik nu maar.

Ik ga mezelf bij elkaar rapen om een overheerlijke en gezonde maaltijd voor Rose en mijzelf te gaan vervaardigen.

Blog 171 eerder 26/10/2007

ENERGIE

Dinky 259 Standar Atlas Kenebrake Bus

Even een blogje. We hebben vier dagen vrij achter de kiezen en zijn druk. Zaterdag gebruikelijk, Wereldwinkel werk, was, uitrusten, wandelen, twee dinky toys gekocht, heerlijk gegeten en even gewent aan de vakantie. De zondag na het vroege lange ommetje Sterrebos met Jesse, een aflevering van Taggert, geslapen, en naar de Cultuurborrel in het Julianapark. Het was daar gezellig en we liepen daar nog tegen Jos en Loes aan die ook even een uitje aan het doen waren. Leuk. Samen iets gedronken en gezegd dat we binnenkort naar ze toe gaan met mijn French Sister, als die volgende week komt.

Dinky Toys Trojan Dunlop 2057

De maandag vroeg opgestaan, na het ontbijt met Jesse naar de Fysiotherapeut, zoals gebruikelijk, daarna na een kop koffie de gang leeggeruimd, het plafond eruitgehaald en begonnen met de resten behang, en het klaarmaken van de gang voor een verstrakking in de vorm van alle gaatjes weg en ook de dutsen wegwerken, het vullen van de kieren, scheuren en dergelijke, en daar ook de hele dag van vandaag nog ingestopt. De muren zijn gestuct, en geschuurd, en dus zit het hele huis inclusief Jesse, de katten en wij zelf nu onder een dikke laag stof. Zo dat spul komt echt overal.

Daarna heb ik gedouched en een kleine anderhalf uur geslapen. Rose heeft inmiddels de boel weer enigszins toonbaar gemaakt en de gang is zelfs zonder een laag nieuwe verf al heel mooi strak, leeg en hol. Zo zonder het kattenplafond, hun opgang, en kapstok is het giga hol en je hoort je echo.
Voor vandaag zijn we gestopt. Vanavond hebben we de allerlaatste algemen leden vergadering van de Wereldwinkel en aan het einde zal ik de voorzittershamer overgeven aan de nieuwe voorzitter.

Tot op dit moment is het een hele aangename en productieve vakantie. Morgen ga ik na het zwemmen de eerste laag latex opbrengen. Het voorwerk is klaar en het grootste stofkarwei is achter de rug. Heerlijk. Het werd tijd.
Ik had natuurlijk het afgelopen jaar geen greintje energie, het gewone werk met koorts ging voor het grootste moment nog net maar dan kwam ik thuis en stortte in, en dan is het nu ontzettend genieten van een beetje energie.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook wel heftig voel nu, maar het geeft ook wel weer een gevoel van tevredenheid als er letterlijk iets uit de vingers komt.

Goed zo die gaat

Alweer de 14de. Bijna een week niet kunnen schrijven. Allerlei zaken waar ik het druk mee heb. Een koelkast die het begaf en vervangen moest worden. Zorgen dat het benodigde geld er kwam. Werken niet te vergeten. Verder zijn we in ons appartementencomplex drk bezig een nieuwe CV en Warmte Terugwin Unit te plaatsen. De huidige is 15

jaar oud en van Italiaanse afkomst, dus vraag maar liever niet hoe die er nu aan toe is. Het is al sinds onze aankomst drie jaar geleden een beetje tobben. De gaten vallen er letterlijk in.

Nu moeten we de andere 15 bewoners ook zover zien te krijgen dat we met zijn allen tot vervanging overgaan. Alleen is gevaarlijk. We hebben nu een goede offerte, ik zeg er bewust niet bij dat deze betaalbaar is, want het is een dure grap. Zo'n € 4500,- . Maar het is niet anders. Wel hebben we er als voorzitter van de Vereniging van Eigenaren een hele hoop werk aan. Kopiëren scannen, printen, vergadering uitschrijven, presentielijst verzorgen, agenda maken, machtigingen maken, mailen, praten, vragen stellen, vragen beantwoorden, mensen overtuigen enz. enz.

Nu zit ik op mijn werk tijdens een loos moment na het pillen delen even een blogje te schrijven. En na vanavond is het twee weken geen ziekenhuis om naar toe te gaan om te werken maar vrij. Vakantie. Andere zaken.

Ik ben trots. Het is vanavond alweer vier weken geleden dat ik mezelf helemaal beter meldde, en het gaat goed. Ik heb meer energie en heb geen koorts meer. Helemaal Toppie. Op deze manier is stabiel zijn heerlijk en durf uk ook rustig te zeggen, zo kan ik mijn pensioen gewoon halen.

En het idee van 14 dagen vakantie is heerlijk. We gaan weliswaar niet weg, behalve een etentje in Delft dan en een dagje Brugge, maar het niet ziek zijn en de tijd zelf kunnen indelen is fijn.

Roos is aan het bijkomen van een heftige behandeling bij de kaakchirurg. Ze had een diepe ontsteking onderin de wortels en de chirurg heeft op meerder plaatsen gesneden en heeft haar ook heftig beetgehad in haar gezicht. Had ze eerst een blauwe opgezette plek onder haar linker oog, nu is het gezakt en zit er naast haar mond een leijke dikke blauwe plek. Ik hoor dat ze nog rgelmatig wat bloed proeft en dat is ook noodzakelijk om de ontsteking definitief de baas te worden. Darnaast zit ze ook nog aan een zware antibiotica kuur.

Ook zij heeft wel zin in de vakantie. We hebben as. dinsdag het officiële afscheid van het bestuur van de Wereldwinkel Schiedam. Ik zal voor het laatst voorzitten. Zo kom ik aan het einde van dik vier jaar voorzitterschap. Het was leuk, maar het was naast mijn gewone werk en mijn chronisch aanwezige ziekte gewoon teveel van het goede. Dan heb ik nog maar 1 bijbaantje, als Agressie Opvang Medewerker op mijn werk en ook dat loopt op zijn eindje. Nog twee weken opvangen en dan komt daar na acht jaar ook een einde aan.

Ik heb besloten pas na mijn pensioen weer over vrijwilligerswerk na te gaan denken. Hoofdzaak is dat ik daar eerst kom. Ik heb een enorme portie ervaring opgedaan op zeer divers vlak, maar nu is het tijd voor mijzelf, voor Roos, en mijn vaste werk.
Daar besluit ik mee voor vandaag. De groetjes.

How a fucking day can grow into something better

De dag startte moeizaam. Mijn chemo viel totaal verkeerd en ik ben eigenlijk tot na het slapen vanmiddag ziek geweest. Gelukkig heb ik me er niet door laten stoppen, want ik zag het vanmorgen helemaal niet meer zitten.
Rose en ik gingen desalnietemin na het ontbijt met Jesse weg voor haar lange loop en de nodige boodschappen. Eergisteren hebben we een interessante offerte gekregen voor een nieuwe CV, warm water installatie en een nieuwe ventilatieintallatie. We zijn er aan toe, want onze oude AGPO FERROLI is compleet op na 15 jaar. Dat jaar dat ons huis een jaar heeft leeggestaan na de dood van de vorige

stilstand is achteruitgang

eigenares heeft daar ook geen goed aan gedaan, maar het bleek moeilijk om een istallateur te vinden die iets soortgelijks kan leveren voor een scherpe prijs. We moeten ook met 16 appartementen tegelijk de boel vervangen en dat blijkt ook nog knap lastig. In drie jaar tijd is dit pas de tweede installateur die serieus een offerte aanbied en die het niet alleen bij mooie woorden houd. Bij de eerste konden we alleen kopen of leasen en bij deze kunnen we kopen, leasen en huren. Rose en ik kregen onenigheid over wat er volgens haar in de offerte staat en over hetgeen ik had gelezen. Ik voelde me al beroerd en Rose had een haastige en doordrammerige mood. Ik kon daar volstrekt niet tegen en ik zei dat ook. De manier waarop is vast niet tactvol geweest. Wat we nog in het begin van de wandeling vaststelden was dat het goeie vragen waren die zij stelde maar dat die gewoon op papier gezet moeten worden en dat we bij terugkomst na het boodschappen doen de offerte nog eens grondig zouden lezen.

De wandeling werd een stuk langer dan gepland, want de winkel waar we naar toe wilden bleek aan het verbouwen te zijn en in tegenstelling tot wat we dachten was dat nog lang niet klaar. Je kon dwars door de winkel op de Nolenslaan kijken dus daar konden we niet terecht.

Een stuk doorgelopen zakte mijn misselijkheid een beetje door de frisse lucht en zijn we ook nog even bij ABC op de 's Gravenlandse weg binnengelopen om de gehoortoestellen van Rose weer eens even te latren checken. Daarna inkopen gedaan en bepakt en gezakt terug gelopen naar huis.

De dag van vandaag groeide gelukkig vooral na de misselijkheid vandaag tot een uur of vier uit naar een goeie dag. Ik heb lekker wat stukjes geschreven, de offerte nogmaals doorgelezen en tot mijn volle tevredenheid
bleek dat alles incluis de huurprijs valt. Ik doel dan op een onderhoudscontract voor alle drie de installaties. Daarna heb ik zoals aan Rose beloofd lekker spekpannenkoeken gebakken en nu is Rose naar Vlaardingen voor een infoavond over het nieuwe vrijwilligerswerk wat ze wil gaan doen bij "de Margriet", in Vlaardingen. Het is ook gelijk een kennismakingsavond en een soort van sollicitatie. Ik ben heel benieuwd hoe en met wat voor indrukken ze terug zal komen.

Ik had de laatste avonddienst op mijn werk ook een heftige avond. In de ochtend was tijdens de Themagroep op vraag vanuit de patiënten het thema zelfdoding en zelfmoord aan bod geweest en dat maakte de daaropvolgende (spelletjes)avond tot een hele andere dan waar mijn collega en ik op gerekend hadden. Volop zwaar emotionele en huilende patiënten die stuk voor stuk zelf wel eens gedachten hadden gehad aan dit onderwerp en ook pogingen hadden ondergaan en het regelmatig in hun omgeving aan den lijve meegemaakt. Daar kwam nog bij dat de spelletjesavond organiserende huiskamer vol zat met inactivelingen die er geen van allen zin in hadden en ik merk dat ik nog uren met deze avond en de verhalen en belevenissen bezig ben geweest.

Dat gebeurd niet zo vaak. Maar zowel mijn collega als ik hebben ons uiterste best gedaan om zowel luisterend oor als opvanger te zijn en alles toch nog in redelijke banen hebben kunnen leiden. Ik heb zelfs nog tussen de telefoontjes en gesprekken door een spelletje scrabble gewonnen.Tot en met vandaag komen bepaalde zaken terug, en aangezien ik vanaf morgen weer drie avonddiensten draaien mag horen die gedachten er ook gewoon bij.

Gisteren en vandaag waren er ook nog enkele meldingen en die zijn ook al weer verwerkt. Er waren in dit geval best heftige zaken gebeurd in Delft, en de mensen die ik sprak waren blij met mijn telefoontjes. Na deze week heb ik volgens mij alleen nog maar dienst in week 42 en week 48, en dan zit het er na 8 jaar Opvangwerk helemaal op. Zal toch raar zijn. Maar ook goed.

Ik ga er een eind aan breien. Ik ben niet ontevreden. Ik heb gisteren mijn verwijskaart voor de pijnpoli toch nog gekregen. Volgende week ga ik een afspraak maken. Daarover horen jullie me nog. De misselijkheid is na de pannenkoeken definitief voorbij en daar ben ik erg blij mee. Tot snel.

UPDATE

Wow, wat een drukke dag. Vroeg eruit. Met Jesse een rondje en een krant gehaald, gemediteerd, gedoucht, ontbeten, een mail naar de huisarts voor wat verwijskaarten, een mail richting installateur over de mogelijk nieuwe cv, gezwommen, dat was heerlijk overigens, en al lang geleden ook omdat ik alle drie de woensdagen en vrijdagen hiervoor gewerkt heb. Toen naar huis. Er was al reactie van Feenstra, die doorgestuurd naar alle bewoners, want we zullen nu toch snel een keuze moeten gaan maken willen we niet in de kou terecht komen komende winter. Vervolgens was Knul heftig aan het niesen en zaten de ramen en Knul zelf plotsklaps helemaal onder de snot. Dierenarts gebeld en voor de tweede keer deze week, eerst met Z beest en nu met Knul, Wijfie en Jesse en de nieuwe bolderkar naar de dierenarts. Er bleek weinig ernstig, maar we moeten ze in de gaten houden. Alleen Knul had koorts, en nu we er toch waren heeft Jesse gelijk haar injectie gehad en heeft ze even een
 


Fiat 666 Menarini from 1947



tandvlees, en tandcontrole gehad en is ze even gekeurd. Wel weer een dure grap. Vervolgens wilde ik een blog maken over een busmerk uit Italië, uit Bologna om preciezer te zijn. http://hottransport.blogspot.nl/2012/09/bussen-bredamenarini-bologna-italie.html Ik dacht eerst wat een saai merk, maar vond gelukkig nog wat oude bussen van het oorspronkelijke merk Menarini die ik kon gebruiken om de boel te verfraaien.

Ik heb dat nogal grote hoofdstuk af gekregen, en had toen de tijd om even wat achterstallig werk te doen en wat agressie meldingen te verwerken. Vervolgens liepen we tegen een onverwachts probleem aan. Rose wilde mijn hulp bij haar nog te beginnen eigen blog. Wat bleek, dat ik bij het openen dat gedaan had met mijn eigen google adres en niet het hare, en daar vervolgens anderhalf uur mee bezig geweest om mezelf als beheerder eruit te krijgen en Rose de hoofdbeheerder te maken. En nu ben ik doodmoe. Ik ga er ook mee kappen. Vanavond met de benen omhoog voor de TV. Groetjes allemaal.

Normaliseren

Normaliseren en in balans komen

Normaliseren heb ik dit stuk genoemd. Ik ben aan het proberen mezelf voor te bereiden op langzame terugkeer naar mijn werk. De koorts is nu een maand over. Niet dat daarbij hoort dat ik me top voel, maar na bijna vijf maanden volcontinue een temperatuur van boven de 38º, is het wel heel prettig dat die nu een beetje normaler is geworden. Wel heb ik daar allerlei bijverschijnselen voor terug. Dus ik ben er nog niet over uit wat beter is of beter voelt. Ik transpireer nog steeds regelmatig als een otter bij inspanning en dat komt natuurlijk omdat ik mede door de Prednison nog steeds geen conditie heb kunnen opbouwen.

conditie-training

Wel wil ik gaan proberen of ik komende week een dagje kan werken. Kijken of mijn concentratie voldoende is om geen fouten te maken. Gaat dit goed dan wil ik eerst eens beginnen met twee dagen per week, met daarnaast onder begeleiding zwemmen en oefenen en per dag mijn activiteiten uitbreiden. Als dan mijn conditie toeneemt dan wil ik naar drie dagen per week. Kortom ik hoop op de medewerking van mijn leidinggevende, want opnieuw de fout maken van gelijk weer naar 100% dat wil ik niet meer. Dat gaat gegarandeerd fout.

Vanmorgen ben ik begonnen met een rondje met Jesse, daarna ontbijt, koffie, de lange ronde met Jesse gecombineerd met het wegbrengen van Rose naar de Wereldwinkel. Ze was twee weken vrijaf geweest, dus ook op dit gebied wordt het leven weer wat normaler.

Daarna ben ik begonnen met het lezen van een nieuw blog. Een oud collega en vriend is begonnen met een blog over de zorg en heeft onder andere Rose en mijzelf gevraagd om het kritisch te willen lezen. Een leuke vraag waar ik graag aan voldoe. De eerste indruk is goed. Hij heeft wel eerder geschreven maar dat is inmiddels jaren geleden. Hij ging toen eerst op de fiets naar Rome en hield zijn belevenissen ook bij op een blog, dus helemaal onervaren is hij niet.

Almost Antique Palm Zire Handheld PDA

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met een behoorlijke klus. Omdat Wanadoo en Orange per 1 augustus stoppen met die namen in hun emailnetwerken en omdat die allemaal veranderen naar online moest ik alle accounts die we hebben sinds we begonnen zijn met de computer en kom je alle mogelijke accounts tegen. Ook accounts waarvan ik het bestaan al lang, soms heel lang vergeten ben. Maar vooral ook de wachtwoorden die bij die accounts horen zijn er talloze, en die heb ik allemaal op een rijtje proberen te krijgen. Had ik al die gegevens opgeslagen? Ja is het antwoord, maar op zoveel verschillende en slinkse manieren dat ik nog steeds niet alles teruggevonden heb. Toch begon het met een kantje of 10 A4, en dat is inmiddels na veel zoeken en schrappen teruggebracht naar iets meer dan drie kantjes A4. Daar komt nog bij dat we heel veel dingen niet meer gebruiken. We begonnen ooit met een emailadres van de Socialistische Partij, het zogenaamde tomaatnet. In die tijd had ik nog wel een overzichtelijke manier van opruimen, maar zoals zoveel blijf je jezelf aanpassen, en daar helpen de nodige computer crashes ook nog bij.

In kaart brengen en puzzelen

Zo blijk ik, ik weet niet hoeveel Skype accounts te hebben, maar ook Apple accounts en je kunt het zo gek niet bedenken of ik kom het tegen. Soms is het ook knap lastig om zaken weer te herstellen.

Ik ben nu zover dat ik alle zaken uit mijn oude Palm teruggevonden heb, en nu moet ik mijn documenten nog door. Toch begint er langzaam overzicht te komen.

Ik ga nu zometeen eerste anderhalf uur slapen en dan zien we de rest van de dag wel verder.

Opgelucht



Opgelucht

Ik was gisterenavond zo blij-opgelucht dat mijn nachtcollega me kwam aflossen om 22.48u. Ik zuchtte even heel diep en kon de verantwoordelijkheid uit handen geven. Het was druk. De zes mensen die donderdag en vrijdag met ontslag waren gegaan waren alweer vervangen door zes nieuwe patiënten, die op het moment van overdragen allemaal een promilage van nul bliezen.

Ik vertelde al eerder dat ik griezelig aan het wennen ben aan mijn nieuwe medicatie. Dat is nog steeds zo. De wereld ziet er anders uit. Ben ik stoned? Neen, want dat gevoel ken ik nog al te goed uit het verleden, maar ik ben wankel, duizelig, hijgerig, snel afgeleid, vergeet snel dingen, dus schreef alles wat ik deed of wat er gebeurde direct op om te kunnen rapporteren, en was zo blij, dat alles zonder fouten was verlopen toen ik gisterenavond ging overdragen. Zoals ook al eerder verteld werkte ik vier uur met een Flexkracht, en die deed het gelukkig veel beter dan verwacht.

Toch tegenwoordig is er op vrijdag nog niemand op verlof, dus alle 19 de patiënten waren er en veel van hen wilden me spreken, en ik wilde extra goed afronden omdat ik het serieus voor bijna onmogelijk hou dat ik volgende week ga werken. Zoals vanavond was veel te veel. Het is goed gegaan, maar op en bij momenten over het randje, dus ik kap er even mee, het moet wel te verantwoorden blijven. Laat ik eerst maar eens kijken of deze medicatie werkt en of de bijwerkingen een beetje draagbaarder worden.

Ook nu vanmorgen was ik zojuist zo blij om weer thuis te zijn. Ik heb niet veel anders dan anders gedaan, maar ben totaal van de kook. Wasmachine draait nog, droger draait ook bij grote uitzondering want de inhoud van twee wasmachines kunnen we nergens kwijt, en het bed is lekker verschoond, zodat ik zometeen weer even heerlijk in een fris bed stap. Verder Rose weggebracht. Wat boodschappen gedaan en een grote ronde met Jesse gelopen. Ik heb daar echter twee keer zo lang over gedaan als normaal en ben nu al meer als een half uur aan het bij hijgen. Ik voel me total loss.

Culinaire Markt Schiedam Kaas

Nu zitten de verplichtingen er gelukkig op. Zelfs het schrijven is lastig want ik beef als een rietje. Jesse was en is lief, ze trok totaal niet en was geduldig met me. We liepen wel even over de speciale markt op de grote markt bij het oude stadhuis, en daar heb ik ook wat extra oude geitenkaas, feta, en brood gekocht en kreeg zij ook weer het een en ander toebedeeld. Er was nog veel meer lekkers verkrijgbaar, maar ik heb daar wegens het sparen van de portemonnee maar niet naar gekeken.

Rose liep vanmorgen voor het eerst op haar carbon steunzool, en dat loopt heel anders aldus Rose. Haar middenvoetsbeentjes worden qua druk ontzien, maar het is toch weer opnieuw anders leren lopen en verloopt ook bepaald nog niet pijnloos. Toch lijkt het wel een verbetering en zo op het oog loopt ze weer heel goed en is het nauwelijks zichtbaar dat ze een vastgemaakte enkel heeft. Alleen als je het weet zie je dat de stand van haar rechtervoet wat meer naar rechts gedraaid is en dat ze haar voet helemaal afrolt.

Culinaire Markt Schiedam Brood

Ik ga na het slapen vanmiddag ook weer eens kijken of ik weer eens een stukje over bussen kan maken. Het eerste stukje beginnend met een B. De B van Barreiros, een merk uit Spanje. Verder moeten we samen de computer van Rose weer wat verpersoonlijken en de site over haar werk gaan inrichten. Nu bestaat die site alleen nog uit een naam.

Vaderdag 2012

Dak appartementencomplex met ventilator en apart beeld op 75m hoogte

Even een poging om een stukje te schrijven. Het vorige was dinsdag en we hebben het zo druk dat het tot vandaag duurde voor ik even tijd kan maken.
Het was een toffe en erg gevulde week.

Trouwzaal Stadhuis Amstelveen

• Lotte onze kleindochter kreeg een heftige operatie
• Een van onze oudste vrienden is officieel getrouwd met zijn Engelse lief op diezelfde dag
• We of liever gezegd een medebewoner ontdekte de oorzaak van de rioollucht in ons appartementencomplex en vond ook de oplossing daartegen
• Jesse is wezen logeren, en inmiddels weer 100% thuis
• Ik had een heftige avond op mijn werk met gelukkig een goede afloop
• We hadden een avondje uit als VIP van de RET
• En de helft van de twee dagen alleen werken van het Weekend zit er alweer op

Het gaad goed, maar ik loop ondanks ingebouwde rust en slaap mezelf nog steeds voorbij. Wel heb ik komende week een afspraak met de bedrijfsarts en mijn baas over een betere verdeling en met als doel tijdelijk minder werken zodat ik fatsoenlijk kan herstellen en stabiliseren.

Verder zit ik geloof ik voor de eerste keer van mijn leven in een oranje T shirt, en schrijf ik vandaag ook bewust in het Oranje. Niet dat ik er veel vertrouwen in heb, maar ik moet werken vanmiddag en ben dus tijdens de wedstrijd aan het werk. Dan is een beetje Oranje Koorts misschien een beetje motiverend voor de sfeer.

Rose begint ook eindelijk weer een beetje beter te lopen. Heeft nog wel veel pijnstillers nodig maar het is mits ze gestart is nauwelijks meer te zien. We zijn dan ook samen Jesse gaan uitlaten vanmorgen in het Sterrebos. Was weer gezellig.

Verder poogt ze mijn tijd tot schrijven consequent te beperken om gedurende al die tijd aan te komen met het ene na het ander karweitje.

Ze mist verder enorm haar eigen computer en zit zodoende volcontinue spelletjes te spelen op de mijne. Nu kan ze me even niet storen want ze hangt even de was op. We hebben net even naar een engelse detective zitten kijken, opgenomen tijdens de vele voetbalwedstrijden. Is altijd een heerlijk tijdverdrij gedurende het ontbijt.

Ik moet nu weer gaan afronden want ik moet gaan pitten. Gisteren was een lastige dag op het werk omdat de wijn op de VIP avond van de RET op vrijdagavond rijkelijk gevloeid had. Beiden waren we bij grote uitzondering wat brak. Zo moet je zo'n uitspatting even bekopen, maar het was wel dik de moeite waard, en we gaan tegenwoordig maar zelden uit. Het was overigens in het nieuwe Luxor theater.

Pootje omhoog

Pootje Omhoog

Ik vertelde al eerder over die scheefliggende stoeptegel, en BAF, daar lag Rose. Even een update. Het kleine schaafplekje op haar knie, waarvan we hoopten dat daar de enige pijnplek zat naast haar hand, dat bleek ijdele hoop.
Dat was tweede Pinksterdag in de morgen. Kortom afgelopen maandag. De pijn ging niet weg en ondanks meer dan een verdubbeling van haar normale medicatie werd het erger. Haar aangepaste schoenen tevoorschijn gehaald, regelmatig pootje omhoog, weinig lopen, het bate niets. Afgelopen donderdag hebben we dokter Gerard gebeld de Orthopedisch Chirurg die haar enkel had vastgezet, en die liet vrijdagmorgen gelijk foto's maken. Op die foto's is gelukkig geen breuk te zien maar wel dat haar middenvoetsbotjes verrekt en gekneusd zijn. Na die foto's en zijn beoordeling zijn we gelijk bij de orthopedisch schoenmaker geweest die carbon steunzolen gaat maken om de beweeglijkheid waardoor veel krachten i.p.v. op haar enkel op haar midden en voorvoet terecht komen nu een andere verdeling krijgen, waardoor haar voet weer meer gaat afrollen.

Zie ik haar nu kleine stukjes met haar trouwe vriend de stok(kruk) en op haar mooie maar warme aangepaste stappers lopen dan knerpst mijn hart. Gisteren toen we terug naar huis gingen vanuit het SFG, bleek dat we allebei gedroomd hadden van gips, en dit bewust niet hadden uitgesproken naar elkaar, en we waren giga blij dat het daar na anderhalf jaar gips en die grote plastic airwalker niet opnieuw van hoeft te komen. Maar kennelijk hadden we daar beiden wel aan gedacht.

Ze heeft erg veel pijn en zal veel moeten zitten met haar pootje omhoog. Gelukkig is de eerste dag van mijn vakantie aangebroken, en hoeven we nu nog niet na te denken over hoe en wat met Jesse als dit lang duurt? Ze wilde persé toch werken vanmorgen bij de Wereldwinkel, en Jesse en ik hebben haar langzaam maar zeker weggebracht. Lopen gaat wel, maar moet zeker niet teveel. Ik ben daarna boodschappen gaan doen in de Passage en bij de Bas, en toen zijn we weer even gaan kijken bij Goran en Rose in de winkel. Gelukkig kan ze daar het grootste deel van de tijd zitten, maar is natuurlijk ook weer terug komen lopen.

Carbon steunzolen ondersteunen actief het natuurlijk afrollen

Jesse en ik zijn ook nog naar de Nolenslaan gelopen voor de laatste inkopen dus voorlopig hoeven we er behalve dan voor de rondes met Jesse nergens meer voor uit. Jesse en ik hebben voorlopig ook meer dan voldoende beweging gehad en kunnen nu Rose vergezellen. Als ik zo de kamer inkijk dan zit Knul bovenop haar, Z Beest zit ernaast en Jesse aan haar voeten. Ze zit er ontspannen bij.

Ik ben blij dat ik ook effe een weekje niet naar het werk hoef. Mijn laatste avonddienst was ook wederom een ruige. Het was een chaotisch, rommelig, en geweldadig avondje op gesloten, en daardoor liep de dienst ook behoorlijk uit. Alle betrokken collega's zaten er behoorlijk vol mee en moesten bij de overdracht ook even hun ei kwijt. Alles wat mis kon lopen was ook mis gegaan en dat leverde een enorme portie frustraties op. Een nachtmerrie voor de dr. die haar eerste ervaring had op gesloten, en daar ongetwijfeld nog lang aan zal terugdenken en een hele reeks van beschadigde collega's. Had ik afgelopen maandag nog een melding geschreven, ik denk dat er gisterenavond wel acht geschreven zijn.

Ik was erg blij dat ik rond twaalf uur thuis was en met Rose het glas kon heffen op een suc6volle vakantie. Die gaan we er sowieso van maken. That's the spirit.

Schiedam Holiday City 

Rustkuur doet goed

Het is niet een kwestie van niets doen, maar veel rusten en slapen. Dat gaat me wonderwel goed af deze week. Overdag's heb ik in totaal al meer dan 10 uur geslapen. Heerlijk. Het is vandaag een gewone donderdag dus de Chemo gaat ook gewoon door, maar die viel gelukkig goed en daardoor konden we na de nodige administratie en het ontbijt aanvangen met een wandeling richting Marconieplein. Daar hebben we op de tropische markt http://www.hollandsemarkten.nl/markten/?g_id=6&m_id=113 lekker wat fruit en vis gekocht. Het grote verschil met de normale markt is er hoofdzakelijk voor Jesse. Krijgt ze op het Stadserf en de Blaak regelmatig aandacht en vooral lekkere hapjes, dat is er daar bij het Marconiplein op het Visserijplein niet bij. Daar schieten vooral vrouwen en kindertjes soms plotsklaps een andere kant op wanneer ze onze lieve goedmoedige Griekse schoone zien. Ik moed dan altijd weer glimlachen want wat heb je van zo'n lieve natte neus nou te vrezen, maar ik ga dat dan ook niet uitleggen want dat is een gebrek aan opvoeding van de mensen die we tegenkomen.

Vandaaruit waren we eigenlijk op zoek naar een plek waar we een sapje of zoiets konden nuttigen, maar dat was op de gehele markt niet te vinden, dus we hebben de metro gepakt en zijn thuis onze dorst gaan lessen. Wauw wat een lekker weer was het. Maar zowel Rose als ik hadden een kleur van inspanning en hitte.

Thuisgekomen hebben we onze buit uitgepakt en wat genomen tegen alle vocht wat we kwijtgeraakt waren. Zijn even opgedroogd en daarna ben ik gaan slapen.

Rose heeft een bijeenkomst i.v.m. de sociale media en hoe we die met de Wereldwinkel misschien kunnen gaan gebruiken, en ze heeft daarvoor tijdens het spelen van een spelletje op de computer een ouderwetse vastloper gehad op de computer. Ik ga zo eens proberen of ik met systeemherstel nog wat kan doen voor haar. Ik ben benieuwd. Tot zover deze update. Gegroet.

Eerste extra rustmoment geslaagd

Standje van de dokter

Ik heb me vanmorgen ziekgemeld, overleg met mijn behandelaar en huisarts gehad en op hun orders verplichte rust ingesteld. Ik was aldus hun commentaar de boel aanhet forceren, zowel op mijn intigatie maar natuurlijk ook onder die van mijn baas. Sinds dat ik me beter heb gemeld ben ik nog niet mezelf geweest en loop ik op mijn tenen door die constante verhoging, temperatuurswisselingen en koorts. Dat zijn seinen waarnaar je dient te luisteren.

Meestal ben ik degene die zulke zaken tegen mijn collega's vrienden en/of patiënten zeg. Dus kan ik moeilijk zeggen dat ik het niet weet. Raar om zo'n standje of draai om je oren te krijgen omdat jij jezelf niet aan je eigen regels houd, en jezelf tot uitzondering hebt verklaard.



Nadenken Prakkezeren

Mijn eerste tweeeneenhalf uur rust was ik diep en ver weg. Het is dat Rose me wakker gemaakt heeft anders lag ik nog te ronken. Maar blijf ik liggen, dan wordt het weer lastig komende nacht.

Net een bakje Griekse joghurt op met vruchten en vanille vla, met daarnaast een grote kop koffie verkeerd. Het maakt me weer een beetje wakker, en is een heerlijke en verlate lunch.

Ik moet de komende dagen maar eens even goed nadenken over wat nu verder. Rose gaat van de week mee naar de huisarts om te praten over de plannen van mijn behandelaar de medicatie te gaan veranderen. Ik zie verschrikkelijk op tegen die wisseling en ben bang dat dit weer een nieuwe periode van aanpassingen en onrust met zich meebrengt.

Ik hou het hier maar even bij, want meer nieuws heb ik niet. De groeten.

Zucht, bijna 6 dagen vrij

Ik kon geen andere foto vinden dan die ik vorig jaar gebruikte. Alle zes de molens in Feeststand, alleen is er nu in 2012 een in reparatie, de molen helemaal links in beeld, is mometeel zonder wieken.

Nog 1 dag. Dan heb ik mijn eerste maand werken er weer opzitten na mijn ziekteperiode. Ik heb er weer een maximum aantal werkdagen opzitten, en ben blij dat het er na vandaag even opzit.
Therapeutisch beginnen zit er tegenwoordig kennelijk niet meer in, en van de bedrijfsarts heb ik op dat punt ook nog steeds geen reactie gehad.
Met iedere dag een stevige portie Prednison in het lijf is er van veel conditie nog geen sprake, maar het werk is me toch goed afgegaan. Wat dat betreft, ik doe het zo rustig mogelijk aan, maar het is tegelijkertijd goed voor mijn zelfvertrouwen. Het was na vijfeneenhalve week afwezigheid toch weer lastig om te beginnen en nu is het alweer op ik nooit ben weg geweest.

Ik dacht zo bij de kleurkeuze, laat ik maar Oranje kiezen. Het is vandaag uiteindelijk een soort van Oranje Zondag hé!! Koninginnedag. Ik geloof dat ik al voor de vierde of vijfde keer achter elkaar op Koninginnedag moet werken.

Vanmorgen al vroeg eruit. Rondje met Jesse, lekker in het zonnetje. Ontbeten, gezien tijdens het ontbijt hoe de molens weer ouderwets in Koninginnedagstand en vol vlaggen versierd werden. Altijd een hoop werk een een erg leuk gezicht. Vervolgens de lange ronde met Jesse langs Vijfsluizen. Daarna even heerlijk voor pedicure gespeeld en de voeten van Rose heerlijk verzorgd. Dat maakt het gelijk weer wat veiliger 's nachts in bed. Tegelijkertijd even gekeken naar de Koningin met familie in Rhenen. Ongelooflijk dat die dame die ik nooit zo sympatiek vond met alle spanningen, Friso, en dergelijke toch dit alles gewoon doet. Ongelooflijk.

Ik ga zo pitten, want vanmiddag moet ik er weer tegenaan.

Rose gaat vanmiddag na mij naar het werk te hebben gebracht even Rotterdam in met het fototoestel. Ben benieuwd naar het resultaat. verder komen morgen onze kleinkinderen. Lijkt me leuk. Kijk er nu al naar uit. Voor nu allemaal de groeten en een fijne Koninginnedag toegewenst.

Wauw, wat een douche vanmorgen

Hond Afdrogen

Nog voor het ontbijt gingen Jesse en ik naar buiten en nog voor ik het bruggetje in het gat van Monuta over was waren wij beide KLETSKLEDDERNAT. Jesse bleef aan het schudden en had nauwelijks tijd om te doen waarvoor wij dit rondje lopen. Thuis heb ik haar maar snel afgedroogd en dus is ze nu weer zachter dan ooit. Ze vind dat afdrogen zo fijn. Ze stopt haar koppie helemaal in de handdoek en houd het daar net zolang tot ze droog genoeg is of ademtekort krijgt. Een grote blijk van vertrouwen. Altijd hartstikke leuk.

Amorgos bij het pijltje, 1 van de Cycladen

Daarna hebben Rose en ik koffie gedronken en ons ritueel afgewerkt. Deze keer ben ik niet met haar meegegaan naar de Wereldwinkel, want er moesten alweer boodschappen gedaan worden en dat ben ik samen met Jesse gaan doen. Ik heb een andere jas aan gedaan want die andere hangt nog te druipen, en ik ben blij dat we nu terug zijn. Het is kil en nat buiten en zowel Jesse als ik hebben het er niet op. Het is uiteindelijk niet voor niks een hond van het eiland Amorgos Griekenland.

Leuk trouwens. Ik ben nooit op dat eiland geweest en er wonen geloof ik ook niet veel mensen, maar toch ken ik via Juliëtte, de schoone redster van Jesse en haar zusjes inmiddels twee mensen op dat eiland. http://www.grieksegids.nl/cycladen/amorgos.php
Lamia en Katerina, waarvan de laatste vandaag jarig is en wie ik via Facebook even gefeliciteerd heb. Ik had ook gelijk een reactie van haar. Leuk.

Komende week heb ik meldingsdienst. De groep waarmee we die agressie opvang van collega's doen is uitgebreid en ook van naam verander. Heette het eerst de AGIM, Agressie Incident Meldingen, is de naam nu veranderd naar de naam van een oud en inmiddels al lang uit de schappen verdwenen schuurmiddel VIM. Veilig Incidenten Melden. Ongelooflijk wat ze al niet verzinnen.

VIM Schuurmiddel

Medicatieprotocol

Ik heb aangegeven dat ik na dit jaar ga stoppen. Dan heb ik het geloof ik acht jaar gedaan en ik vind het genoeg. Als ik deze bijbaan gestopt ben is er een einde gekomen aan veel werk naast mijn vaste werk. De Ondernemingsraad, De Wereldwinkel, De Vakbond, Het Kwaliteit van zorg project, en de Agressie Opvang. Ik ga me dan voorlopig concentreren op puur het werk op de afdeling, en eigenlijk voelt dat heel goed. Dan kan ik mijn geringe energie ook beter verdelen tussen Rose en het thuisfront en mijn betaalde werk en kan ik daarnaast mezelf ook beter opladen.

Ik ga zometeen even slapen. Heb gisterenavond met behulp van mijn collega's al de nodige voorbereidingen gedaan om tot een nieuw medicatieuitgifte protocol voor de afdeling te komen. Ik ben afgelopen week aandachtsmedewerker op dit punt geworden en we moeten hier de zorgvuldigheid nog wat bij aantrekken. Ik vind dat ook een leuk onderwerp en denk dat vandaag tijdens mijn tweede dienst wel rond te krijgen. Ik hou jullie lezers op de hoogte.

Voor nu ga ik kappen. Een goede en vrolijke dag toegewenst aan allen en de groeten.

Een eerste blog na dik 1500 op weblog

We zijn druk doende om over te schakelen van weblog naar blogspot. Gisteren hebben zowel Rose als ik nog een stuk geschreven op weblog maar doordat we zoveel moeite hadden met inloggen, en de migratie van Typepad naar Wordpress zo slecht is verlopen hebben we besloten nu definitief over te schakelen naar Blogger, van Blogspot.

Dat heeft nog wel veel voeten in de aarde want voordat je een nieuw profiel hebt, een nieuw emailadres, een nieuwe opzet en dergelijke ben je zo een paar uur verder. Rose wilde aan de knoppen zitten, en dat is ook wel handig, want anders krijg je het niet of nauwelijks onder de knie.

Mijn start bij web-log nu alweer dik vijf jaar geleden was ook aarzelend en moeizaam, en ik had nog wel veel hulp van een oud collega die dat toedertijd dagelijks bijhield. Nu moeten we alles zelf ontdekken. Wel leuk, en dat nadat we op mijn ene vrije dag toch al het nodige hebben gedaan. Een rekening ingescand en doorgestuurd, een nieuwsbrief voor de flatbewoners gemaakt, een grote ronde met Jesse gelopen, een aanvraag bij weblog gedaan om al onze dik 1500 blogjes te kunnen overzetten naar dit adres enz, enz.

Ik ga nu eerst dik anderhalf uur pitten, want ik voel de afgelopen vier werkdagen goed en morgen komt de vijfde er alweer aan. Niet alles hoeft op een dag uiteindelijk, al heb ik die neiging nog altijd. Kortom voor nu ga ik kappen. Gegroet.