Opgaande lijn zet door

Zondagavond. Aan het werk vanaf half vijf. Ik zit er aardig in. Had weinig zin van te voren maar eenmaal aanwezig verloopt het contact met de patiënten goed en soepel. Het is niet druk, maar ook niet rustig. Ik kan het goed aan. De bijwerkingen die ik in het begin van het gebruik van de Neoral had zijn voor het merendeel verdwenen. Vooral de duizeligheid, het gebrek aan concentratie en de kortademigheid zijn een stuk minder. Vooral de laatste is op de goede weg. Ik heb sinds vrijdag een pufje, Seretide, en neem op de tweemaal per dag dat ik opsta 1 pufje en dit is net voldoende om mijn longen iets meer inhoud te geven. De rest gaat me goed af en dat is uiterst goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik ben nu vier hele dagen vrij. Vrij van werk wil dat zeggen . Niet vrij van activiteiten, want de fysio, de oefeningen, het zwemmen en het functioneren gaan gewoon door en dan komend weekend drie dagen achtereen. Ben heel benieuwd. Voorlopig redelijk tevreden.

Vandaag ook iets heel leuks afgerond, of liever gedaan de computer laten doen. We kregen van een buurman de gelegeheid zijn harde schijf vol muziek, 849GB, over te nemen. Hier is de computer zo'n 23uur mee bezig geweest en we hebben 'm in zijn geheel op onze extra harde schijf gezet. Wauw, we hoeven nooit een cd meer te kopen. Helemaal te gek. Er zat ook een boekwerk bij met alfabetisch 126 blz. met de inhoud. Voorlopig genoeg om naar te luisteren.

Vrijdagavond alweer

Deze week mijn diensten er weer op zitten. Met een uur per dienst uitgebreid en ik zit nu weer aan tafel bij Rose, die nog lekker zat te eten toen ik thuiskwam. Zij kijkt even naar Nash Bridges, en ik heb zojuist mijn eerste pufje uitgeprobeerd. Die heeft de apotheek vanmiddag gebracht. Dat had alles bij elkaar een hoop voeten in de aarde. De dr. wilde niet zomaar iets voorschrijven en heeft dus afgelopen maandag eerst bloed laten prikken en vervolgens een dubbele longfoto laten maken. Beiden waren goed. Eens kijken of we mijn benauwdheid zo de baas kunnen worden. Zondag nog een dienst, een van half zes tot 23.00u, en dan heb ik vier dagen vrij.

Verbetering

Dan vanaf vrijdag drie diensten achter elkaar waarvan 1 hele dienst alleen. Toch gezien de ervaringen van de afgelopen twee weken zou dat toch moeten lukken. Ik merk toch wel degelijk verbetering. Ik ben koortsvrij en voel me op het werk al weer aardig zelfverzekerd. Niet zoals op de eerste dag dat ik startte met Neoral. Toen leek het wel alsof ik dronken was en ik ben dolgelukkig dat de wereld weer een stuk vaster aanvoelt.

Ook deze week die altijd een van de moeizaamste is van het jaar zit er weer bijna op. Ik heb weer gezwommen en ga aardig richting stabiliteit. Deze week ook te horen gekregen dat mijn zus, ja my French Sister eind september een paar dagen langskomt. Leuk. Ze vliegt dan van Bergerac in de Dordogne naar Rotterdam, een snelle en goedkope vlucht. Je kunt er met geen mogelijkheid voor rijden met de auto.

Morgen is er een zogenaamde vijftiger jaren dag in Schiedam en als het weer een beetje meezit dan ga ik in ieder geval foto's maken. De rest van de avond doen zowel Rose als ik het rustig aan. Inmiddels regent het hard. Er was een Barbeque op mijn werk en zowel mijn collega als ik hadden zoiets van het zijn uiteindelijk volwassenen, dus laat ze hun gang maar gaan. Het was leuk om te zien. Je krijgt dan een veiligheidsclubje die de boel beveiligd met tuinslangen en emmers, een sfeerclubje die de boel aankleed en verzorgt, een boodschappenclub en een clubje die zich bezighouden met het daadwerkelijke Barbecueën.

barbecuen

Mijn collega en ik hebben ons bewust op de achtergrond gehouden en van een afstandje een oogje in het zeil gehouden. Het zag er leuk, gezellig en lekker uit, maar ook rokerig.

Ik ga nu weer kappen. genoeg geschreven voor vandaag. Zo lekker met de benen omhoog even tv kijken. Morgen weer een dag. De groetjes.

Wederom goed doorstaan

Een altijd moeilijke herdenkingsdag zijn we weer goed doorgekomen. Zowel het werk, als het samenzijn, en het op deze dag toch extra denken aan Erwin hebben we weer gehad. Dit jaar was er ook de vraag of we de grafrechten nog even wilden verlengen. Ja, wat doe je met zo'n vraag? Persoonlijk zit hij in mijn hart en zowel Rose als ik komen er nauwelijks, maar het is een ander verhaal voor zijn broer Merlijn en vooral zijn kinderen. Ook zijn vader en een aantal andere familieleden schijnen er nog met enkele regelmaat te komen. Kortom we hebben het voor 10 jaar verlengd en dat is een goede reden om de eerste de beste keer dat we in de buurt van Moskwa komen ook weer eens even te gaan kijken hoe het er bij ligt.

Ik had natuurlijk afleiding tijdens mijn werk, wat nog steeds lastig verloopt omdat ik zo kortademig ben. Wat ik ook nog steeds lastig vind is het feit dat ik niet als extra aanwezig ben maar als volledig mee moet draaien. Ga ik dan tegen 20.00/20.30u naar huis ga, dan staat mijn collega de rest van de tijd alleen. Dat gebeurd mij ook regelmatig, maar het is toch een zware dobber om twintig patiënten in je eentje te (bege)leiden en te structureren. Ik denk niet dat dit is wat de bedrijfsarts in zijn hoofd had toen hij het had over halve dagen werken.

Ik ben intussen wel weer helemaal van de Diazepam afgebouwd die ik nodig had tegen de trillingen veroorzaakt door de Neoral.

Ik heb nog geen uitslag van de huisarts, wel van het bloed, maar niet van de Röntgenfoto, waarop hij wil bepalen wat ik nog als hulpmiddel mag gaan gebruiken voor mijn kortademigheid. Kijken of er vandaag wat daar vandaan komt.
Ik ben zojuist ook een uurtje wezen zwemmen. Heerlijk is dat in het water, en dan voel ik nauwelijks dat mijn spieren qua kracht afnemen. Daarna echter wel. Rose zette zojuist een lekker bakkie koffie voor me neer en daarna ga ik even bijpitten om vanmiddag weer te kunnen werken.

Voor de rest is er niet veel nieuws. Het is warm en benauwd, maar dat is het voor iedereen. Gisterenavond kregen we via facebook enkele mooie en toepasselijke woorden naar ons toe van Lizzie Ann, die we als vriendin van een van de kinderen van Sheila op hun bruiloft in Engeland hebben leren kennen. Ik ga ze even met jullie delen.

I carry the things that remind me of you
In loving memory of
The one that was so true
Your were as kind as you could be
And even though you're gone
You still mean the world to me

We waren er beiden even stil van, en hadden nog even een waardevolle communicatie met Lizzie Ann.

Nu genoeg, ik ga slapen, gegroet.

Collages n.a.v. de 31ste 1982

Er zijn van die gebeurtenissen waar je de woorden om te beschrijven niet kunt vinden. Ze dekken de lading niet en taal is ontoereikend. Je kunt het niet bezingen. De noten worden vals en een melodie maakt het te mooi. Dus toog ik aan het collageren. Het slapende jochie met al zijn lievelings fantasiën om zich heen. Is het een droom? Zo waren Lotte en ik eens aan het praten over de stelling of verhaal, het is maar hoe je dit beziet. Een keizer werd wakker terwijl hij aan het dromen dat hij een vlinder was. Wat ben ik nu vroeg hj zich af. Een vlinder die droomt dat hij een keizer is of een keizer die droomt dat hij een vlinder is. Tja.

30ste Herdenking Afscheid Erwin

De Bisonbaai langs de Waal bij Nijmegen in de Ooipolder

Vandaag 30 jaar geleden gingen Boudewijn, een vriend van ons, Rose, Merlijn, Erwin en ik 's morgens zwemmen. het was vakantie en warm en we hadden er allemaal zin in. We pakten ons oude bruine Dafje 33 met allerlei beschilderde afbeeldingen uit mijn actietijd, en gingen naar een plek die ik had leren kennen in mijn tijd op "de Meerberg", waar ik de MBO Inrichtings Werk deed. Vaak gingen we als het warm was in de lunchpauze met een groep medestudenten naar een grindgat langs de Waal bij de Ooij. De Bisonbaai geheten in een mooie bocht van de rivier. Een prachtig poldergebied. De eerste keer dat ik er kwam wist ik niet eens waar ik moest kijken want mijn mede leerlingen trokken zonder gene hun kleding uit en gingen het water in. Dat was mijn eerste keer dat ik naakt recreerde. Dat bleek uiteindelijk een heerlijke en lekkere gewoonte die nog heel vaak navolging kreeg. Zo ook die zomervakantie. De kinderen waren ook nog klein en hadden op dat moment nog helemaal geen moeite met het naakt zwemmen. Het werd een ontzettende rotdag. We hadden hele heldere afspraken met zowel Merlijn als Erwin, die beide op dat moment ook zwemles van mij kregen. Ze mochten zelfstandig tot hun knietjes in het water. Het liep daar maar langzaam af. Eigenlijk deden ze dat beide ook keurig. Op een moment was ineens Erwin uit beeld, en ik stond direct op om goed te kijken waar hij was. Het was vrij druk dus hij zou ook achter iemand kunnen staan. Dat bleek niet het geval en na vijf minuten vond ik hem zelf op nog geen meter van de kant. Hij was achterover gevallen en waarschijnlijk was hij omver gezwommen door iemand die aan het snorkelen was. Ik heb hem op zijn hoofd gehouden, over mijn schouder gelegd en hem gepoogd te laten overgeven. Aan de kant direct begonnen met reanimatie, maar omdat hij ook wat overgaf ging dat niet goed. Er kwam direct een groepje mensen aan die de eerste hulp en zijn reanimatie overnam en al gauw ging zijn borst weer op en neer, maar er kwam geen kleur op zijn gezicht. Naar wat later bleek waren die vier mensen die het overnamen een operatieteam uit het st. Radboud ziekenhuis die daar ook lagen te zwemmen en zonnen. Op het moment dat ik uit het water kwam was Boudewijn ook gelijk gaan rennen richting de boerderij/café Oortjeshekken

Café Oortjeshekken, de Ooijsebandijk

 (dat terras daarvoor op de foto was er nog niet hoor) daar om een ambulance te bellen. Het was de tijd voor de mobieltjes. Het duurde enorm lang voordat de ambulance kwam en toen die uiteindelijk kwam was
 er ook al een huisarts(ook een zwemmer) die net tegen het team van het st. Radboud vertelde dat ze maar moesten stoppen omdat Erwin hersendood zou zijn. Vooral omdat de ambulance er dicht bij was had ik daar de grootst mogelijke moeite mee, en werd boos. Ik wilde gewoon niet geloven dat dit mogelijk was. Wij allen waren nog in een soort van roes. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het nu opschrijf, en het is vandaag 30 jaar geleden. Van wat er vervolgens allemaal gebeurde weet ik niet zoveel meer. Wel dat we door de politie meegenomen werden naar het politiebureautje in Beek Ubbergen en dat Erwin met de ambulance mee ging naar Nijmegen. We zijn langdurig ondervraagd en zijn ergens laat in de middag door de politie weer afgezet bij de boerderij waar onze auto geparkeerd stond. Ze hebben ons op weg naar vrienden in Arnhem waar de vader van Erwin was ook begeleid en gevolgd omdat ze bang waren dat ik niet goed zou kunnen rijden. De rest is achteraf maar een zweem van herinneringen. Wel weet ik dat er veel ongeloof, schuldgevoel, een soort van als hel rondspookte in onzer hoofden, en dat we 's avonds nog naar Zevenaar gegaan zijn, waar we werden opgevangen door andere vrienden. Hoe kom er er zo bij om dit nu dan wel op te schrijven, ja, ik weet het eigenlijk niet. Het is een hoofdstuk in ons leven met een werkelijk Giga impact op ons leven. Ik kende Rose en de kinderen pas vanaf 3 November het jaar ervoor, dus onze relatie was nog heel pril. Inmiddels zijn we 30 jaar verder en onze relatie heeft dit en nog veel meer overleeft. We pogen deze dag al sinds die tijd altijd samen door te brengen, en meestal werkt de dienstlijstmaker mee. Eerst heeft ons leven door deze gebeurtenis stil gestaan, ik kon geen vast werk houden en deed van alles en nog wat, het was ook niet echt handig voor het afmaken van mijn studie, en nog veel meer werd er door beïnvloed. We blowden in die tijd ook veel, maar uiteindelijk heeft het onze relatie wel ontzettend versterkt. Kom je zoiets samen door dan weet ik zo gauw niet wat er zou moeten gebeuren om die nog stuk te krijgen.
Ons leven leek ontwricht, maar al met al hebben we het gedurende de jaren toch aardig op de rails gekregen.
Zwemles heb ik nooit meer gegeven daarna en als we op vakantie gaan of iets dergelijks voorkom ik om bij al te kleine kinderen en water te zijn. Dat zijn wel factoren die nog steeds een rol spelen. Voor de rest zijn we weer met de wereld verder in beweging gekomen en daarmee meegegaan, met vallen en opstaan.
Het heeft ons een zet in de richting van het blijf nu maar in het Hier en Nu gegeven, en die kennis kan ik zeker nu ik mijn leven weer heb moeten omgooien en reorganiseren door mijn Chronische Spierziekte goed gebruiken. Zo zie je dat zelfs de zwaarste gebeurtenissen in je leven een plaats krijgen, en dat het leven inderdaad gewoon door gaat.

Vandaag moet ik overigens wel een paar uur werken, maar dat is helemaal geen ramp. Erwin zit toch in ons hoofd, en het feit dat ons beider gedachten vandaag extra bij hem zijn hoort er tegenwoordig gewoon bij.

Voor nu is het weer genoeg. Ik ga slapen als voorbereiding op die paar uur werk. Ik heb nog niet gehoord wat de huisarts besloten heeft, over of plaspillen of een pufje als hulpmiddel voor mijn benauwdheid, maar dat zie of hoor ik nog wel. Gegroet.

Doodmoe

Vandaag de hele dag aan het bijkomen. Gisteren met collega D een halve dienst gewerkt. De derde dienst afgelopen week en getracht ook de 11 meldingen van de Agressieopvang club te verwerken, waarvan er een op vakantie is. Ik schreef dit aan mijn direct leidinggevende en die maakt kennellijk bezwaar tegen het feit dat ik deze aktiviteiten blijf doen. Ik heb al gezegd dat het mijn laatste jaar is en dit zijn nu typisch van die werkzaamheden die ik zelfs vanuit bed nog zou kunnen doen dus helemaal snappen doe ik het niet.

Verder is het druk vandaag. Ik moest al vroeg in het ziekenhuis zijn, bij de fysiotherapeut, de apotheek, en vanmiddag onverwachts ook nog bij de huisarts. Ik hoop op een hulpmiddel tegen mijn kortademiigheid. Rose legt een verband tussen het vocht wat ik bij me draag en de blaasjes in mijn longen die daar ook wel eens door gevuld zouden kunnen zijn. De dr. wil me in ieder geval zien voordat hij me iets wil voorschrijven. dat snap ik wel.

Voor de rest ben ik blij dat de ergste warmte weg is en dat scheelt ook in mijn ademhaling. Ik heb verder voor komende week vier halve dagen gekozen. Dinsdag, woensdag, vrijdag en zondag. Ik denk dat dat moet kunnen. Ik merk wel dat het stevig wennen is, en dat ik lang niet aan al mijn normmale werkzaamheden kan toekomen. Ik zorg wel voor rapportage en poog mijn collega's die verder alleen staan zoveel mogelijk bij te staan, maar ik sta dus niet boventallig. dat schijnt niet meer te kunnen. Ik vraag me af of dit nu is wat de bedrijfsarts in zijn hoofd had. Ik weet wel dat ik compleet totall loss thuiskom, en uiterst goed slaap, maar verder nergens meer toe in staat ben of toe kom aan andere zaken.

Ik ga nu dan ook maar weer piten om ervoor te zorgen dat ik op tijd uit bed ben voor ht geval mijn leidinggevende belt of de apotheek mijn nieuwe medicatie brengen komt.
Kortom later meer. Ik sla dit stukje eerst op alvorens het af te maken.

Ik zit nu weer achter de computer, maar het is inmiddels avond. Ik ben bij de huisarts geweest en die wilde me eerst een nieuwe plastablet geven om meer vocht kwijt te raken, maar na controles van bloeddruk en luisteren naar mijn longen en nadat hij had gezien welke giga lijst aan medicatie ik al slik wilde hij dat er eerst twee longfoto's zouden worden genomen en hij wilde overleggen met mijn vaste huisarts. Dus ik mocht na de lange wandeling samen met Jesse opnieuw naar het Vlietlandziekenhuis voor Röntgenfoto's en ik was al zo buiten adem. Op de BK laan aangekomen dacht ik dat ik aan de bus want ik kon gewoon niet meer verder, dus Jesse en ik hebben twintig minuten gewacht op de volgende en zijn verder lekker met de bus gegaan. In het ziekenhuis aangekomen was het geen vijf minuten werk. Morgen om kwart over negen 's morgens bellen voor de uitslag. Zal misschien een pufje worden. 

Ook de terugweg naar huis hebben we met de Tram en de Metro gedaan. Al op Schiedam Centrum kwam de Metro aan en er stapte niemand uit en hij zat al tot de nok toe vol. Onbegrijpelijk dat ze in de spits enkele metrostellen gebruiken. Het is dat Jesse zo tussen alle benen door naar binnen floepte en er enkele Moslima zich een hoedje schrokken zodat ik alsnog enkele millimeters had om mijn steeds groter wordende lijf toch nog binnen te krijgen. Dat de RET minder ritten maakt in de vakantie snap ik maar dat ze tegelijkertijd de treinstellen inkorten vind ik onbegrijpelijk. Dat scheelt nl. niks qua aantal chauffeurs.

Zo vol zat ie nu ook weer niet hoor!!

Drie uur na mijn vertrek was ik eindelijk weer thuis en na een groot glas water en een soepje wilden we met de warme maaltijd starten en toen bleek alles in de ijskast zo'n beetje over de datum of net onbetrouwbaar genoeg om nog te durven gebruiken dus hebben we uiteindelijk wortel-uien-zoete aardappel stampot met vissticks uit de diepvries gegeten. Origineel maar uiteindlijk nog smakelijk ook. Nu heb ik tijdens een ergerlijke serie even tijd voor wat gecomputer. En het afmaken van mijn eerder begonnen stukje. Ik las net dat een oud collega die in Thailand zat met man en zoon ook al weer terug is. Goh wat gaat dat snel.

Ik ga afronden en wat andere zaken doen. Voor nu gegroet. Ik ben nog vermoeider als toen ik vanmorgen wakker werd. Zucht.

Alle drie door benauwdheid getroffen

Gisteren hadden zowel Rose, Jesse en ik heel veel last van de hitte en benauwdheid, en toen ik 's middags op mijn werk kwam leek het wel of iedereen daardoor getroffen was. Zelfs Jesse had er enorm last van. Tijdens de uitjes hing haar tong ver naar buiten en Rose besloot toen ik aan het werk was 's middags een natte handdoek over haar heen te leggen en het feit dat ze gewoon een uur bleef liggen zegt genoeg.

Afbeelding Opening Indrukwekkend

Gelukkig brak aan het einde van de middag enige koelte aan en zakte de temperatuur binnen van 29º naar 24,5º toen de opening van de Olympische Spelen gezakt was. Vandaag is het gelukkig een beetje beter, al heb ik nog steeds heel weinig fut. Na de boodschappen, de grote ronde met Jesse, en een kopje koffie bij de Wereldwinkel had ik nog maar net genoeg energie om thuis te komen.

Mijn tweede dagdeel zit er ook weer op. Ik heb samen met collega H gewerkt en kon hem het een en ander aan werk uit handen nemen. Morgen een derde dagdeel samen met collega D. Het blijkt dat de meeste collega's gewoon in hun eentje moeten werken sinds ik in de ziektewet zit en ik zal je zeggen dat dit een zware dobber is. Twintig patiënten in je eentje. Iedereen zal begrijpen dat je dan niets anders kunt doen dan aanwezig zijn. Ik mag me hier officieel niets van aantrekken maar het is en blijft gekkenwerk.

James Bond en Koningin Elizabeth

Ik ga er ook geen woorden meer aan vuilmaken, het heeft toch geen zin. Wel heb ik enorm genoten van het kijken naar de opening van de Olympische Spelen gisteren. Ik vond dat de Britten het tot een prachtig spectaculair gebeuren gemaakt hebben en de medewerking van Rowan Atkinson, James Bond en de Koningin aan een Parachute maakten het nog tot een humorvolle bedoening ook. Wat ik wel merkte was dat ik het om 07.00u vanmorgen extreem vroeg vond. Maar ja dat is logisch. Ik ga zometeen toch pitten.