Vrijdag, opnieuw op secretariaat.

Vandaag weer gewoon naar GGZ gegaan. Ik was er om 10.00 uur en ben gelijk aan de slag gegaan. Alleen bleek om 13.00u dat de instructies afgelopen maandag niet erg duidelijk waren geweest. De mappen die niet op het lijstje stonden moesten eruit, zodat ze richting het archief kunnen. Dat heb ik in het laatste uur alsnog gedaan vandaag, maar dat liep een beetje uit. Deze eerste klus is geklaard.

Aanstaande maandag moet ik me melden in Kliniek I. Ik ben benieuwd wat ze daar voor me gevonden hebben.

Bij thuiskomst was er een enquêteur van GFK aanwezig, die graag inzicht wilde in hoe wij ons leven verzekeren, en hoe we rondkomen. Dat duurde m.b.v. de administratie mappen een klein uurtje en ik kreeg er een VVV waardebon voor, dus weer een leuk cadeautje uit de Wereldwinkel of zo.

Verder had Rose hard gewerkt. Alles onder ons bed is professioneel ingericht nu. De afgelopen viereneenhalf jaar zat alles in archiefdozen en nu zit alles in goed afsluitbare curver bakken met deksel. Die dozen waren door het vele schuiven compleet versleten, en ik moet zeggen het ziet er nu ook goed uit. Zowel dit als onze berging zien er nu uit alsof we voorjaarsschoonmaak hebben gehouden. Wel lekker.

Vanavond ga ik ontspannen. Zo meteen even finale Masterchief Australië verder kijken, en we eten hutspot met vis. Dat gaat smullen worden. Ik ben erg moe, maar ga niet meer slapen, anders lukt het vanavond niet. Gelukkig voel ik me wel beter als gisteren. Voor alle lezers, een fijne avond en een mooi weekend. Dat gaan wij er ook van proberen te maken. Gegroet.

Onverwacht toch thuis

Vandaag ging het even mis met mij.
Het opstaan was al lastig. Ik werd erg vroeg wakker van de pijn. Zo om 05.00u. Ik ben er niet gelijk uitgegaan maar was opgelucht toen om 06.55u de wekker ging. Ik kon eruit. Heb Rose even laten liggen. Ging direct onze pillen uitzetten en dat is voor mij op donderdag een extra grote portie in verband met mijn wekelijkse chemo. Normaal zijn het er 23, en op donderdag 33 tijdens mijn ochtendgift. Ze gauw genomen, de computer aangezet, Jesse en de katten begroet, gedoucht, tijdens het douchen hoorde ik voor de derde keer de wekker gaan en hoorde ik Rose rommelen en eruit komen. Ik ben direct na het douchen naar buiten gegaan met Jesse. Eerst langs het station voor een Metro, en vervolgens het Gat van Monuta in, alwaar ik plotsklaps zo misselijk werd dat het er uit kwam.

Gedurende het uur wat volgde is dat nog een keer of 6 zo gegaan. Ook de koffie en het ontbijt wat volgde haalde het misselijkheidsgevoel niet weg en dus besloot ik om 09.45uur mijn leidinggevende te bellen en aan te kondigen dat ik niet zou komen vandaag. Rose en ik zijn wel gaan wandelen vanmorgen en de frisse lucht heeft wel een beetje goed gedaan, al ben ik blij dat ik niet op het werk ben.

Dit is toch nog steeds ongeveer een maal per vier donderdagen zo. Zoals vandaag moet ik dan ook twijfelen of al mijn medicatie nog steeds binnen zit, al denk ik toch van wel want de pijn is toch rond 09.00u redelijk gezakt.

Nu heb ik zojuist een klein blogje geschreven op Myn Transport Blog en een boterham gegeten. Ik voel me ietwat beter en ga nu eerst een uur slapen. Ook Rose heeft zojuist naast me weer haar dagelijkse blog geschreven op EdR Conceptuele Kunst. Werp daar ook rustig een blik. Altijd de moeite waard.
Tot zover deze update. Gegroet.

Dag voor onszelf

Druk voor ONSzelf Vandaag

Vandaag stond de wekker weer op 06.55 uur. Te vroeg naar mijn zin, en zo zo lieten we hem meermaals draaiend 3 x 9 min staan. Medicatie uitgezet, gedoucht, genietend van de extra harde en net iets warmere straal sinds dat onze nieuwe ketel geplaatst is. Heerlijk. Dan de deur uit met Jesse voor haar eerst ronde. 
Onderweg een Metro gehaald en liet nogmaals op me doorwerken dat de premies voor aanvullende verzekeringen van ouderen heftig omhoog gaan. Heerlijk een gevolg van de door de regering weg gegooide solidariteit en ingevoerde concurrentie binnen de zorg. Walgelijk. Alles wordt duurder behalve je inkomsten. Waar moeten we dat nu weer van betalen? 
Gelukkig mijn gedachten kunnen stoppen. Jesse deed alles wat we van ons Griekse Grietje verwachten. Daarna eindelijk de zo noodzakelijke koffie. Ons meditatiemoment, ons ontbijt. Rose had een eitje gekookt. Gesmuld en een boodschappenlijstje gemaakt. Na het eten wat administratie opgestuurd en weggewerkt tot dat we allebei de deur uit moesten. Rose met Jesse en een boodschappentas op wielen en ik richting Huize Frankeland alwaar mijn uur Fysiozwemmen om 10.45u start. 
Het is voor Rose minstens zo aan ons nieuwe patroon wennen als voor mijzelf. Normaliter gaan we minstens twee keer per week samen naar de markt. Jesse gaat mee, en samen beslissen we wat we gaan eten en dus wat we aanschaffen. Nu gaat dat van de ene op de andere dag niet meer en zijn dat onverwachts taken van haar. Dus samen bij 't ontbijt verplichtcommuniceren en lijstjes maken.
Na een heftige oefenpartij met de gebruikelijke maten in het zwembad kwam ik om 12.10 terug en vond daar een nog bijkomende Rose die ook net terug was. Samen hebben we koffie gedronken en hadden vanmorgen afgesproken onze berging te herinrichten nadat deze afgelopen zondag i.v.m. de ketel vervanging was leeg gehaald.

Veel Antennes op het dak

Zin hadden we niet maar ik wilde het ook niet uitstellen tot na ik gerust had, dus gingen we na brood met koffie aan de slag en hebben nu weer een goed ingedeelde en opgeruimde berging waar je alles kunt vinden wat je maar zoekt. We hebben alleen een ouderwets grote voorraad. En hebben in de zeldzame gevallen waarbij we dit doen ook wel het nodige van over de datum moeten weg gooien.
Daarna heb ik nog even snel het een en ander ingescand voor de VvE Beheerder, we hebben nl. naast de al aanwezige antennes op het dak plotsklaps een heel stel nieuwe erbij. Alles is vervangen maar ook vermeerderd, dus misschien zijn we wel aan een vernieuwd contract toe met de telefoonproviders.
Vervolgens ben ik gaan slapen voor een uurtje en nu lekker ontspannen tot de dag van morgen. Gegroet en tot morgen

Tweede dag zit er op.

Rose bracht me vanmorgen met Jesse na het ontbijt naar het werk. Het dreigde qua donkere lucht dusdanig dat ik het niet aandurfde om mijn scoot te pakken. En ik dacht dat ik goed genoeg geslapen had dat het moest kunnen. Over dat slapen gesproken, dat was zalig. Ik was erg moe en Rose ook dus hebben we heerlijk tussen het Oog op morgen en de wekker om 06.55u geslapen. We waren er aan toe. Hetzelfde archief werk stond op me te wachten. Ik ben exact om 10.00 begonnen, heb op mijn kamer i.v.m. de regen gepauzeerd en ben om 14.00u opgehouden. Ik heb van de D tot halverwege de P dossiers nagekeken op aan of afwezigheid van verwijsgegevens. Ik denk dat nog een keer 4 uur voldoende zal zijn om erdoor te zijn.

Ik kreeg vandaag te horen dat as. donderdag ander werk op me staat te wachten. Het is in Kliniek I bij een ander secretariaat.

Ik vond het wel saai vandaag. Vier uur lang dossier pakken, geboortedatum intoetsen, enter, gegevens opzoeken, kijken naar aanmeldgegevens, en of die in het dossier aanwezig zijn of niet, aantekening maken en dossier terugzetten.

Zo om half een begon mijn concentratie te vervliegen, en werd het lastig om snel verder te gaan. Ik was tenminste blij dat het 14.00u werd en ik huiswaarts kon. Thuisgekomen heb ik nog even planken teruggezet in de berging zodat we die morgenmiddag als ik ben wezen zwemmen 's morgens alles wat we voor de plaatsing hebben verplaatst naar de achterkamer weer kunnen terugplaatsen in de Berging.

Ik ga de rest van de dag ontspannen en nietsdoen.

Ik heb net een uur geslapen en was zelfs lichtelijk aangebrand toen Rose me wakker maakte omdat ik nog veel langer had kunnen blijven liggen. Nu ben ik echter blij weer wakker te zijn voor de rest van de dag.

Rose is ook moe, die heeft nadat ze nog verder heeft gelopen met Jesse, de markt bezocht. Dat doen we normaliter samen, maar dat zit er nu niet meer in. Jesse baalt daar ook van. Vervolgens even snel gegeten en ze had een afspraak in Rotterdam Zuid. Ze kwam om 15.45u kletskleddernat thuis en heeft ook Jesse nog een klein rondje gegeven zodat die ook kletskleddernat was. Die laatste heb ik net afgedroogd, en die is weer zo zacht als zijde, en ik  heb onze nieuwe kachel even aagezet zodat het wat behaaglijker word. Dat is de eerste keer deze herfst. Dat hebben we lekker lang kunnen uitstellen hé! Het is in sneltreintempo aangenaam aan het worden, zo'n gevoel wat je nu niet bepaald krijgt als je naar buiten kijkt en het getik op de ramen hoort. Ik vind het weer genoeg. Groetjes. Morgen weer schrijftijd.

Even bijpraten, ik ben net na deze zware dag een uurtje gaan slapen en zit er weer redelijk fris bij.
Even een opsomming. Ik ging in de heftig striemende regen weg om 10.05. De monteurs hier in huis hadden er al flink wat werk opzitten en de nieuwe ketel en warmte terugwin unit hingen al. Ze waren natuurlijk nog niet aangesloten, maar onze eigen enorme Fyra

AGPO COMBIFOR 16j oude Roestbak die
gemaakt word in dezelfde fabriek als de FYRA
 in Italië

met allerlei gaten was al van de muur en lag al in volle glorie buiten verder te rotten voor afgevoerd te worden naar de sloop.

Ik nam de scootmobiel niet want zo'n elektrisch apparaat is niet echt gebouwd op tropische regenval. Trouwens eigenlijk ik ook niet. Je word een portie nat. De spetters van de achterwielen komen daar nog eens bij, en zelfs een goede dure cape helpt daar niet echt tegen. Jesse mocht deze keer met Rose mee en ik heb op het Rubensplein de bus gepakt tot de Rotterdamsedijk Beneden waar vlak bij de halte mijn fysiotherapeut zit. Een heerlijke ontspannende rug behandeling gehad en daarna opnieuw flink nat geregend was ik net op tijd voor bus 126 naar Maassluis. Op het Liduïna plein eruit en richting het secretariaat in het behandelcentrum gelopen. Onderweg kwam ik John tegen met wie ik een stukje opgelopen heb en even een praatje gemaakt heb. Paula en hijzelf zijn begonnen aan drie dagen vrijwilligerswerk en dat doet hun relatie ook weer goed. Constant bij elkaar gaat ook op de zenuwen werken en zo kom je je huis nog eens uit.

Ik vervolgens naar binnen en de secretaresses ontmoet. Allemaal al wel bekende gezichten al moet ik nog even aan de namen wennen, maar dat zal wel gaan. M vertelde me waar ik kon gaan werken en welk werk er voor me gevonden werd. Er stonden twee kasten met patiëntendossiers waarvan ik moet controleren of de aanmeldgegevens aanwezig zijn en of ze al ingescand zijn in het elektronisch dossier. Aangezien er afgelopen WE weer een aanpassing was geweest van ons computersysteem moest ik mijn bureaublad eerst verversen en aanpassen. Eerst even een paar honderd mailtjes doorgenomen en begonnen bij de A. Een heel werk waar ik uiteindelijk vanaf kwart voor Els tot ongeveer kwart voor drie aan gewerkt heb. Toen had ik een stijve nek en begonnen mijn ogen dicht te vallen. Een goed signaal om richting huis te lopen. het is wel saai, maar wat wel duidelijk werd welk een enorme hoeveelheid mensen die ik ken ik tegenkom in deze dossiers.

In de ruimte waar ik werkte was ook iemand van ICT aan het werk, een oud collega van me uit de OR. Ik heb zodoende weer wat bijgepraat en de laatste nieuwtjes met hem uitgewisseld.

Wat ook handig was dat toen mij toetsenbord kapot bleek dat direct de prullenbak in ging en ik een goed werkende kreeg. Thuisgekomen bleken de monteurs vrijwel klaar met hun werk. De kachel draaide voor proef en deed het en idem het ventilatiesysteem. Ziet er gelikt uit. Ik heb vervolgens het kattenplafond teruggehangen en schoongemaakt. Dat was wel erg zwaar, en heb daarna een uur lekker geslapen. Daar was ik aan toe. Nu heb ik zojuist lekker een sappig gebakken kip karbonade met gebakken aardappels en boontje gegeten en echt gesmuld. De avond gaan we nu lekker ontspannen. Dat was mijn eerste werkdag weer. Waar waren al die zenuwen nu voor nodig. Ik ben wel een echte paniekeerder geworden. Hier hou ik het bij, meer dan genoeg.

Herstart Family Hotrose

Onzeker ga ik aan de schrijf, hedenmorgen, maandag de 4e november 2013.
Lang geen dagboekblogjes geschreven. Was het een beetje zat, een beetje moe, verviel in herhalingen, wist niet meer wat te schrijven en het werd vaak een klaagzang waaruit soms zelfmeelij sprak, en dat is wel het laatste wat ik wil.
Tegelijkertijd heeft het gedurende de dik zes jaar dat ik nu mijn diagnose poli myositis heb ook heel veel goeds gedaan. Ik kon toch mooi mijn gevoelens van onrecht, machteloosheid, radeloosheid en angst kwijt aan het papier.

Ook is er een dilemma weg gevallen. Had ik vroeger twee facebooks, een voor vrienden en een voor andere contacten, dat kan niet meer. Ik had er zelfs drie. Daarnaast heb ik nu de patiënten/ cliënten van mijn werk sinds de dood van Gerrit Bohré gewoon toegevoegd. Dat is best wel prettig. Ik merk dat ik sinds dat ik dat gedaan heb ook veel steun en warmte uit die richting krijg, en mijn worstelingen zijn uiteindelijk niet zoveel anders dan waar zij mee te kampen hebben, en als ik dingen echt geheim wil houden dan moet ik het gewoon niet opschrijven.
Zeker nu ik door een verdere achteruitgang de direct patiëntencontacten ga verliezen, en dat vind ik na dik 27 jaar het allermoeilijkste, vind ik het contact houden met juist die mensen waar ik in veel gevallen een diepe band mee heb opgebouwd zelfs heel belangrijk. Gaan bij mij de tegenvallers, en moeilijk te verwerken zaken en "slik" momenten gewoon door dat is bij hen idem. Op die manier kunnen we elkaar toch nog wat ondersteunen. Kortom echt een dilemma minder.

Na de feestelijke dag waarbij Rose en ik gisteren vierden dat we 33 jaar geleden gingen samenwonen, had ik een waardeloze nacht. Ik was al wat tobberig over mijn hervatting van werk, maar dan op administratief gebied, dat was vannacht helemaal een ramp. Ook het feit dat vandaag eindelijk onze 16 en een half jaar oude ketel en warmte terugwin systeem word vervangen maakte me ongerust. Het plafond van de katten moest naar beneden, wat alleen ik kan doen omdat het op grote hoogte hangt en je glas nu eenmaal niet zo gemakkelijk door kunt geven, zeker niet als het zo zwaar is als veiligheidsglas. Het ventilatie en luchtverversingssysteem in ons huis word nl. ook vervangen en dus moeten ze overal zijn.

Kortom, om kwart voor zes opgestaan, Rose haar pillen en de mijne uitgezet, mijn haar gekortwiekt, koffie gedronken, gedoucht, water klaargezet omdat dat er af gaat, een rondje met Jesse gelopen, ruzie gehad met Els over stomme kleine dingetjes, en omdat mijn humeur danig is aangetast door alle lichamelijke tegenslag en me een behoorlijk verkort lontje gegeven heeft. Nog een keer koffie gedronken, inmiddels alles weer bijgelegd en ontbeten. Een van de toegangswegen voor de katten afgebroken en het glas naar beneden gehaald. me hierbij te pletter gezweet. De monteurs binnengelaten en die van koffie voorzien.

Knul, bovenop ons glasplafond in de gang.

Alles binnenshuis is wat van slag. Alleen Knul banjert overal naar toe en daar moeten we goed op letten zodat hij niet op zijn gemakkie de lift of het huis van de buren inbanjerd en we hem kwijtraken. Moet er niet aan denken. Het is zo'n ongelooflijk lieve langharige dommerd, maar aangezien het tegelijkertijd een echte mensen kat is die veel liefde en warmte geeft willen we hem niet missen.

Waar lag ik nu zo wakker van en ben ik zo onrustig van. Ja ik denk de werkhervatting, op een vreemde plek en met vreemd werk. Zonder de gebruikelijke collega's en patiënten, de bekende omgeving etc. Kon ik me vorige week nog nauwelijks twee uur concentreren, nu word er van me verwacht dat ik vier uur achter elkaar ga werken en dat ik binnen een maand weer op 36u per week zit. Nou daar moet ik dus nog helemaal niet aan denken. Dat zeg ik nu wel maar dat doe ik natuurlijk wel, met alle hoog perfectionistische wensen, en met het idee dat ik nog steeds de ouderwetse Hot ben met zijn tomeloze energie en enthousiasme. Allemaal erg irreëel natuurlijk, maar wat doe je er aan.

Daar komt nog bij dat ik 325mg Tramadol per dag slik, samen met 3500mg paracetamol, 300 mg ciclosporine, en dan de rest nog niet eens meegerekend, dat dit niet mag inhouden dat ik fouten ga maken. Die druk is uiteindelijk op de afdeling ook teveel geworden. Daar komt nog bij dat archiefwerk voor mij volkomen nieuw is, afgezien dan mijn eigen administratie en het archiveren van onze foto's.

Ik zie dat de tijd voortschrijd. Ik moet zo naar de fysio. Door de giga hoeveelheid water die er valt zie ik af van gebruikmaken van de scootmobiel, en ga ik maar met de bus. Daardoor zal ik wel wat later op GGZ belanden, maar Ala, het is niet anders.

Kortom ik moet gaan afronden. Dit stuk vloog weer als van ouds uit mijn vingers, dus misschien had Philippe gisteren wel gelijk toe hij zei dat hij mijn schrijfwerk mistte.

Ik ga aan de slag iedereen een fijne dag toewensende. Morgen verslag. Gegroet.

Gevonden, geschreven in juni van dit jaar

Na de zorgen over Rose deze week,
de spanningen op het werk met mijn baas,
de goede bloeduitslagen van mijzelf,
de verschrikkelijke Chemodag, afgelopen donderdag
waarbij mijn misselijkheid de gehele dag aanhield,
mijn overwinning op de TV en stereoinstallatie, 
een twaalfdaagse waarvan ik er tien moet werken,
een aanstaande uit elkaar trekking van ons team,
een nieuwe zorgcoördinator,
een uitstaande offerte waar ondanks de crisis maar geen reacties op komen.
Het lijkt wel alsof bedrijven geen werk willen hebben.
De ene klacht naar de andere van huisbewoners,
die zelf te lui zijn om in actie te komen.
Frustraties lopen op en vanmorgen
had ik er genoeg van.
Ik gooide die frustraties er uit,
de spijt die ik heb dat Rose voorzitter van de
Vereniging van eigenaren is geworden,
De ondankbaarheid voor al dat werk.

Ik was natuurlijk te heftig vanmorgen,
tot grote schrik van Rose,
die het ook lang niet gemakkelijk heeft en ook
alle shit van mijn werk nog eens over haar uitgestort krijgt.

Gelukkig is 't alweer goed, want wij zijn gewent te praten,
koste wat kost,
maar ik ben zo verschrikkelijk moe,
dat zelfs mijn vrije dagen vol zitten tot op de nok ondanks dat ik
alle vrijwilligersbanen heb laten schieten.