Emoties spetteren

Wat een dag weer. Het de boodschap op mijn huidige werk brengen gaat door. Ik probeer zoveel mogelijk mensen individueel in te lichten over mijn komend vertrek. Ik heb ook besloten om woensdagmorgen naar de Kerngroep vergadering te komen om zelf mijn vertrek ook daar met de leidinggevende van Doel te kunnen aankondigen.

Bij het aankondigen van mijn vertrek staan bij sommigen en mijzelf de tranen nader dan het lachen. In veel gevallen, bijvoorbeeld vanmorgen bij mijn baas bleek dat ze stiekem toch nog wel minstens een jaar op me rekenden, en komt mijn vertrek volkomen uit heldere hemel. In veel gevallen ervaren de mensen hier mijn aanwezigheid als een extra veiligheid en als een soort van vader figuur die de nodige structuur met zich mee brengt. Het is goed voor mijn eigenwaarde en streelt mijn gevoel, maar maakt het niet gemakkelijker.

Zo had ik vijf minuten geleden Lenie aan de lijn, de vrouw die ik uiteindelijk ga vervangen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat haar laatste werkdag de 20^ste van de zesde is en dat de tijd tot dan de tijd is waar we het inwerken en leren zullen moeten doen. Kortom mijn tijd hier kon mogelijk morgen, woensdag al wel eens de laatste tijd hier kunnen zijn. GGrrrr, dat is snel. Hoe moet ik dat nu handelen?

De mensen hier zijn over het algemeen blij voor me, en vinden het fijn dat ik het ze zelf vertel, maar zeggen stuk voor stuk hoe ze me gaan missen en ook wat ze zo gaan missen en dat is tof maar ook hard. Stiekem zou ik willen wat meer tijd te hebben.

Wat kan je je toch ontzettend snel gaan hechten aan een familiaire, warme omgeving, waar je zo welkom bent, en dat ook zo voelt. Wat dat betreft zal het ook wel een gigantische verandering inhouden. Heel veel werk alleen op een kamertje, met alleen de verantwoording, maar ook zonder directe collega’s. Gelukkig echter wel in kliniek I waar ook sinds vandaag mijn oud collega’s van de verslavingsafdeling naartoe verhuizen. Kortom ik kom er wel veel bekende gezichten tegen. Nu zit Lenie nog in het behandelgebouw, maar ze krijgt nog gedurende haar periode bij het ziekenhuis te maken met de verhuizing waar ze zolang om heeft gevraagd. Ik krijg dus te maken met een werkplek op een prettigere, en vertrouwde plek.

Ik merk aan alles, en hoofdzakelijk ook aan mijn spieren dat ik uit mijn normale doen ben. De spierspanning die normaal al heftig is, staat nu nog meer op topstand, en de pijn hierbij is groot, daar zijn de pijnstilling en de tramadol niet tegen opgewassen. Er is een vreemd gevoel in mijn maag, verdriet en nieuwsgierigheid vechten binnen in me met elkaar. Emoties spelen een grote rol, en ik voel me erg moe.

Ik kom naast het gesprekken voeren gisteren en vandaag tot weinig. Gelukkig heb ik mijn werkzaamheden, het invoeren van de patiënten die nog niet in Horizon zaten, inmiddels vrijwel achter de rug, want van veel werk zal het hoogstwaarschijnlijk niet meer komen. Ik heb al geluk als ik zo nu en dan nog een paar uurtjes op het activiteitencentrum zal kunnen zijn en dan zal het hoofdzakelijk uit gesprekken en contacten bestaan.

Nu is het belangrijk dat ik zo cool als mogelijk blijf, me hier niet door moet laten meeslepen of van het pad moet laten voeren. Goed slapen, en de ene dag rustig na de andere nemen.

Ik ben net thuis, heb Rose even bijgepraat en ga eerst ten minste anderhalf uur slapen.

Gegroet

Hot

Verbinding Yoechee!

Gisterenavond hadden we na een telefoontje van een monteur van Tele2 eindelijk weer verbinding. Het aansluiten was peanuts. Zowel de laptops, de TV, de mobiele telefoons en de tablets hebben eindelijk weer verbinding, en na 24 dagen alleen Nederland 1,2,3 en Rijnmond TV, was het heerlijk wat meer keuze te hebben. Ook het feit dat we nu af zijn van Digitenne en echt HD TV hebben is een echte verbetering. Wat een helderheid, diepte en scherpte. En het feit dat ook eindelijk het geluid weer via de boxen komt en niet uit de TV is kicken.

Voor nood zijn dat allemaal prima zaken maar de boxjes van onze stereo tv zijn toch niet de door ons gekozene, en nu is het scherpe en blikkerige er weer af. Heerlijk.

Ik ben benieuwd wat het hoofdkantoor van Tele2 gaat doen met onze officiële klacht, want dit kunnen we toch niet zomaar laten gebeuren.

Op mijn werk is het vanmorgen niet erg druk. Ik ben blij dat het mijn laatste werkdag van de week is en dat ik nu lekker het WE vrij ben. Dan kan ik ook het interactieve deel van de TV installeren, en eens kijken wat we daarmee allemaal kunnen doen. Leuk.

Het is ook echt wel fijn om nu niet meer afhankelijk van mijn werk of anderen te zijn qua verbindingen en of betalingen. Ik blijf het nog steeds vreemd vinden hoe snel we zo afhankelijk zijn geworden van de computer in ons leven. Verder was het ook te gek om gisterenavond weer even uitgebreid bij te praten met mijn zus in Zuid Frankrijk, zoiets doe je toch minder snel met de mobiel, en met dat apparaat hebben we sowieso ons limiet ver overschreden.

Gegroet en fijn WE

Leuke dag op werk

WEERZIEN

Vandaag heb ik wederom van 10.00u tot 14.15u gewerkt. Doordat de secretaresse die bij Detox werkt ziek was ben ik op haar plek gaan zitten, en ben zodoende veel patiënten en collega's tegengekomen. Deze keer dus niet alleen op papier maar ook in persoon, en dat was leuk en aangenaam. Velen zijn zeer nieuwsgierig en komen even binnen voor een praatje. Voor mijn concentratie is het niet al te best, want het was een behoorlijke afleidende factor, maar aangezien dit geen gewoonte zal zijn was het een zeer welkome afleiding.
Desalniettemin ben ik aardig door mijn registratieformulieren doorgekomen en zal ik waarschijnlijk as. maandag aan andere werkzaamheden beginnen.
Het weerzien na twee maanden zonder patiënten deed me goed. Ik merk wel dat mensen me ook missen en zich afvroegen waar ik ben gebleven, en daarnaast merken ze dat situaties tussen patiënten en personeel helemaal niet zo verschillen als het soms lijkt.
Voor mij was de dag snel voorbij en ik heb zojuist ook even stevig bijgeslapen.

Ik hou het hierbij, wens jullie lezers een TOP WE en groet u van harte.

PS: Nog geen uitslag van de foto en de echo. Post was nog niet binnen. Verwezen naar maandagmorgen. GGrrr. De schokken zijn echter wel veel minder dus dat is weer TOP.

Diagnose HOT

Gisteren was het een heel spannende dag voor mij. Ik zou de uitslag krijgen van een hele reeks onderzoeken bij de Endocrinologisch Interniste. De onderzoeken en bloedtests waren 'n kleine 3 weken geleden, en ik was dus heel benieuwd, gezien het getob van de afgelopen maanden. Ik kreeg een andere dr. te zien dan vorige keer wegens zwangerschapsverlof, en de boel was ernstig uitgelopen dat Rose en ik van 16.00u tot 17.40u moesten wachten op onze beurt. Mw. de dr. had zich binnen enkele minuten ingelezen, en kon zo op het eerste gezicht niet tot conclusies komen, laat staan diagnose. Zo kreeg ik te horen dat mogelijkerwijs na enige studie in het farmaco therapeutisch kompas op internet dat mijn maagzuurremmer Losec, die ik al sinds een jaar of 10 slik na een door een geweldsincident ernstig vergrote middenrifbreuk, zonder enige klacht, de aanleiding zou kunnen zijn voor mijn verhoogde leverwaarden, maar tegelijkertijd zou die waarde al sinds 2000/2001 verhoogd zijn. (zonder daar door iemand ooit op gewezen te zijn, zelfs niet door de bloedbank waar ik maandelijks kom) Verder zou mijn verhoogde spierafbraak en spierpijn te verklaren zijn door het bespelen van de djembé , wat ik sinds 3 maanden doe. De koortsaanvallen, vermoeidheid en dergelijke, had mw. geen antwoord op. Ik kreeg een recept voor een andere maagzuurremmer mee, en een afspraak voor over royaal een maand. Zowel Rose als ik waren in eerste instantie te verbluft om nog te reageren. Gedurende de avond en de nacht was ik aan het piekeren  wat ik hier nu toch mee moest en hoe, en wat ik kon vertellen tegen m'n baas, en tegen de bedrijfsarts waar ik vrijdag as. een afspraak heb. Kortom een klote avond en nacht, met nog meer muizenissen  in het hoofd dan ikzelf al verzonnen had. Blij dat er niks ernstigs gevonden was, maar kwaad over hetgeen de dr. gezegd had. Vanmorgen vroeg om 08.00u kreeg ik het lumineuze idee om m'n huisarts te bellen, en hem het verhaal van gisteren te vertellen. De dr. had om 08.30u nog een gaatje en daar heb ik dus het idiote verhaal verteld. Deze dr. nam me serieus en bekeek de uitslagen ook en zag ineens perspectief. We doken gezamenlijk even het internet op en hij belde vervolgens een bevriende internist om z'n idee te checken en daarna een bevriende reumatoloog die zijn ideeën ook bevestigde. Resultaat van dik een half uur telefoneren en overleggen  is nu een spoedafspraak morgen bij een reumatoloog, die waarschijnlijk een biopt gaat nemen van mijn waarschijnlijk chronisch ontstoken spierweefsel. Niet dat ik er nu naar uit kijk om een biopt te laten weghalen, dit hele gesprek, en een mogelijkheid om misschien toch tot een diagnose te kunnen komen gaf aan mij een gevoel van rust in mijn buik, en dat is al heel wat.

blog 103 eerder 7-3-2007